«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Χρειάστηκαν αρκετές μέρες εργασίας πάνω στα μηχανήματα του υπολογιστή. Ψάξιμο για παλιές φωτογραφίες που αφορούσαν στα μαθητικά χρόνια του παρελθόντος, σάρωση φωτογραφιών, επιλογή μουσικής, έγγραφή φωνών σε voice recorder HD, μεταφορά των δεδομένων σε υπολογιστή κλπ. κλπ. κλπ.
Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τότε που οι Νισύριοι τηςδιασποράς (το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα των αρχών του 20ού αιώνα ήταν γεγονός) μάζεψαν με χίλιους κόπους τα χρήματα και χτίστηκε στο Μανδράκι της Νισύρου η Ομήρειος Σχολή, το σημερινό Δημοτικό σχολείο της Νισύρου, μοναδικό πλέον, αφού τα υπόλοιπα δύο του νησιού δε λειτουργούν λόγω μείωσης του μαθητικού πληθυσμού.
100 χρόνια! Εκατό χρόνια δράσης, αντίστασης στους Ιταλούς καταχτητές, χρόνια που η ελληνική γλώσσα παραμερίστηκε χάριν της ιταλικής. Χρόνια έπειτα της επτάχρονης δικτατορίας και εκδηλώσεις προς τιμήν του καθεστώτος .
Μα και στιγμιότυπα από το σήμερα και τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα με τα περίπου 55-60 παιδάκια που κρατούν ανοιχτό τούτο το σχολείο.
Δείτε αυτό το βίντεο, ταξιδέψτε μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τις αφηγήσεις και το ποίημα που θα ξαναπεί ειδικά για όλους εμάς η 95χρονη Αγγέλικα. Είναι το ίδιο ποίημα που ως παιδούλα της β΄τάξης είπε κάποτε.
100 χρόνια Ομήρειος σχολή. Μια επέτειος που όπως πληροφορήθηκα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να εορτασθεί, αφού, λένε, δεν εορτάζουμε εκατόχρονα σχολικών κτιρίων μα τα χρόνια της εκπαίδευσης. Έτσι κανένας φορέας δεν ετοίμασε κάποια εκδήλωση γιατο φετινό καλοοκαίρι. Να 'ναι καλά η φίλη μου, δασκάλα στο διδασκαλείο "Δημήτριος Γληνός" που με παρακίνησε να ψάξω για υλικό και να δημιοργηθεί τελικά ένα 15λεπτο αφιέρωμα (εσείς θα δείτε όμως δέκα λεπτά μόνο, αφού τόσο είναι το όριο που θέτει το youtube για το ανέβασμα βίντεο).
Το βίντεο είναι σε απλή, χαμηλή ανάλυση, επειδή με τις αργές ταχύτητες της Νισύρου, δεν είναι δυνατή η υψηλή ποιότητα, όταν έχεις όγκο δεδομένων 530ΜΒ.
Καλημέρα σε όλους σας από τη συννεφιασμένη Νίσυρο.
Το δεύτερο αυτό μέρος ολοκληρώνει την παρουσίαση του υλικού που αναφέρεται στις διακοπές του Πάσχα και στην Πρωτομαγιά, εδώ στη μικρή μου πατρίδα, τη Νίσυρο. Σ' αυτήν την ανάρτηση θα επικεντρωθούμε στην Παρασκευή της Λαμπρής (Ζωοδόχου Πηγής), όπου στη Νίσυρο λαμβάνει χώρα κάτι σαν μια τρίτη Ανάσταση. Είναι τόσα πολλά τα έθιμα κατά την εβδομάδα της Διακαινησίμου, ώστε νομίζεις πως το Πάσχα δεν έχει ακόμη περάσει!
Παρασκευή της Λαμπρής
Παρασκευή της Λαμπρής λοιπόν. Από πολύ πρωί ξεκινάει ο ιερέας με πλήθος κόσμου από το χωριό μου με προορισμό το ορεινό και παν έμορφο χωριό μας τα Νικειά. Η εικόνα μπαίνει στο λεωφορείο του Δήμου και΄μπροστά ακολουθούν δεκάδες μηχανάκια που σφυρίζουν τόσο όταν φτάνουν στο χωριό όσο και άμα τη επιστροφή εδώ. κατά το μεσημεράκι. Η εικόνα γυρνάει από σπίτι σε σπίτι να δώσει την ευλογία της, "Εμάθατε που 'ναι η εικόνα; Λιμένομέ ντη γκι εμείς, αμέ εν εφάνη νακόμα", ακούει κανείς (στα νισύρικα) την μόνιμη αυτή ερώτηση, ένδειξη της αγωνίας κάθε νοικοκυράς, μην τυχόν και γίνει κάποιο λάθος και η εικόνα δεν περάσει από κάποιο μαχαλά.
Παλιότερα θυμάμαι έβγαινε στη γύρα η παλιά, βαριά εικόνα της Παναγίας της Σπηλιανής, μα κάποτε ένας άντρας που τη σήκωνε στους ώμους (50 οκάδες ζυγίζει) παραπάτησε φαίνεται κι η εικόνα έπεσε στο λιθόστρωτο! Προς αποφυγή λοιπόν ανάλογου ατυχήματος, βγαίνει από το θρονί της η εικόνα που βλέπετε εδώ. Η φωτογραφία είναι παρμένη στο σπίτι μου, απόγευμα Παρασκευής της Λαμπρής. Διακρίνεται ο παπα Στέφανος και ο Σταύρος Τσιμισύρης, που σηκώνει στα μπράτσα του την εικόνα καθώς πρέπει να γυρίσει και τα σπίτια του δικού μου χωριού!
Ακόμη μια φωτογραφία. Η γυναίκα αριστερά είναι από την Κόρινθο κι έτυχε να βρίσκεται στο σπίτι μας εκείνη τη στιγμή. Τόσο η ίδια όσο και ο άντρας της είχαν έρθει ξανά στη Νϊσυρο και με επισκέφθηκαν να με γνωρίσουν. Δίπλα στον Σταύρο η Αιμιλία που είχε μόλις αναρρώσει από την τρίτη ίωση που την ταλαιπώρησε πολύ φέτος. Η εικόνα θα συνεχίσει στη γειτονιά του ¶η Σάββα, μετά θα περάσει ξανά από τη γειτονιά μου για να καταλήξει στο Πιαούλι, στη συνοικία που βρίσκεται κάτω ακριβώς από τον γκρεμό του μοναστηριού.
Κατά τις εννιάμησι η εικόνα βρίσκεται στην είσοδο του Κάστρου όπου ο ιερέας περνάει την Ευχή. Μόλις ακουστεί το Χριστός Ανέστη ακολουθεί αυτό που βλέπετε στο βιντεάκι. Η λήψη έγινε φέτος από κάποιον Καραγιάννη και το ανέβασε στο youtube. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος. Εγώ βρισκόμουν στην αυλή του σπιτιού μου παρέα με άλλους Νισύριους και έβλεπα προς τον Βράχο.
Μόλις τα βαρελότα και τα πυροτεχνήματα έπαψαν πήρα το δρόμο για την Παναγιά σπηλιανή όπου χρόνια τώρα η Ιερά Μον ή παραθέτει γεύμα σε όλους τους κατοίκους. Κάθε χρόν ο περιμένω να περάσει κάπως η ώρα, να αραιώσει η πολλή κίνηση και ανεβαίνω τα 128 σκαλιά.
Αυτό είναι το μέρος όπου πριν μισή ώρα βρισκόταν η εικόνα και ο πολύς ο κόσμος για να ακούσει την Ευχή! Πίσω από την ξύλινη πόρτα διακρίνεται το άνοιγμα προς τη μεριά της θάλασσας, από όπου τοποθετούσαν το κανόνι σε περίπτωση πειρατικής επιδρομής!
Ανέβηκα στην Ιερά Μονή και έστρεψα το φακό προς το χωριό μου.
Λίγο προτού μπω στο αρχονταρίκι ένα όμορφο ψηφιδωτό, που έφτιαξε ο Ντίνος Παπαδέλιας μόλις πριν δύο χρόνια.
Προχωρώντας ευθεία μπαίνεις στο αρχονταρίκι, κατεβαίνοντας τις σκάλες θα οδηγηθείς στο ιερό σπήλαιο της Μονής. Πάμε λοιπόν προς το αρχονταρίκι να δούμε τι γίνεται εκεί;
Πω πω κόσμος! Τι γίνεται βρε παιδιά! Νισύριοι της Ρόδου και της Κω ανάμεσα στους ντόπιους.
Η μακαρονάδα ήταν καλομαγειρεμένη, οι γυναίκες που έτρεχαν να σερβίρουν ευγενέστατες όπως πάντα.
μερικές εικόνες ακολουθούν από γωνιές στο αρχονταρίκι.
Λίγο πριν την είσοδο στην ιστορική βιβλιοθήκη της Μονής, ένας Εσταυρωμένος δεσπόζει.
Αυτό εδώ το γλυπτό, αφιέρωμα υποθέτω κάποιου προσκυνητή, μου τράβηξε την προσοχή, γιατί με έκανε να νιώσω σαν παιδί.
Να μαι κι εγώ εδώ (λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή;) σε μια ανείπωπτη στιγμή που συνάντησα Νισύριους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Πήρα μονάχος το δρόμ ο του γυρισμού. Ώρα δώδεκα και κάτι μετά τα μεσάνυχτα. Οι δρόμοι ερήμωσαν, οι άνθρωποι πήγαν να ξεκουραστούν.
Στην πλατεία δημαρχείου όλα ήσυχα. Η προτομή του ήρωα Χατζηευαγγέλου στέκει ανάμεσα σε λουλούδια και σιωπές...
Το δημαρχείο της Νισύρου, φωταγωγημένο λόγω της λαμπρής ημέρας.
Βάζω τα κλειδιά στο σπίτι, μπαίνω και βλέπω το καντήλι που άναψε η Αιμιλία. Στην κορνίζα η άλλη Αιμιλία, η θεία της, την οποία και προλαβα να γνωρίσω και θυμάμαι πολύ καλά. Ίσως πρέπει να σας μιλήσω σε ιδιαίτερη εγγραφή για εκείνη την "παλιά" Αιμιλία.
Πρωτομαγιά
Με τα παιδάκια της α' τάξης πήγαμε μέχρι το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής να μαζέψουμε λουλούδια για το στεφάνι του Μάη. Στο δρόμο απολαύσαμε την καταπράσινη φέτος Νίσυρο, που μετά τις άφθονες βροχές μοιάζει με νησί του Ιονίου.
Από μικρό παιδί με συγκινούσαν τα κτίσματα που ενσωματώνονταν αρμονικά με το γύρω φυρικό περιβάλλον. Η φωτογραφία είναι από τον περιφερειακό δρόμο του Μανδρακίου.
Γεια σας! Είμαστε τα παιδάκια της α' τάξης και πάμε να πιάσουμε τον Μάη! Πίσω μας βλέπετε το χωριό μας!
Φτάσαμε με τον κύριό μας στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής! Λίγο τον στενοχωρέσαμε, όταν απομακρυνόμασταν κάποιες φορές από κοντά του, αλλά, κύριε Νίκο, συγχωρήστε μας. Θέλαμε απλώς να κάνουμε τους εξερευνητές.
το πλέξιμο του στεφανιού ξεκίνησε! Γιούπι!
Να το! Το κρεμάσαμε στην είσοδο της τάξης μας! Και του χρόνου σας!
Αυτά προς το παρόν, φίλοι μου. Την επόμενη βδομάδα ξεκινούν νέες βιβλιοπροσφορές από εκδοτικούς οίκους όπως τον Καλέντη και τον Καστανιώτη.
Μπορεί να μοιάζουν κάπως άκαιρες οι φωτογραφίες που ακολουθούν, αλλά μου δίνει κουράγιο το γεγονός ότι πολλοί Νισύριοι, που ζουν μακριά από τη μικρή μας πατρίδα, θα ήθελαν, έστω και αργοπορημένα, να πάρουν μια εικόνα από τις μέρες του Πάσχα. Εξάλλου, το ιστολόγιο αυτό, όπως γνωρίζετε, λειτουγεί ενίοτε και ως ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης των απανταχού Νισυρίων. Το παράπονό μου είναι γιατί κανένα μα κανένα παιδί από τη νεολαία της Νισύρου, δεν έχει δημιουργήσει ένα ιστολόγιο, ενώ γνωρίζω καλά ότι και τις γνώσεις στους υπλογιστές κατέχουν και διαθέτουν του κόσμου τα περιφερειακά. Τέλος πάντων, ελπίζω σε λίγο καιρό να δω τα πρώτα ιστολόγια από νέα παιδιά είτε στον pathfinder είτε στο blogspot.
Είστε λοιπόν έτοιμοι; Εμπρός για τις εικόνες από την Μ. Πέμπτη, και την Μ. Παρασκευή. Από την Ανάσταση δεν έχω, αφού εδώ και 12 χρόνια δεν πηγαίνω στην εκκλησία από το φόβο -και την θλίψη που μου προκαλούν- των πολύ δυνατών κροτίδων! Το έθιμο από τον συμβολισμό της βοής της Ανάστασης, έχει μετατραπεί σε πολεμική σύγκρουση, φαινόμενο ξένο προς το μήνυμα χαράς και Αγάπης που κομίζει η λαμπρή τούτη μέρα. Τέλος πάντων. Και που τα λέω δε γίνομαι παρά ένας ακόμη γραφικός για τους περισσότερους.
Μεσάνυχτα Μεγάλης Πέμπτης, η Ακολουθία των 12 ευαγγελίων ολοκληρώθηκε, πολλοί μείναν να ξημερωθούν με τον Εσταυρωμένο. Κάθε χρόνο λιγοστεύουν οι μορφές εκείνων που μέχρι σήμερα κουβαλώ σαν πολύτιμα πετράδια μέσα μου. Όμως όλα είναι εδώ. Εδώ και η παλιά εικόνα της Παναγίας που "κρατά την μάχαιρα", όπως χαρακτηριστικά άκουγα από το στόμα της Αιμιλίας κι αυτόματα έπεφτε εντός μου κάτι μεγάλο και τραγικό, ότι δηλαδή αυτό το "μάχαιρα" πρέπει να ήταν κάτι που μόνο η Παναγία θα μπορούσε να κρατήσει μέσα στονπόνο της. Τι συνειρμούς, αλήθεια, κάνει το μυαλό μας σαν είμαστε παιδιά!
Μετά το όγδοο εταγγέλιο και υπό τους ήχους του ψαλμού "Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ" η εικόνα βγαίνει και περιφέρεται ανάμεσα στους πιστούς. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τις ηλικιωμένες γυναίκες, εκείνες τις απόκοσμες μορφές που χαμήλωναν το βλέμμα, λες και δεν βαστούσαν, λες και δεν ήταν άξιες να αντικρύσουν την Θεομήτορα. Η γιαγιά μου η Αλέξαινα πάντα έκλαιγε. Μέρες πριν την μεγάληΠέμπτη φρόντιζε να μας αφηγείται με κάθε λεπτομέρεια το πώς πρέπει να ένιωσε η Παναγία όταν της έφεραν το μήνυμα για τον Μονογενή της. Κι αυτό το "Μονογενή της" μαθαίναμε ότι ήταν ένας άλλος τρόπος να αποκαλείς τον Ιησού.
Η Αιμιλία, η θετή μου μητέρα, συνήθιζε να μου λέει πρωί της Μεγάλης Πέμπτης πως η Παναγιά θα έκανε κι εκείνη κουλούρια, θα έβαφε κι εκείνη τα αυγά της. Πίστευα τόσο δυνατά πως η Παναγία βρισκόταν κάπου σε κάποια γειτονιά του χωριού μου κι έκανε ακριβώς αυτό, ωσάν κοινή θνητή, ωσάν Νισυριά καλονοικοκυρά. Κι όταν την έβλεπα στην εικόνα στην εκκλησιά ένιωθα χαρούμενος που πρόλαβε να κάνει όλες τις δουλειές της. Κάποτε μου φάνηκε πως τα χέρια της μύριζαν ζύμη και γάλα...
Κι εκείνο το μαχαίρι, η "μάχαιρα" για την ακρίβεια, πάντα με ενοχλούσε. Ήθελα να πάρω αυτήν την μάχαιραν από τα χέρια της, μην τυχόν και πεθάνει η Παναγία μας...
Αυτό το "ντουκ ντουκ" από σφυρί που μέχρι σήμερα ακούγεται τόσο δυνατα για τη στήριξη του σταυρού, ξυπνά συναισθήματα που σκεπαζουν τις λέξεις μέσα σε ομίχλη. Γι' αυτό και ανίκανες να βρεθούν... καλύτερα έτσι!
Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια στολίζεται αυτός ο νέος Επιτάφιος, μικρότερος, ελαφρύτερος σε σχέση με τονπαλιό που θυμάμαι πολύ καλά επίσης. Εκείνος ο παλιός ήταν γεμάτος καρφιά στα οποία δένονταν ό σπάγγος με τα μικρά μπουκέτα λουλουδιών. Λουλούδια από τη νισύρικη φύση, ανοιξιάτικα, μυρωδάτα, ταπεινά. Με τον μικρό μου αδελφό τρέχαμε στα βουνά να μαζέψουμε μέρσινα (μυρσίνες δηλαδή), τις οποίες, ως καλούσε το έθιμο, ρίχναμε στο πάτωμα της εκκλησίας κι όταν γέμιζε η εκκλησιά, η μυρωδιά των πατημένων φυτών μας μέθαγε...
Τώρα "εκσυγχρονίσθημεν" και στη Νίσυρο! Τα ανθοπωλεία της Κω και της Τήλου να είναι καλά, τα χημικά παρασκευάσματα που παρατείνουν την όψη νεότητος των λουλουδιών. Κι έτσι όμορφα και υπερήφανα περνάμε τα μετέπειτα και άοσμα πλέον Πάσχα
ένα παιδί σκύβει να φιλήσει λίγες ώρες προτού σημάνει η καμπάνα, Μεγάλη Παρασκευή εσπέρας. Βάλτε στη θέση τουπαιδιού τον εαυτό σας. Τι άλλαξε από τότε;
Ω, γλυκύ μου, έαρ...
Τα καντήλια σε πολλά ξωκλήσια του νησιού έχουν ανάψει με τη φροντίδα γυναικών που δεν πτοούνται από αποστάσεις και ασχολίες στοσ πίτι. Βράδυ Μεγάλης Παρασκευής κι η Νίσυρος σαν δεύτερος επίγειος ουρανός έχει ανάψει τα φώτα του...
(τα τελευταία χρόνια όλα τείνουν να αλλάξουν και να ισοπεδωθούν, όπως δεκαετίες τώρα έχει επιτευχθεί στις μεγάλες πόλεις. Κι εδώ, Μ. Πέμπτη, άρχισαν να γεμίζουν τα μπαρ, οι καφετέριες από ντόπιους κι επισκέπτες του νησιού. Μυρίζουν οι γειτονιές από τη τσίκνα των κρεάτων!)
Το βίντεο αυτό το βρήκα στο youtube, είναι από τη φετινή περιφορά του Επιταφίου. Σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να το αναρτήσω. Από τη μια η ανυπαρξία εικόνας από τον Επιτάφιο αυτόν καθεαυτόν, από την άλλη η επικέντρωση στα πυροτεχνήματα στην παραλία του Αγίου Σάββα κι εκείνο το "Ρε μαλάκα" που ακούγεται...
΄Οπως και να 'χει είναι μια ζωντανή εικόνα από το νησί που ίσως θα ήθελαν να δουν οι εκτός Νισύρου συμπατριώτες μας.
Το ταξίδι στα παραλειπόμενα των ημερών που απουσίαζα από την μπλογκόσφαιρα θα συνεχιστεί και θα ολοκληρωθεί με το δεύτερο μέρος.
Ολοκληρώθηκαν με επιτυχία οι εορταστικές εκδηλώσεις και στη μικρή μας Νίσυρο, αν και τα ξημερώματα έβρεχε δυνατά. Έξασφάλισα και φωτογραφικό υλικό, όμως το pathfinder δε μου έδωσε ακόμη περισσότερο αποθηκευτικό χώρο και φοβάμαι πως δεν αρκεί να αναρτήσω καμιά δεκαριά από το χυεσινοβραδινό θεατρικό του Δημοτικού Σχολείου (στη Νίσυρο πάντα βράδυ λαμβάνει χώρα η σχολική εκδήλωση) και το πλούσιο σημερινό πρόγραμμα.
"Έχασα το σύζυγό μου. Ευλογητός ο Θεός! Ο πρεσβύτερος υιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός! Ο δεύτερος υιός μου δεκατετραετής την ηλικίαν μάχεται μετά των Ελλήνων και πιθανώς να εύρη ένδοξον θάνατον. Ευλογητός ο Θεός! Υπό την σκιάν του σταυρού θα ρεύση επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός! Αλλά θα νικήσωμεν ή θα παύσομεν να ζώμεν. Θα έχομεν όμως την παρηγορίαν ότι δεν αφήσαμεν όπισθεν ημών δούλους Έλληνας"
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα
Έτη πολλά εις όλους τους εν Ελλάδι και τους εν παροικίαις Έλληνας
Η νέα χρονιά ας φέρει Υγεία και Αυτογνωσία. Αγάπη προς τον καθένα και Ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Εύχομαι η λογική να μην το βάζει φέτος στα πόδια μπρος στο παράλογο, να βρει μέσα από τον καθένα μας ένα ξέφωτο να ανθίσει και να δώσει πλούσιους τους καρπούς της ειρήνης...
Καλή χρονιά σε όλους σας, παιδιά!!!!
Χρόνια πολλά και στον pathfinder που ολοένα βελτιώνεται και μας αρέσει!
Τα Δωδεκάνησα σάς στέλνουν τις πιο θερμές τους ευχές!
Να λοιπόν που τα Χριστούγεννα έφτασαν. Να που η μεγάλη γιορτή όπου ο Λόγος σαρξ εγένετο είναι πάλι παρούσα για να μας θυμίσει το κοσμοϊστορικό γεγονός που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας!
Περνώντας σήμερα από το ιστολόγιο του Δημήτρη Θανασά, απόλαυσα ένα λιτό και μεστό νοημάτων κείμενο με αφορμή όλους αυτούς τους δήθεν σχετιζόμενους με τα Χριστούγεννα εορτασμούς και αποφάσισα να δημιουργήσω ένα μικρό βίντεο και να του το αφιερώσω.
Ας απέχουμε συνειδητά, όσο μπορεί ο καθένας μας, από τα σήματα κατατεθέντα των πολυεθνικών, από την συνεχώς τροφοδοτούμενη ιδέα ότι Χριστούγεννα ίσον κραιπάλη και καταναλωτική μανία. Ας πούμε όχι στους σάντα κλοσ που αρ κάμινγκ του τάουν, ρε γαμώτο!
Όχι άλλο κάρβουνο από τα κανάλια και τα έντυπα μέσα (παρα)πληροφόρησης.
Η πλούσια πηγή της λαογραφίας ας ξεδιψάσει φέτος την ταλαιπωρημένη, ηλεκτρονική και υπερπληροφορημένη ψυχούλα μας...
Κ α λ ά Χ ρ ι σ τ ο ύ γ ε ν να !
το βίντεο σε απλή ανάλυση
το ίδιο βίντεο σε μεγαλύτερη ανάλυση
¶ναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν
Βασιλεύς των όλων και Κύριος, ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαί
Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρεσθε, τάξεις των αγγέλων ευφραίνεσθε
Δέξαι Βηθλεεμ τον Δεσπότην σου, Βασιλέα πάντω και Κύριον
Εξ ανατολών Μάγοι έρχονται, δώρα προσκομίζοντες άξια
Ζητούν προσκυνήσαι τον Κύριον, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ήνεγγεν αστήρν μάγους οδηγών, ένδον του σπηλαίου εκόμισεν
Θεός, βασιλεύς προαιώνιος, τίκτεται εκ κόρης Θεόπαιδος
Ιδών ο Ηρώδης ως έμαθεν, όλω εξεπλάγη ο δείλαιος
Κράζει και βοά προς τους ιερείς, τους δοξολογούντας τον Κύριον
Λέγετε σοφοί και διδάκαλοι άρα που γεννάται ο Κύριος;
Μέγα και φρικτόν το τεράστιον, ο εν ουρανοίς επεδήμησεν
Νύκτα Ιωσήφ ρήμα ήκουσε, άγγελος Κυρίου ελάλησεν
Ξένον και παράδοξον άκουσμα και η συγκατάβασις άρρητος
Ο μακροθυμίσας και εύσπλαχνος, πάντων υπομένει τα πταίσματα
Πάλιν ουρανοί ανεώχθησαν άγγλοι αυτού ανυμνήτωσαν
Ρήτορες ελθόντες προσέπεσον βασιλέα μέγαν και ένδοξον
Σήμερον η κτίσις αγάλλεται και πανηγύρίζει κι ευφραίνεται
Τάξεις των αγγέλων εξέστησαν επί το παράδοξον θέαμα
Ύμνους και δεήσεις ανέμελπον των πάντων δεσπότην και άνακτα
Φως εν τω σπηλαίω ανέτειλε και τοις εν τω σκότει επέλαμψε
Χαίρουσα η φύσις αγάλλεται και πανηγυρίζει κι ευφραίνεται
Ψάλλοντες Χριστόν, τον Θεόν ημών, τον εν τω σπηλαίω τικτόμενον
Ω Παρθενομήτορ και Δέσποινα, σώζε του εις Σε καταφεύγοντας.
Η μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων όλο και πλησιάζει. Μέσα στο κλίμα των ημερών πολλά βιβλία θα μας κλείσουν το μάτι, θα μας καλέσουν να χαθούμε στις σελίδες τους και να νιώσουμε καλύτερα το πνεύμα της μεγάλης εορτής. Οι εκδόσεις Αρμός, γνωστές για το μεράκι και το σεβασμό προς τα κλασικά κείμενα των μεγάλων της Νεοελληνικής Πεζογραφίας, εξέδωσαν δύο καλαίσθητους τόμους με διηγήματα των Παπαδιαμάντη, Κόντογλου, Μωραϊτίδη και Καρκαβίτσα, αφού πρώτα κάλεσαν τον μεγάλο αγιογράφο Γιώργο Κόρδη να αποτυπώσει στον καμβά σκηνές από αυτά τα διηγήματα. Το αποτέλεσμα ήταν αυτοί οι πρώτοι 2 τόμοι για να ακολουθήσουν στην ίδια σειρά και τα διηγήματα της Αγάπης, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη!
Σήμερα ξεκινάμε την "περιπλάνηση στην Ελλάδα της αφήγησης", για να παραφράσουμε λίγο τη φράση του Ουμπέρτο Έκο "περιπλάνηση στο δάσος της αφήγησης
Τα διηγήματα του πρώτου (πράσινου) τόμου είναι:
Θείον όραμα, του Ανδρέα Καρκαβίτσα
Παραμονή Χριστούγεννα, του Φώτη Κόντογλου
Ο αναποδιασμένος, του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη
Χριστούγεννα στη σπηλιά, του Φώτη Κόντογλου
Βαρυχειμωνιά, του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη
Ο χαραμάδος, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Γιάννης, ο Βλογημένος, του Φώτη Κόντογλου
Τα διηγήματα του δεύτερου (μωβ) τόμου είναι:
Η Σταχομαζώχτρα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Στο Χριστό στο Κάστρο, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Ο Αμερικάνος, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Υπηρέτρα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Φώτα Ολόφωτα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Εξώφυλλο: σκληρό εξώφυλλο, με ένα επιπλέον μαλακό σαν κάλυμμα προστασίας. ζεστά χρώματα τόσο στον ένα τόμο όπου ανθολογούνται τα κείμενα των τεσσάρων όσο και στον άλλο, τον αφιερωμένο αποκλειστικά στον "άγιο των γραμμάτων" μας, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Τίτλος: Καθαρά πληροφοριακός, όπως συνηθίζεται σε ανθολογίες κλασικών έργων.
βιβλίο, κείμενο και αντικείμενο: Οι εκδόσεις Αρμός είναι γνωστές στους δεινούς αναγνώστες της ποίησης, φιλοσοφίας, της μεταφρασμένης ρωσικής λογοτεχνίας και τα τελευταία χρόνια στους λάτρεις της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.
Στις όμορφες, στιλπνές, στο χρώμα της βανίλιας, σελίδες ο αναγνώστης συναντά πολυτονισμένο κείμενο, πλαισιωμένο από απλό κάδρο στο χρώμα του σάπιου μήλου. Κάθε διήγημα συνοδεύεται από διάκοσμο και χειρόγραφο τίτλο. Τα αρχιγράμματα καλύπτουν τις τέσσερις γραμμές της αρχής κάθε διηγήματος και προσδίδουν μια διάσταση περισσότερο κοντινή προς τα μοτίβα που επιτάσσει η λαογραφία και ο παλαιότερος τρόπος με τον οποίο διακοσμούνταν τα βιβλία. Οι εικόνες του Κόρδη είναι περισσότερο από υπέροχες, μεταφέρουν αβίαστα όλη την ευωδιά της καθ' ημάς Ανατολής και μας υπενθυμίζουν το πραγματικό νόημα της εορτής που απέχει παρασάγγες από όλα εκείνα τα ξενόφερτα έθιμα, τον ευτραφή "άγιο Βασίλη" των Βορειοευρωπαίων ,και τη διασκέδαση τύπου Mac Donalds..
τιμή: 4 :o) 15.00 ευρώ έκαστος (όμως με την έκπτωση 10% στα μεγάλα βιβλιοπωλεία πέφτει στα 13.50). σελίδες 107
Βιογραφικό του Γιώργου Κόρδη
Γεννήθηκε στην Μακρυρράχη Φθιώτιδας το 1956 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα σπούδασε την τέχνη της βυζαντινής εικονογραφίας κοντά στον Κύπριο αγιογράφο π. Συμεών Συμεού. Συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης (Master of Theology) και παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικών τεχνικών στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μουσείου της Βοστώνης (1987-89). Επιστρέφοντας στην Αθήνα συνέχισε τις σπουδές του στην ζωγραφική και την χαρακτική (engraving) με δάσκαλο τον Φώτη Μαστιχιάδη. Ειδικεύτηκε στην θεολογία και αισθητική της βυζαντινής ζωγραφικής. Από το 1991 είναι διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 2003 είναι Λέκτορας της ίδιας Σχολής.
Ζωγραφικά επιχειρεί να δημιουργήσει στα πλαίσια βυζαντινής εικαστικής παράδοσης. Έτσι, ακολουθώντας το παράδειγμα της κοσμικής τέχνης των βυζαντινών, ζωγραφίζει με ανάλογο τρόπο συνδυάζοντας τα διδάγματα των βυζαντινών με τις κατακτήσεις της σύγχρονης δυτικής ζωγραφικής. Τη ζωγραφική και χαρακτική δουλειά του έχει δείξει σε περισσότερες από 21 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Ως εικονογράφος-αγιογράφος επιδιώκει να έχει δημιουργική σχέση με τον πλούτο τής βυζαντινής παραδόσεως κι όχι απλώς να αντιγράφει παλαιά πρότυπα. Προς την κατεύθυνση αυτή μάλιστα και προκειμένου να αποφύγει την παραχάραξη της παραδόσεως, μελέτησε παλαιά πρότυπα και σπούδασε τον τρόπο σχεδιασμού και χρωματικής ανάπτυξης των βυζαντινών. Τα συμπεράσματά του υπάρχουν σε βιβλία του που κυκλοφορούν στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ.
Έχει ζωγραφίσει πολλές φορητές εικόνες, και τοιχογράφησε σε εκκλησίες και ιερούς χώρους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό μεταξύ των οποίων σημαντική θέση κατέχουν:
Μονή Δοχειαρίου στο ¶γιον Όρος,
Μονή Αγίων Αναργύρων Πάρνωνος Λακωνίας,
Μονή Αναλήψεως στην Βοιωτία,
Μονή Μητρός Ηγαπημένου στην Βοιωτία,
Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Σουρωτή,
Μονή Παναγίας Θεοσκέπαστης στον Σοχό του Λαγκαδά,
¶γιος Γεώργιος, Μητροπολιτικός ναός Ελληνορθοδόξων Βηρυτού στον Λίβανο,
Ναός Ευαγγελισμού στην Βηρυτό Λιβάνου,
Παρεκκλήσιο Αγίου Νεκταρίου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
η αρχή του διηγήματος του καρκαβίτσα
"Θείον όραμα"
από το διήγημα του Κόντογλου"
"Παραμονή Χριστούγεννα"
από το διήγημα του Παπαδιαμάντη
"Υπηρέτρα"
από το διήγημα του Μωραϊτίδη
"Βαρυχειμωνιά"
Δείτε όλα τα βιβλία που εικονογράφησε ή συνέγραψε ο Γιώργος Κόρδης, κάνοντας κλικ εδώ
Δείτε όλο το ταλέντο του Γιώργου Κόρδη να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σας στο βιντεάκι που φιλοξενεί το youtube ( ο ίδιος έχει κι άλλα ανεβάσει στο λογαριασμό του στο youtube).
Δείτε το βίντεο που ετοίμασα ειδικά
για την εγγραφή αυτή στην απεικόνιση των 4:3
Μια πολύ καλή λοιπόν πρόταση για δώρο τώρα τις γιορτές, προς τα φιλικά σας πρόσωπα που ξέρουν από βιβλία και λογοτεχνία.
επόμενη παρουσίαση βιβλίου:Ποσειδωνίς, του Κωνσταντίνου μπούρα, εκδόσεις Εριφύλλη
Ομήρειος σχολή. Μια επέτειος που όπως πληροφορήθηκα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να εορτασθεί, αφού, λένε, δεν εορτάζουμε εκατόχρονα σχολικών κτιρίων μα τα χρόνια της εκπαίδευσης. Έτσι κανένας φορέας δεν ετοίμασε κάποια εκδήλωση γιατο φετινό καλοοκαίρι. Να 'ναι καλά η φίλη μου, δασκάλα στο διδασκαλείο "Δημήτριος Γληνός" που με παρακίνησε να ψάξω για υλικό και να δημιοργηθεί τελικά ένα 15λεπτο αφιέρωμα (εσείς θα δείτε όμως δέκα λεπτά μόνο, αφού τόσο είναι το όριο που θέτει το youtube για το ανέβασμα βίντεο).
.jpg){kind=small}
.jpg)
