«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Μια και η μέρα είναι τόσο βροχερή σήμερα κι εγώ βλέπω τελευταία φορά το χειρόγραφο, είπα να αναρτήσω ένα μικρό απόσπασμα. Είναι παρμένο από το τέταρτο κεφάλαιο που είναι αφιερωμένο στο άγαλμα του Δαβίδ, έργο του Μικελάντζελο.
Ελπίζω να σας αρέσει.
Οι εκκωφαντικές βροντές απ' την καταιγίδα έφταναν σαν ουράνιο κύκνειο άσμα προς το έργο που μέχρι χθες σήμαινε αντίσταση, δύναμη και πίστη στον αγώνα για κατάκτηση της ελευθερίας εναντίον της τυραννίας των Μεδίκων.
Στους έρημους από διαβάτες δρόμους της Φλωρεντίας μόνο αραιά και πού διέκοπτε την ησυχία κάποιο όχημα, μα κι αυτό, πίσω απ' το παραπέτασμα της βροχής, έριχνε παραμορφωτικά το φως του στα μεγάλα κτίρια. Κι αυτά, σαν πρόσωπα τρομαγμένων γιγάντων, κρύβονταν στο γκρίζο ιμάτιο μιας πόλης ασθμαίνουσας στον τρόμο και την απόγνωση.
Οι ναοί έμειναν ανοιχτοί ως αργά τη νύχτα, όμως λίγοι ήταν εκείνοι που πέρασαν να ανάψουν ένα κερί και να συμπροσευχηθούν. Τα αγάλματα των αγίων έμοιαζαν περισσότερο σαρκώδη τώρα καθώς το φως από τα μελισσοκέρια έπεφτε στην κρύα τους επιφάνεια. Οι πιο πιστοί ένιωθαν το κακό εντελώς αδύναμο να πειράξει τ' αγάλματα των Αγίων. Πίστευαν δηλαδή πως μονάχα σ' εκείνα των «άλλων» ξεσπούσε ο Δημιουργός την οργή Του. Στα μάτια κάποιων άλλων ο φόβος, περισσότερο από έκδηλος, μπορούσε μόνο ανάμεσα στο φως των κεριών να ειδωθεί ως προσδοκία για ένα σημάδι, ένα πέρασμα στις μέρες πριν την καταστροφή των γλυπτών. Γιατί, είναι αλήθεια, πως οι άνθρωποι νιώθουν μεγάλη ηδονή καθώς μιλούν για μια συντέλεια παρά όταν πρέπει να σχετιστούν μαζί της,
Χάθηκα στο δάσος με τα αγάλματα. ¶γρια, σαρκώδη, σκιές τεράτων στο σεληνόφως, μπήγουν βαθιά τις ρίζες στη γη από μάρμαρο. Μεγάλοι υπόγειοι ποταμοί κυλούν αντίστροφα, ψάχνουν να βρουν περάσματα, χαρακιές στην ουτοπία. Όλα αλλόκοτα, όλα εκουσίως αντεστραμμένα, γιατί μονάχα έτσι μπορείς να πιστέψεις πως όλα τελικά είναι δρόμος, πως όλα υποκύπτουν μπροστά στο αναπάντεχο.
Τα αγάλματα έγιναν φίλοι με τους ποιητές, αφουγκράζονται την ανάσα των απελπισμένων, μικραίνουν, ταπεινώνονται, μένουν αιώνες στη βροχή, το κρύο, ριγούν κάτω απ' τη σκιά των βέβηλων χεριών που ήρθαν με λοστούς να τα πάρουν μακριά.
Κι αν νιώθουμε μόνοι, λειψοί δίχως την εικόνα των δικών μας γλυπτών, μάθαμε να κάνουμε χώρο στην ψυχή, να βρίσκει χώρο το όνειρο, να μένει ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής τους.
Τα αγάλματα φορούν κάποτε τα καλά τους και μας επισκέπτονται. Μας παίρνουν απ' το χέρι ή φορές πάλι μας ανεβάζουν στους δυνατούς ώμους τους. Έπειτα εμείς μικραίνουμε, γινόμαστε μια σταλιά, κομμάτια μαρμάρου, κομμάτια ακατέργαστων εμβρύων. Στα αυτιά μας ακόμη ηχούν νανουρίσματα αρχαίων μελωδών, ήχοι βαρείς, πλάγιοι. Θηλάζουμε αθανασία.
Από σήμερα λέω να αφήσω άπλα στην ψυχή μου, να ρχονται θνητοί, ημίθεοι παρέα με αγάλματα κι αγίους. τόσο δικοί μου, τόσο δικοί μας γνώριμοι. Κι εκεί στις υγρές απ' την υγρασία πτυχώσεις των πέπλων τους θα σκαλίζω τα νέα ταξίδια, το έξω και το μέσα του κόσμου.
Τώρα το ξέρω καλά! Τα αγάλματα σε κοιτούν. Μας κοιτούν. Αρχαίοι κι εμείς μαζί τους μα και τόσο νέοι. Βασιλείς ή πένητες... Θεοί κι άνθρωποι...
Είναι η πρώτη φορά που αναρτώνται δημόσια αυτά τα αποσπάσματα, παρμένα από το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για τον πρωταγωνιστή, γι' αυτό και η αίσθηση της ποίησης στα γραφόμενα.
Ελπίζω να βρήκατε λέξεις να δονήσουν και τη δική σας ψυχή.
Το τραγούδι που ακολουθεί έχει άμεση σχέση με ένα κεφάλαιο του βιβλίου, είναι το heal the world...
Και να που επιτέλους έφθασε στο ιστολόγιο σε πρώτη πανελλήνια παρουσίαση τόσο το εξώφυλλο όσο και το οπισθόφυλλο του νέου βιβλίου της πολυαγαπημένης χιλιάδων αναγνωστών Αλκυόνης Παπαδάκη. Πώς σας φαίνεται από αισθητική άποψη; Πώς κρίνετε το κείμενο στο οπισθόφυλλο; Τόσο εγώ όσο και η Αλκυόνη περιμένουμε τις εντυπώσεις σας. Όσο για το βιβλίο θα είναι κοντά σας σε όλα τα βιβλιοπωλεία σε λίγες μέρες!
Η ανάλυση των εικόνων είναι πολύ υψηλή ώστε να τις απολαύσετε με την ψυχή σας! Απλώς κάντε κλικ επάνω τους!
το εξώφυλλο του νέου, ακυκλοφόρητου ακόμη βιβλίου της αγαπημένης μου Αλκυόνης...
ορίστε και το δελτίο Τύπου.
Λοιπόν, τι περιμένετε; Η Αλκυονούλα μας θα τα διαβάσει όλα όσα πείτε...
Οι εκδόσεις Αρμός με χαρά παρουσιάζουν το νέο βιβλίο της ποιήτριας Κατερίνας Καριζώνη με τίτλο "Ρεσάλτο"
Και να ένα μικρό δείγμα απ' το περιεχόμενο του βιβλίου. ΟΙ εκδόσεις Αρμός πρέπει να αισθάνονται πολύ υπερήφανες που εμπλούτισαν το δυναμικό τους με την Κατερίνα.
Από καρδιάς να είναι καλοτάξιδο.
ΡΕΣΑΛΤΟ
Όλα κρέμονταν από μια σταγόνα της βροχής
κάποιοι είχαν στρώσει το τραπέζι με σερβίτσια πορσελάνης
εσύ καθόσουν απέναντί μου κι έφεγγες
ένα πλοίο κουρσάρικο
περνούσε από το βάθος των ματιών σου.
Γύρω απόλυτη σιωπή
βράχυα πνιγμένα στα δάκρυα
κι ορτύκια που πετούσαν λαβωμένα μες στις σκέψεις μας
και ξαφνικά η σταγόνα κύλησε στο πάτωμα
ράγισε ο χρόνος
τα σερβίτσια έγιναν θρύψαλα
σβήσαν οι ευάλωτες μορφές μες στην αχλύ.
Τότε κατάλαβα πού σε είχα συναντήσει
σ΄ένα ρεσάλτο
είχαμε πέσει στα κύματα
κολυμπούσες εσύ
κι εγώ σφιγγόμουν γύρω απ΄τους ώμους σου
κι αιμορραγούσα
πλησιάζαμε στον Κάβο Γκρόσσο
αλλά μας έπαιρνε το ρεύμα
προς το πέλαγος
ανάμεσα από συντριμμένα ξύλα
κι ορίζοντες που έγερναν .
Σου είχα πει πως σ΄αγαπούσα τότε,
το θυμάσαι;
λίγο πριν χαθούμε κάτω απ΄τα νερά.
Κατερίνα Καριζώνη
Και μία έκπληξη!!!
Στις 18 Μαίου στον ΙΑΝΟ ΑΘΗΝΩΝ θα γίνει η παρουσίαση με ταυτόχρονη συναυλία με τα μελοποιημένα ποιήματα της Κατερίνας Καριζώνη από τον μουσικοσυνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου .Θα τραγουδήσουν η Σαββίνα Γιαννάτου και ο Δωρος Δημοσθένους.
Εκεί που νόμιζα πως ό,τι ήταν να δω από την αισθητική του νέου βιβλίου το είδα και τελείωσε, έλαβα ένα e mail που μου έδωσε ξανά ανείπωτη χαρά. Το βιβλίο είναι σχεδόν έτοιμο πια, την άλλη Παρασκευή θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, όμως κάντε κλικ στην εικόνα για να δείτε όλη τη μακέττα να ξεδιπλώνεται μπροστά σας, εξώφυλλο, οπισθόφυλλο κλπ. Βλέπετε και τη μικρή αλλαγή στο εξώφυλλο που έγινε την τελευταία στιγμή πριν πάρει το δρόμο για το τυπογραφείο. Πώς σας φαίνεται τώρα η όλη αισθητική;
Στο οπισθόφυλλο με τιμά η παρουσία των λόγων της Μάρως Βαμβουνάκη
και γι' αυτό την ευχαριστώ και από αυτό το ιστολόγιο,
Λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του μυθιστορήματος "Καθρέφτες στο χώμα" θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα δεύτερο απόσπασμα, αυτή τη φορά από το κεφάλαιο 7 ,με τον τίτλο "Στα μυστικά των νερόλακκων".
Εύχομαι σε όλους καλό Σαββατοκύριακο!
απόσπασμα #2
από το μυθιστόρημα
Κ α θ ρ έ φ τ ε ς σ τ ο χ ώ μ α
εκδόσεις Αρμός
Λοιπόν το πρώτο εκείνο βράδυ της απουσίας των γονιών μας το 'χω καλά φυλαγμένο στη μνήμη. Σχεδόν ανεξίτηλο. Τη στιγμή που και ο τελευταίος θόρυβος εξαφανίστηκε, εγώ και η αδερφή μου μείναμε με τη λάμπα αναμμένη να μιλαμε με τις ώρες, να χτενίζει η μια τα μαλλιά της άλλης. βλέπαμε παλιές φωτογραφίες από θείους και θείες που ζούσαν σε άγνωστες για εμάς Πολιτείες της Αμερικής. Στο κουτί με τα γράμματα υπήρχε κι ένα απόκομμα από εφημερίδα, που έκανε λόγο για κάποιο πλοίο με το περίεργο όνομα "Τιτανικός". Βυθίστηκε, λέει, στον Ατλαντικό ωκεανό και πήρε εκατοντάδες ψυχές για πάντα στον υγρό του τάφο. Θυμάμαι τη Βενιώ πόσο είχε συγκλονιστεί με την είδηση αυτή. Ήταν παράξενο που το μαθαίναμε είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια μετά τοσυμβάν, το βράδυ εκείνο της απόλυτης ελευθερίας μας. Δεν ξέρω, ίσως τότε μόνον ανακαλύπτει κανείς ό,τι σπουδαίο, ό,τι πολύτιμο...
Η Βενιώ πήρε το απόκομμα και το 'φερε κοντά στη μύτη της.
"Μα τι νομίζεις πως μυρίζει; Πήρε άρωμα από τη μαμά; ρώτησα.
"Έχει το άρωμα της απόγνωσης", είπε και το 'βαλε πάλι πίσω στο κουτί.
Κι εκεί, κάτω από την εικόνα της Αγίας Κυριακής, γονατίσαμε να προσευχηθούμε για όσους χάθηκαν τότε. Μετά πήραμε κρυφά την μπριγιαντίνη του πατέρα, την απλώσαμε στα μαλλιά μας, για να κάνουμε, λέει, τις θλιμμένες μάνες που έχασαν τα παιδιά τους στη θάλασσα ή στον πόλεμο. Τώρα ποιον πόλεμο ακριβώς, δε γνωρίζαμε. Έναν γενικό κι αόριστο πόλεμο τέλος πάντων -είχαμε και πολλούς, πανάθεμά τους! Τι παιχνίδι ήταν τώρα αυτό, δεν ξέρω. Έτσι μας έβγαινε, εντελώς αυθόρμητα. Ότι δηλαδή ήταν σημαντικό που μπορούσαμε να κάνουμε παιχνίδι την αντάρα του πολέμου, πράξη σπουδαία τη μαθητεία στον πόνο....
Απόψε που τα αναπολώ όλα αυτά σκέφτομαι ότι ίσως ήταν υπερβολές, θρεμμένες από το αυστηρό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώναμε. Όμως είχαμε ανάγκη αυτές τις υπερβολές, γιατί ο επόμενος πόλεμος δε θ' αργούσε να χτυπήσει την πόρτα μας. Κι όσο να πεις, μια υπερβολή την ορθώνεις ευκολότερα μπρος στο παράλογο. Πόσο μάλλον όταν αυτό θα βαφτιζόταν για δεύτερη φορά Πόλεμος και μάλιστα Παγκόσμιος...
Ακόμη ένα περιστέρι έφτασε στο περβάζι του ιστολογίου, σήμερα που ο βοριάς φυσάει στα επτά μποφώρ! Μάς έφερε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του ακυκλοφόρητου ακόμη βιβλίου της μαρίας Τζιρίτα ¨Μάτια μου". ΟΙ γραφίστες των εκδόσεων Ψυχογιός έκαναν τη δουλειά τους, δημιούργησαν μερικά εξώφυλλα και κατέληξαν σε αυτό.Από τώρα το παραδίδω και στη δική σας κρίση. Πώς σας φαίνεται; Η συγγραφέας θα διαβάσει όλες τις γνώμες σας και θα περάσει να απαντήσει στον καθένα σας χωριστά! Τι περιμένετε λοιπόν; Α! όσο για την ημερομηνία έκδοσης, έχει οριστεί η 16η Φεβρουαρίου (υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κυκλοφορήσει και το δικό μου εκείνη την ημέρα!)
