«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Καλημέρα σε εκείνους που ασκούνται στην όποια στέρηση, προκειμένου να δίνουν το παρόν στις απεργιακές κινητοποιήσεις, αδιαφορώντας για τα 50 ή 60 ευρώ περικοπής από το μισθό.
Καλημέρα και σε όσους δεν απεργούν.
Καλημέρα στη γλάστρα με τον βασιλικό που πνέει τα λοίσθια, μα εξακολουθεί να δίνει ανάσες καλοκαιριού στο προχωρημένο πια φθινόπωρο.
Καλημέρα στον γάτο μου, τον Καναρίνη, που εξακολουθεί να χουζουρεύει στο παράθυρό. Παράθυρο με θέα ο τυχερός!
Καλημέρα στους συγγραφείς που ξενύχτησαν ακόμη μια φορά πάνω από ένα πληκτρολόγιο και πάλεψαν με τους χάρτινους ήρωές τους.
Καλημέρα στη Νίσυρο που παραδίνεται αμαχητί όποτε φυσάει βοριάς, σαν γυναίκα που αφήνεται στον από χρόνια ξενιτεμένο άντρα της. Φιλιά - μποφώρ οχτώ και βάλε. Ανάσες σαν βαρομετρικά χαμηλά... Έκτακτο δελτίο ερώτων...
Καλημέρα στη Σοφία που διαβάζει για το διδασκαλείο. Στον Μιχάλη που έχω καιρό να μάθω νέα του. Στη Μαρία που χάνεται μες στη μουσική. Στους φίλους που διαλέξαμε γι' αυτό και τους παιδέψαμε.
Καλημέρα στο τέλος της τουριστικής περιόδου, τώρα που τα νησιά καθαίρονται και βάζουν το ταμπελάκι στο στήθος: άγονη γραμμή... "Ελεήστε, καλοί μου, κρατούντες! Ελεήστε για ένα καράβι την εβδομάδα με Πειραιά. Ελεήστε για έναν γιατρό της προκοπής. Ελεήστε για μια πολιτιστική εκδήλωση που θα σηκώσει τον κόσμο από την τηλεόραση..."
Καλημέρα και στον path, ακόμη κι αν μας παιδεύει συχνά με τα τερτίπια του.
Καλημέρα στα παλάτια που χτίζουν οι Θεοί και στα δικά μας, τα χτισμένα στην άμμο...
Το είχα υποσχεθεί στη Γιώτα08 και κόντεψα να το ξεχάσω μέσα στη φούρια του ταξιδιού μου προς Δημητσάνα.
Κάθισα λοιπόν για μια ώρα και ετοίμασα ένα μικρό βιντεάκι, ώστε να δείτε κι εσείς τα 4 γατάκια που γέννησε η Μούζα πριν 28 μέρες. Στο βίντεο φαίνονται όταν ήταν 14 ημερών. Και για να μην είναι απλώς μια απλή καταγραφή τους, είπα να κάνω και μικρό σενάριο (τρομάρα μου).
Καιρό είχα να σας παρουσιάσω βιβλιο από το χώρο της Λογοτεχνίας για Παιδιά (και όχι "παιδικής λογοτεχνίας όπως λανθασμένα εξακολουθούν πολλοί, μαζί κι εγώ, να αποκαλούν). Σήμερα θα μιλήσουμε για το βιβλίο "Ο Άρχοντας του κόσμου" που συνέγραψαν ο Ορέστης και η Μαριάννα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.
Κι αν νομίζατε ότι ο άρχοντας του κόσμου ήτανε κανένας μεγάλος και τρανός βασιλιάς ή κάποιος κακός υπερήρωας που εποφθαλμιούσε να αρπάξει την ευκαρία και να κυριαρχήσει στη Γη, είστε γελασμένοι. Ο Άρχοντας αυτός δεν είναι άλλος από έναν...γάτο, ο οποίος φόρεσε μια μέρα έναν κόκκινο φιόγκο και νόμιζε ότι έγινε κάτι το σπουδαίο. Ανέβηκε σε ένα τενεκέ, ώστε να σιγουρέψει την πρωτιά του μέσα στον κόσμο, αλλά δεν ήξερε ότι ένα ψύλλος στο κεφάλι του είχε καλύτερη θέα από αυτόν!
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά αποφασίζει έπειτα να γίνει σοφός μέσα από το διάβασμα και χώνεται σε στοίβες βιβλίων. Μα κανείς δεν του έδινε σημασία όταν, ανεβασμένος στον τενεκέ, έλεγε στους περαστικούς πως μοιράζει δωρεάν συμβουλές! Και τότε του' ρχεται στο κεφάλι ένας κουβάς με μπόλικο νερό και τον κάνει μουσκίδι τον ξιπασμένο γάτο.
Ακολουθούν κι άλλα περιστατικά μέχρι να οδηγηθούμε στη μικρή φράση που τόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι μεγάλοι και γι' αυτό δεν την μεταφέρουμε ούτε στα παιδιά μας τώρα πια: η φράση αυτή είναι η χιλιοειπωμένη κάποτε "Δόξα τω Θεώ!" που οδηγεί στην ταπείνωση και στην ευτυχία τελικά, αφού τα παιδιά μαθαίνουν να βαδίζουν στο δρόμο του εφικτού, μακριά από πρότυπα άκρατου καταναλωτισμού που μόνο κατ' επίφαση προσφέρουν την ευτυχία.
Το μεγαλύτερο μέρος του παραμυθιού είναι έμμετρο και σε κάθε σελίδα ένας από τους στίχους ή τις προτάσεις είναι γραμμένοι με μεγαλύτερα γράμματα, για να δώσουν τη βασική έννοια που πραγματεύονται οι συγγραφείς κάθε φορά.
Ας αφήσουμε όμως τον Καναρίνη και τον Πέρση να μας διαβάσουν μερικά αποσπάσματα (τι να κάνω; Ανωτέρα βία! Πήραν είδηση το βιβλίο και θέλουν οι ίδιοι να σας διαβάσουν. Πάντως άρχοντες του κόσμου δε θέλουν να γίνουν, αυτό το προσυπογράφω, αφού ο Καναρίνης είναι ταμένος στη Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους και ο Πέρσης σε μια Μονή των Μετεώρων, χεχεχχεχεεε)
Απολαύστε, ταξιδέψτε στη Νίσυρο, τα ηφαιστειακά πετρώματα, στο καφέ και την ώχρα, το μπλε και το απρόσμενο τίναγμα των αισθήσεων, με το φωτογραφικό φακό του Artin, που σχεδόν όλους τους μήνες του έτους ζει πλέον στο νησί. Οι εικόνες από τα απόκρημνα βράχια στη θάλασσα, οι παραδοσιακοί οικισμοί, τα πουλιά οι εκκλησίες και η θάλασσα έχουν τον πρώτο λόγο.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Όταν το ρολόι στο youtube δείξει 1΄15΄ ή 2΄22΄΄στην αντίστροφη μέτρηση του χρό νου θα δείτε τον πατέρα του γάτου μου, του Καναρίνη, με κόκκινο κολλάρο ανάμεσα σε δυο άλλες γάτες της γειτονιάς (πρέπει να είναι του 2003 η φωτογραφία). Ξαφνιάστηκα κι εγώ όταν τον είδα! Ποιος να μου το 'λεγε. Πάντως και ο Καναρίνης ο νεότερος ακολουθεί τους δρόμους της δόξας και τιμάει το όνομα των Kαναριναίων... Χε χε χεεε
Μέρες τώρα μου έτρωγε τα αυτιά. Θέλω μπαλέτο και θέλω μπαλέτο. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, τόσοι ναυτικοί όμιλοι υπάρχουν, ωδεία, κέντρα κατάδυσης. σχολές ξιφασκίας. Αυτός τίποτα. Για να μη σας τα πολυλογώ, με κατάφερε και πέρασε το δικό του. Τον έπλυνα, τον έντυσα και τον έστειλα στη σχολή χορού της κυρίας Γατόγκας Γάτογλου (σχολή με όνομα και κύρος μέγα) και πλήρωσα το πρώτο εξάμηνο προκαταβολικά. Και χθες, εκεί που έπινα το καφεδάκι μου να' σου ο Καναρίνης με τη μικρή Ασπασούλα να μου δείχνουν τι έμαθαν στο πρώτο κιόλας μάθημα. Καναρίνος Μπαλαρίνος θα είμαι από εδώ κι εμπρός, μου είπε και τέντωσε το κουντεπιέ να μου μπει στο μάτι...
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια γειτονιά που την έλεγαν "Λευκαντιό", γιατί εκεί τα παλιά χρόνια οι γυναίκες κατέβαιναν να πλύνουν τα ρούχα στη θάλασσα. Στη γειτονιά αυτή ζούσε κι ενας γάτος με το περίεργο όνομα "Καναρίνης". Με χαρές και νάζια περνούσε η κάθε μεγάλη μέρα της ζωής του. Κάποτε μάλιστα θέλησε να γίνει ήρωας, θέλησε να δείξει σε όλους πόσο ίκανός ήταν να ζήσει για λίγο μακριά από την αγκαλιά του Λευκαντιού. Είχε μάλιστα ακούσει για μια πλατεία εκεί κοντά που οι άνθρωποι ονόμαζαν "πλατεία των Ηρώων".
"Α, πολύ καλά", σκέφτηκε. "Από κει θα ξεκινήσει η περιπέτειά μου και αν είμαι τυχερός ίσως γνωρίσω κάποιον ήρωα να μου πει τα μυστικά του!
Πρωί πρωί λοιπόν πήρε το δρόμο να συναντήσει το όνειρό του. Το αφεντικό του μάταια προσπαθούσε να τον βρει. Όταν πήρε να σουρουπώνει και ο Καναρίνης δεν έδινε σημεία ζωής, ο Νικόδημος έπεσε σε περισυλλογή. Την τρίτη μέρα -γιατί φαίνεται πως όλα τα σπουδαία τρίτη μέρα λαμβάνουν χώρα- η φαρμακοποιός του νησιού έφερε τον γατούλη κλεισμένο σε ένα κλουβί προορισμένο για καναρίνια. Η χάρη του είχε φτάσει μέχρι το άλλο παραλιακό χωριό του νησιού και γυρνούσε νηστικός στους εκεί δρόμους.
-Βρε, γατούλη, καναρίνι είσαι και σε έβαλαν στο κλουβί; είπε μια γυναίκα περιπαιχτικά. Δεν του άρεσε καθόλου αυτό. Άλλωστε θέλει πολύ να σου βγει το όνομα; "Καναρίνης λοιπόν και σε όποιον αρέσει" έμοιαζε να λέει σ' εκείνους που γελούσαν στο άκουσμα και μόνο του περίεργου ονόματος. Η πλατεία των ηρώων δεν του χάρισε τον τίτλο του ήρωος, αφού το όνειρο έληξε τόσο άδοξα, μα το να έχει όνομα ωδικού πουλιού ήταν κάτι που αναμφισβήτητα του προσέδιδε κύρος ανάμεσα στους υπόλοιπους γάτους της γειτονιάς. Έτσι δεν είναι;
Διακογιάννης Νίκος
Νίσυρος, 21 Απριλίου 2007
Η εγγραφή είναι αφιερωμένη σε όλους και όλες που βοήθησαν πριν λίγες μέρες στη διάσωση της ζωής του γατούλη μετά και την κατάποση δηλητηρίου. Τον βλέπετε; Εξακολουθεί να βρίσκει καταφύγιο στα μαξιλάρια με τα άλλα ωδικά πουλιά. Οι παλιές φιλίες βλέπετε κρατάνε χρόνια...
Καιρό είχα να σας παρουσιάσω βιβλιο από το χώρο της Λογοτεχνίας για Παιδιά (και όχι "παιδικής λογοτεχνίας όπως λανθασμένα εξακολουθούν πολλοί, μαζί κι εγώ, να αποκαλούν). Σήμερα θα μιλήσουμε για το βιβλίο "Ο Άρχοντας του κόσμου" που συνέγραψαν ο Ορέστης και η Μαριάννα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.
