«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Σήμερα στην κατηγορία ΓΡΑΦΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ το ιστολόγιο φιλοξενεί τον γραφικό χαρακτήρα της συγγραφέως Αγγελικής Συρρής Στεφανίδου. Το πιο πρόσφατο βιβλίο της έχει τον τίτλο " Μισό καράβι από τη Χιο" και κυκλοφορείται από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Κάποιοι γεννιούνται κι η μοίρα τους περιμένει με δώρα και ευχές να τους καλωσορίσει. Έχουν την τύχη να χαρούν τη μυρωμένη ανάσα του έρωτα κι ύστερα την τρυφερή αγκάλη της αγάπης και να γεράσουν μακάριοι, χορτασμένοι από τούτα τα χαρίσματα. Είναι όμως άλλοι που, από τη μοίρα τους την άχαρη, πρέπει να αρπάξουνε κλεφτά μιαν αγάπη μικρόπνοη, έναν έρωτα περαστικό ή ένα πάθος πυρκαγιά που τους τελειώνει. Ποιοι να 'ναι άραγε οι εκλεκτοί; Και ποιος να 'ναι αυτός που βάζει τους όρους στη ζωή τους;
Το κείμενο με τον γραφικό χαρακτήρα της συγγραφέως
Κάντε κλικ εδώ για να επισκεφθείτε το ιστολόγιό της.
Φίλοι μου συνεχίζουμε σήμερα με το χειρόγραφο κείμενο που μας απέστειλε η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού εν όψει της κυκλοφορίας του νέου της μυθιστορήματος "Έστω μια φορά", υπό τη στέγη του Ψυχογιού. Το κείμενο που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και το ακολουθεί σε όλες τις ηλεκτρονικές καταχωρήσεις του, εδώ, και μόνον εδώ,μπορείτε να το δείτε υπό μορφήν αφιερώσεως προς όλους και όλες εσάς!
Πασχαλία, σε ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες στο κάλεσμα.
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της συγγραφέως για άμεση επικοινωνία μαζί της , κάνοντας κλικ εδώ
Δείτε την παρουσίαση που έκανε το ιστολόγιο στο προηγούμενο βιβλίο της κάνοντας κλικ εδώ
Το νέο της βιβλίο από σήμερα σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας.
Και τώρα κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε τι αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του νέου βιβλίου της συγγραφέως.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς είναι ο γραφικός χαρακτήρας ενός συγγραφέα του οποίου το βιβλίο διάβασα και μου άρεσε. Ξέρω καλά πως σχεδόν κανείς πια δεν συγγράφει με τον παλιό τρόπο, οπότε θα ήταν μάλλον όνειρο θερινής νυκτός να μπορούσα τόσο εγώ όσο κι εσείς που επισκέπτεσθε αυτό το ιστολόγιο, να βλέπαμε μερικά τέτοια δείγματα.Κι όμως, είναι εφικτό να έχουμε μερικά αποσπάσματα από τους ίδιους τους συγγραφείς. Τους ζήτησα να γράψουν όποιο απόσπασμα εκείνοι επιθυμούσαν, να ταχυδρομήσουν το φάκελο κι έπειτα εγώ να το αναρτήσω εδώ. Ελπίζω να υπάρξει ανταπόκριση κι από άλλους ομότεχνους.
Λένε πως ο γραφκός χαρακτήρας κάποιου αποτελεί κάτι σαν μια μικρή είσοδο προς τον εσώτερο εαυτό. Πλάγια γραφή, ίσια γραφή, γραφή έντονη τόσο που να κοντεύει να σχιστεί το κομμάτι χαρτί ή, αντίθετα, τόσο απαλή κι αέρινη που θες καλή όραση να διακρίνεις τι ακριβώς έχει γραφτεί.
Πόσοι, αλήθεια, από μας δε σταθήκαμε σε κάποιο αφιέρωμα σε λογοτέχνη, όπου διανθίστηκε με αποσπάσματα από χειρόγραφα κείμενα; Θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε ο γραφικός χαρακτήρας του Γιάννη Ρίτσου. Δημοτικό πήγαινα ακόμη, κι όμως ένιωσα ότι ήταν τόσο οικείος εκείνος ο τρόπος γραφής, ότι έκρυβε έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο κι αγωνιστή.
Το κλωθογύρισα λοιπόν πολλές φορές στο μυαλό μου και είπα να κάνουμε την αρχή σήμερα με τον Κώστα Ακρίβο, τον οποίο γνώρισα πρωτίστως από το βιβλίο "Πανδαιμόνιο" που παρουσιάσα σε παλαιότερη εγγραφή.
Κάντε κλικ επάνω στη φωτογραφία για να τη δείτε σε μεγάλη ανάλυση
Κάντε κλικ εδώ για να θυμηθείτε την παρουσίαση στο "Πανδαιμόνιο".
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε όσα μοιράστηκε μαζί μας στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο ιστολόγιο.
Μετά από παράκληση μερικών bloggers και αναλογιζόμενος τη δύσκολη περίοδο που περνάμε ως χώρα, αποφάσισα να παρατείνω το συγγραφικό ταξίδι για μια ακόμη εβδομάδα, ώστε η "χαμένη διάθεση" που μου αναφέρουν πολλοί στο ε μαιλ μου, να βρει τελικά λίγο χρόνο παραπάνω να φωτιστεί ξανά, έστω αμυδρά. Περιμένω λοιπόν τα κείμενά σας και να σας υπενθυμίσω ότι από τα είκοσι βιβλία υπάρχουν ακόμη 15 που σας περιμένουν καθώς και οι συναντήσεις με τους συγγραφείς που αναγράφονται στην προηγούμενη εγγραφή.
Και να, φίλοι μου, που πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από τη μέρα που το ιστολόγιο αυτό έκανε δειλά την εμφάνισή του στην ιστόσφαιρα του pathfinder. Δύο χρόνια ιστολογιο και ενάμισης χρόνος κυκλοφορίας του ομώνυμου βιβλίου από τις εκδόσεις Αρμός. Δυο μήνες πριν την κυκλοφορία του δεύτερου βιβλίου μου, ας αποχαιρετήσουμε τη χρονιά που φεύγει με τη χαρά ενός δώρου, συγκεκριμένα ενός βιβλίου, που μας προσφέρουν πολλοί εκδοτικοί οίκοι.
Το ιστολόγιο "Ελληνική Λογοτεχνία - Τέρα Άμου" είναι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσει την έναρξη ενός ακόμη συγγραφικού ταξιδιού (η λέξη "διαγωνισμός" δεν ταιριάζει αυτή τη φορά). Από την πρώτη εκείνη μέρα του Δεκέμβρη του 2006, όταν κατεγράφησαν τα πρώτα δειλά βήματα, κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, είναι η αλήθεια. Τώρα όμως, πολλά βιβλία,νέας κυκλοφορίας, περιμένουν όλους εσάς που έχετε μεράκι για τη συγγραφή, την ανάγνωση ή γενικά αγαπάτε την ελληνική πεζογραφία, να γίνουν δικά σας, αν αποφασίσετε να δώσετε τη δική σας εκδοχή της ιστορίας που βλέπετε λίγο παρακάτω. Εκφραστείτε, αφεθείτε στο συναίσθημα, πειραματιστείτε στη συγγραφή. Άρα λοιπόν ουσιαστικά ΟΛΟΙ κερδίζετε, ΟΛΟΙ συμμετέχετε με μικρά ή κάπως πιο εκτενή κείμενα!!! Έτσι κι αλλιώς το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε ΚΑΙ για τους μη μυημένους στη λογοτεχνία, ποτέ δεν τους σνόμπαρε, αλλά τους έβλεπε ως εν δυνάμει νέο υλικό που θα τροφοδοτήσει ίσως μελλοντικά το χώρο της.
Στείλτε λοιπόν τα κείμενά σας (τα οποία, επαναλαμβάνω, πρέπει να ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ του προοιμίου) με μορφή σχολίου. Αυτά θα αναρτώνται στην εγγραφή η οποία θα είναι μόνιμη, ώστε όσες μέρες κι αν περάσουν να μπορεί κάποιος να έχει άμεση πρόσβαση σ' αυτήν και να ενημερώνεται για τα νέα κείμενα.
Το ταξίδι συγγραφής λήγει την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2009 και μετά από κλήρωση θα ανακοινωθούν ποιοι τίτλοι βιβλίων πηγαίνουν σε ποιους τυχερούς. Πάντως, όπως βλέπετε κι εσείς είναι πολλά τα βιβλία κι αρκετές οι δια ζώσης συναντήσεις με συγγραφείς, οπότε μάλλον δεν θα μείνει κανείς από εσάς παραπονεμένος.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους εκδοτικούς και κυρίως τους υπευθύνους του τμήματος δημοσίων σχέσεων, για την αγάπη και το ενδιαφέρον που επέδειξαν από την πρώτη στιγμή που έριξα την ιδέα. Ευελπιστώ ότι και στο μέλλον θα ξανασυνεργαστούμε!
Οι εκδόσεις Ψυχογιός προτείνουν επίσης σε δύο τυχερούς από μια συνάντηση με τις συγγραφείς Νοέλ Μπάξερ και Βικτώρια Μακρή
τ ο κ ε ί μ ε ν ο
Το 'ξερε! Κάθε φορά που έπρεπε να κάνει τη διαδρομή Άνω πόλη - λιμάνι, έβρισκε τον εαυτό του χτυπημένο κατάστηθα στην ίδια σκέψη: Μα τι κάνω; Γιατί ποθώ να επιστρέψω σε κείνην; Αγάπη δε σημαίνει μονάχα "μαζί". Αγάπη σημαίνει και "χώρια σου...", έτσι του είχε πει και από τότε τ' άστρα έπαψαν να είναι τα ασημένια κουμπάκια του Θεού. Έγιναν σώματα ετερόφωτα... σώματα δίχως την υπόνοια Χριστουγέννων...
Το αυτοκίνητο είχε μόλις διανύσει τα πρώτα πεντακόσια μέτρα κι ο Παναγιώτης ένιωσε πάλι τον ίδιο κόμπο στο λαιμό, θηλιά πεπρωμένου και ανάγκη διαφυγής μαζί. Πού πάνε τα όνειρα όταν ξεφτίσουν; Για πού τραβάνε οι έρωτες που χάνουν υδρογόνο στα τόσα "γιατί";
Με το ράδιο στη διαπασών και το τσιγάρο για φωτεινή πυξίδα, εκείνος συνέχισε μέχρι που φάνηκε η θάλασσα γαλήνια και μυστηριώδης. Απόψε λοιπόν τα είχε καταφέρει, είχε φτάσει στο λιμάνι δίχως να κάνει πίσω σαν βρεγμένη γάτα. Εξάλλου πλησίαζαν Χριστούγεννα κι όσο να πεις ήθελε το χνώτο του άλλου στη φάτνη της απελπισίας του. Και το πλοίο μονάχα διακόσια μέτρα πιο πέρα, φωταγωγημένο, απτή υπόσχεση για το απέραντο ενός ταξιδιού... Κοίταξε για ακόμη μία φορά το τσαλακωμένο εισιτήριο στην παλάμη του, προσπάθησε να το σιδερώσει με το χνώτο του και χαμογέλασε. Θα πήγαινε να τη βρει ξανά, ακόμη κι αν όλη η θάλασσα πάγωνε για να του πάει κόντρα...
Είχε βουρκώσει! Απο την κουρτίνα των δακρύων του, ξεχώριζε τα φώτα του πλοίου...μακρυά! Μεταμορφώθηκαν μεμιάς, έγιναν χριστουγεννιάτικο στολισμένο καράβι, δίπλα ξεχώρισε το πρόσωπο της αγαπημένης του! Πήρε δύναμη, έσφιξε την πέτρα στο χέρι του... μα δεν ήταν πέτρα! Το εισιτήριο της διαδρομής, έγινε μικρή μπάλα! Πάνω του τα χαρακτηριστικά της αλλοιώθηκαν. Σα να την έσβηνε απ΄τον ορίζοντα....Προσπάθησε να της χαιδέψει το μάγουλο, ανοίγοντας απαλά το χαρτί...ίσιωσε τα μακρυά της μαλλιά! Σιγά σιγά έβλεπε την σπίθα των ματιών της, χαμογελούσε! Δεν έκουσε το καράβι που σφύριζε για την αναχώρηση, άκουγε καθαρά την πόρτα της που άνοιγε! Και μέσα, κεριά αναμμένα, γλυκά, μια ατμόσφαιρα που τον περίμενε, για να γιορτάσουν! Το στολισμένο καράβι πάνω στο τραπεζάκι της σάλας, πλησιάζει, το βλέπει να μεγαλώνει όλο και πιό πολύ.... Φτάνει κοντά, ο καταπέλτης ακόμα κατεβασμένος! Μ΄ένα σάλτο όρμησε. Θα ταξίδευε... ήταν το μόνο σίγουρο για την ώρα....
βιβλίο που επέλεξε: "ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗ ΘΑΛΆΣΣΑ", της Ευγενίας Φακίνου
Ακόμη και αν όλα τ' αστρα έσβηναν εκείνη την ωρα , εκεινος θα την εβρισκε...το ειχε αποφασισει...τιποτα δεν θα τον σταματουσε! Θα της μιλουσε... Τι και αν περασαν τόσα χρόνια? Δεν επαψε στιγμη να την αγαπα...να την σκεφτεται... Δεν ηθελε απαντησεις στα "γιατι" , να την κοιταξει στα ματια ηθελε και ηταν σιγουρος οτι εκεινη θα καταλαβαινε... Το καραβι ξεκινησε...σε λιγο θα ηταν στον τοπο της...θα ηταν διπλα της και ας ηξερε οτι ηταν σε μια πόλη με πολυ κοσμο...εκεινος ενοιωθε οτι θα ηταν μονο οι δυο τους...αυτο ηθελε...αυτο σκεφτοταν....
Δεν άργησε πολύ να φτάσει στο εμπορικο κεντρο οπου εργαζοταν εκεινη. Την βρηκε!!! Σταθηκε απενατι της , αναψε ενα τσιγαρο και την κοιτουσε καθως στολιζε την βιτρινα του μαγαζιου....Δεν της μιλησε , απλα περιμενε...οπως εκανε παντα!!!
Εκεινη , λες και ενοιωσε την παρουσια του εκει , σηκωσε τα ματια της και κοιταξε με εκπληξη τον αντρα που στεκοταν απεναντι της... -Παναγιώτη!!!! Ενα δειλο χαμογελο ζωγραφιστηκε στα χειλη μου , αλλα παλι δεν της μίλησε....
Περασαν αρκετα λεπτα και κανεις δεν μιλησε, κανεις δεν κουνηθηκε...μονο τα ματια , μονο αυτα , μπορουσαν να μεταφερουν και να καταλαβουν τα λογια που κρυφτηκαν στις λεξεις της σιωπης.... Τοτε... φωτιστηκε ολο το εμπορικο κεντρο με πολυχρονα Χριστουγεννιατικα λαμπιονια ,λογω των ημερων.... Εκεινη ανοιξε την αγκαλια της... Εκεινος ετρεξε και κρυφτηκε μέσα της ... - Συγγνωμη που εφυγα...!!! του ειπε.... -Δεν εφυγες ποτε , ήσουν παντα μεσα στην ψυχη μου...γιατι η αγάπη δεν σημαινει μοναχα "μαζι" , σημαίνει και "χώρια σου" , θυμασαι;
βιβλίο που επέλεξε: "ΣΑΝ ΔΥΟ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΕΡΩΤΑ", της Κατερίνας Ρουσοπούλου
Βρέθηκε δεν ξέρει πως έξω από το πλοίο ... Δίπλα του κόσμο πολύς. 'λλοι περίμεναν να δουν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο να κατεβαίνει από το πλοίο και άλλοι όπως και αυτός περίμεναν υπομονετικά να ξεκινήσει το δικό τους ταξίδι. Ξαφνικά το βλέμμα του πάγωσε σε μια εικόνα ... Ήταν εκείνη ....Τα μάτια του έμειναν καρφωμένα πάνω της ...Δε τολμούσε ούτε να τα ανοιγοκλείσει ...Φοβόταν πως όταν θα τα άνοιξε ξανά εκείνη θα είχε χαθεί .... Βιαστικοί επιβάτες τον έσπρωχναν καθώς προσπαθούσαν να μπουν στο πλοίο ...Τα πόδια του είχαν κολλήσει στο έδαφος ...Δε μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα ...Η φωνή του δεν έβγαινε , δε μπορούσε καν να συλλαβίσει το όνομα της .... Και τότε ξαφνικά ένα ταξί σταμάτησε μπροστά της και την άρπαξε ....
Έβαλε όλη του τη δύναμη για να την προλάβει.. Έσπρωχνε τον κόσμο που ήταν γύρω του αλλά δεν κατάφερε να την προφτάσει. Ένιωσε να τη χάνει ακόμα μια φορά . Και πόνεσε ... Το πλοίο είχε μόλις ξεκινήσει.
Πήρε το δρόμο της επιστροφής ενώ τα δάκρυα του μπερδεύονταν με τις σταγόνες τις βροχής που μόλις είχαν αρχίσει να πέφτουν. Στο μυαλό του κολλημένη η εικόνα της και μια σκέψη «ποιος Θεός δε τους ήθελε μαζί;» Λίγες ώρες πριν ζούσε για τη στιγμή που θα την έσφιγγε στην αγκαλιά του και τώρα ένιωθε πως την είχε χάσει για πάντα ...
Έφτασε στο σπίτι του ...και την είδε στα σκαλοπάτια να έχει γίνει μούσκεμα από τη βροχή. Την πλησίασε ...Έκανε να την αγγίξει και τότε εκείνη λες και τον ένιωσε γύρισε και τα βλέμματα τους συναντήθηκαν μετά από τόσο καιρό ....Την πήρε την αγκαλιά του ..έτρεμαν και οι δυο. Της ψιθύρισε «μη μου φύγεις ποτέ» Εκείνη του απάντησε «ήρθα για να μείνω ...μαζί ως το τέλος».
βιβλίο που επέλεξε: "ΤΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ... ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ", της Κατερίνας Σχιζονίκα,
η εκδοχή της Σταυρούλας
Ήταν αποφασισμένος. Αυτή τη φορά θα προσπαθούσε, θα πάλευε, θα έδινε τη μάχη, τη δική του μάχη, που τόσες φορές είχε αναβάλλει. Θυμήθηκε τις όμορφες στιγμές που είχαν νιώσει μαζί αλλά και όλες τις άσχημες, που αν και θέλεις να τις ξεχάσεις έχουν κι αυτές μια γλυκόπικρη γεύση και γίνονται κομμάτι σου μένοντας για πάντα χαραγμένες στην καρδιά σου. Πείστηκε πως αυτό ήταν το σωστό να κυνηγήσει την αγάπη. Αυτή τη φορά η διαδρομή, λιμάνι - Άνω Πόλη, ήταν πολύ ευχάριστη και τόσο σύντομη. Μόλις έφτασε στο σπίτι του, έκανε ένα γρήγορο υπολογισμό. Τι θα φορούσε; Πώς θα ήταν η στιγμή της συνάντησης; Τι θα της έλεγε; Πώς τελικά θα χανόταν στην αγκαλιά της; Ένα χαμόγελο είχε καλύψει το πρόσωπό του. Δεν έχασε χρόνο, ετοιμάστηκε κι έτρεξε να τη βρει. Στάθηκε στην εξώπορτα της οικοδομής της. Εκεί που κάποτε ήταν η ερωτική τους φωλιά. Εκεί που κάποτε έζησαν τόσα πολλά. Προσπαθούσε να δει μέσα στο σπίτι, ένα φως, μα δεν υπήρχε κανένα σημάδι ζωής. Έμεινε πολυ ώρα ν απεριμένει, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα φανεί η αγάπη του. Άρχισε να ανησυχεί. Να αναρωτιέται μήπως δεν έπρεπε να βρίσκεται σ΄αυτή τη θέση. Δεν άντεξε. Είδε κάποιον να μπαίνει στην πολυκατοικία και τον ρώτησε για την κοπέλα του διαμερίσματος του δευτέρου ορόφου. Ο κύριος αυτός τον κοίταξε έκπληκτος, τον ενημέρωσε πως το διαμέρισμα ήταν άδειο εδώ και αρκετό καιρό. Οι ελπίδες του σκορπίστηκαν μαζί με το αεράκι που φύσηξε, ο κόσμος του γκρεμίστηκε. Έκλεισε τα μάτια του και όταν τα άνοιξε στεκόταν ακόμη στην άκρη του λιμανιού περιμένοντας την αγάπη. Κατάλαβε πως θα ήταν μάταιη οποιαδήποτε ενέργεια, ήταν πλέον αργά. Πάγωσε ολόκληρος όταν άρχισε να νιώθει μια γλυκιά ζεστασιά στο χέρι του, μια γνώριμη ζεστασιά. Ήταν η αγάπη, η δική του αγάπη, δεν άντεξε μακριά του, ακολούθησε το αστέρι των Χριστουγέννων για να βρεθεί σε μια διαφορετική φάτνη, την αγκαλιά του. Εκείνη τη νύχτα δυο καρδιές ενώθηκαν, εκεί στην άκρη του λιμανιού της πόλης, και όλα τα φώτα των Χριστουγέννων έπαιρναν, αυτή τη φορά, λάμψη από την αγάπη.
βιβλίο που επέλεξε: "ΑΠΟ ΔΡΥ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑ", της Νόελ Μπάξερ
Θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει μέσα του, πρώτα, ότι αυτή η συνάντηση μαζί της ήταν κάτι το οποίο θα τον πονούσε και θα τον λύτρωνε ταυτόχρονα. Χρόνια τώρα ετοίμαζε αυτή τη στιγμή και τώρα που πλησιάζει όλο και περισσότερο νιώθει τον πόνο στο στομάχι του να απλώνεται σε όλο του το σώμα... Τους χώρισε η φτώχεια μιας άλλης εποχής και ο θάνατος των γονιών τους αλλά αύριο, ανήμερα Χριστούγεννα θα μπορέσει να ξαναδεί την αδελφή του... Η γέννηση του Θεανθρώπου θα τους φέρει τη δικιά τους αναγέννηση της οικογένεας τους... Έξω από το ξωκλήσι του χωριού στο νησί που μένει θα ξαναδει την αδελφή του και αγκαλιασμένοι θα μπούνε, να ανάψουνε ένα κερί σε αυτόν που τα πάντα βλέπει και ευχαριστώντας Τον να του ζητήσουν να κλείσει την οικογένεια τους μέσα στη φάτνη με το άπειρο έλεος Του!!! Στιγμές από θαύμα θα είναι αυτές όσο επίπονες και αν είναι οι στιγμέ προσμονής κάτω από τον έναστρο Χριστουγεννιάτικο ουρανό του Αιγαίου... Δεν αντέχει άλλο θα το φωνάξει για να το παρασύρει σε όλο τον κόσμο ο αέρας που κουνάει το καράβι... "Καλά Χριστούγεννα πέρα ως πέραααααααα, Σας αγαπώ όλους με την αγάπη που σκορπάει το Άγιο βρέφος. Σας αγαπώωωωωω... Καλή Χριστού Γέννααααα!!!!
βιβλίο που επέλεξε:
η εκδοχή της Ιωάννας
Θυμήθηκε τα λόγια της μάνας του που του 'χε πει: "Ποτέ μην αφήσεις να δύσει ο ήλιος χωρίς να έχεις ζητήσει συγχώρεση από εκείνον που σε πλήγωσε". Κι είχαν περάσει όχι ένα όχι δύο μα οχτώ ολόκληρα χρόνια από τότε που ψυχράθηκε με την αδελφή του για εκέινο το κτήμα στο χωριό. Φέτος νιώθει δυνατότερος, αυτό το "συγνώμη" το στόλισε, του έβαλε χρυσές κορδέλες και τώρα έτοιμος εκεί στην μπουκαπόρτα του πλοίου βλέπει τον ήλιο να κατεβαίενι αργά προς τον όρίζοντα. Σε λιγότερο από μια ώρα θα βρίσκεται κοντά στην αδελφή του. Και αυτή τη φορά η νύχτα θα πλάγιαζε σε ένα οκτάχρονο, "συγγνώμη", σαν φιλί κι αγκαλιά μιας επιστροφής...
βιβλίο που επέλεξε: "ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ", του Γιώργου Πολυράκη
Το εισιτήριο της επιστροφής είναι πάντα ανοιχτό και η θάλασσα, το κύμα, ο πηγεμός, το σπίτι της , η μορφή της φέρνει υψωφοβία. Θα πρέπει να τα υποστεί, διαδοχικά τα χτυπήματα αυτά της καρδιάς. Να αναμετρηθεί με τους λογισμούς, το θολωμένο του μυαλό, με το πάθος , τον πόθο, της στέρηση, της παρουσίας της μα προπαντός την αναμέτρηση με της Δύση της απουσίας της που όλο αυτό το διάστημα έχει κάνει άνω κάτω τι ζωή του.
Στο πλοίο οι επιβάτες λιγοστοί, μια βόλτα στο κατάστρωμα, ενώ το πλοίο έχει σαλπάρει τον κάνει λίγο να ξεχαστεί. Έχει βραδιάσει για τα καλά και αυτός φέρνει στο νου του τα ρόδινα ακρογιαλιά της Σκιάθου που αντικρίζανε μαζί φέτος το καλοκαίρι. Η βόλτα στο πλοίο τον έφερε μπροστά στο μαγαζάκι που έχει το πλοίο με βιβλία, ρούχα, cd. Ρίχνοντας μια ματιά στα βιβλία η ματιά του έπεσε στα ρόδινα ακρογιαλιά του Παπαδιαμάντη. Απίστευτο, δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σαν κάτι λοιπόν να τον έσπρωξε ως εδώ, σαν κάτι να θέλει να του πει. Έπιασε το βιβλίο στο χέρι του, δεν ήταν μεγάλο. Στην πίσω μεριά το βιβλίο έγραφε «Το πάθος για μια γυναίκα και κάποιες απελπισμένες σκέψεις σπρώχνουν ένα νέο άντρα να πάρει κρυφά μια ξένη βάρκα και να φύγει στη θάλασσα. Η αύρα τον παρασύρει και ναυαγεί. Συνέρχεται σε μια σπηλιά, κοντά στα έρημα ακρογιάλια, ανάμεσα σε τρεις ιδιόρρυθμους ανθρώπους που, ο καθένας τους για άλλο λόγο, ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Τους ακούει να διηγούνται, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, τις προσωπικές τους ιστορίες. Πίσω όμως, από τους φαινομενικά άτυχους έρωτες διακρίνει την αληθινή αγάπη». Το βιβλίο είναι δώρο του είπε η κοπέλα μαζί με το dvd της ταινίας . Δεν τον ένοιαξε το αγόρασε και σαν τρελός έτρεξε σε μια γωνιά του πλοίου για να το διαβάσει .
βιβλίο που επέλεξε: "ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ", σε απόδοση Αναστασίας Επαμεινώνδα", εκδόσεις Αρμός
Ανέβηκε στο κατάστρωμα. Να νιώθει τον παγωμένο αέρα στο πρόσωπό του, σαν για να πάρει απο την δύναμή του. Μη λυγίσει. Όχι τώρα που έφτασε ως εκεί. Κοιτώντας τ' άστρα αναρωτήθηκε μήπως... μήπως ξαναγίνουν ασημένια κουμπάκια.... Αφέθηκε εκεί στο μακρινό ταξίδι, στο αρμένισμα της νύχτας.. Σαν να πέρασε μόνο μια στιγμή, έπρεπε να κατέβει. Είχε πια χαράξει. Σχεδόν μηχανικά περπάτησε μέχρι το κατώφλι της. Αυτή τη φορά θα της μιλούσε. Θα τα έπαιζε όλα για όλα! Θα της θύμιζε όλα εκείνα τα όνειρα που έκαναν μαζί, θα της έλεγε πόσο πολύ την αγαπούσε, θα την κοίταζε βαθιά στα μάτια σαν για να την μαγέψει ξανά η αγάπη του, να παρασυρθούν σε εκείνον τον τρελό έρωτα πάλι..! Της χτύπησε την πόρτα. Αυτό που αντίκρυσε όμως, στο άνοιγμά της, τον κατακεραύνωσε!! Αυτός!!! Ένιωσε να θέλει να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, και συγχρόνως να φουντώνει σαν θεριό! Μα, μα... ΠΩΣ;;;; ΓΙΑΤΙ;;; γιατί;;;;; γιατί;;;;Μια αμηχανία που κράτησε αιώνια. Μέχρι που ήρθε εκείνη. Τον προσκάλεσε μέσα. Η ηρεμία της φωνής της δεν μπορούσε να κρύψει όλη εκείνη την ένταση, την θύελλα σχεδόν που ένιωθαν και η τρεις τους -ήταν σίγουρος. Γρήγορα έμειναν οι δυο τους. "Αυτός", έφυγε διακριτικά κι αθόρυβα.
"Λυπάμαι που πρόλαβες να το μάθεις έτσι" έμοιαζε να του εξομολογείται. "Θα σε έπαιρνα μια απο αυτές τις μέρες, να μιλήσουμε, να σου εξηγήσω. Αποφάσισα, αποφασίσαμε, με τον Ανδρέα να ξαναπροσπαθήσουμε. Δεν είναι μόνο το παιδί μας ο λόγος, όχι βέβαια. Είναι η ζωή μας που πάντα μας ένωνε.. Είναι αυτό το δέσιμο που έχουμε, που τελικά δεν μπόρεσε να σπάσει. Λυπάμαι, Παναγιώτη, αληθινά λυπάμαι...." Δεν θυμάται πολλά ακόμα απο την συζήτησή τους.... Θυμάται όμως την φωνή της.. Ο,τι κι αν έλεγε, ήταν σαν να έκρυβε λίγο πόνο.. Σαν να τον αγαπούσε ακόμη... Θυμάται όμως και την λάμψη των ματιών της όταν ανέφερε τον Ανδρέα, το νέο ξανα-ξεκίνημά τους... Ναι.. αυτή την λάμψη δεν την ξεχάσει ποτέ!
Εκείνο το πρωινό, ήταν το τελευταίο της ζωής του. Της ζωής του όπως την ήξερε ως τότε. Γιατί πρωτοένιωσε ότι ζει όταν την πρωτοαντίκρυσε. Και τώρα πάλι... Όχι, είχε δίκιο. Αγάπη δεν σημαίνει μονάχα "μαζί", σημαίνει και "χώρια σου". Σήκωσε το βλέμμα του. Το πλοίο ήταν ακόμα εκεί, να τον περιμένει. Χωρίς φωταγώγηση αυτή τη φορά. Νέα υπόσχεση για το απέραντο ενός νέου ταξιδιού. Μιας νέας ζωής. Χωρίς εκείνη.
βιβλίο που επέλεξε: "Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ", της Ελένης Τσαμαδού.
Καλό μήνα σε όλους και όλες! Ο Αύγουστος μόλις έφτασε κι οι προηγούμενοι δύο μήνες του καλοκαιριού έγιναν κιόλας μακρόσυρτο χθες. Στην παρέλαση των καλλιτεχνών που γράφουν αποκλειστικά για το ιστολόγιο σκέψεις συναισθήματα, εμπειρίες από αλλοτινά μα και πρόσφατα καλοκαίρια έρχεται να προστεθεί και το ακόλουθο κείμενο του τραγουδιστή Γεράσιμου Ανδρεάτου, ο οποίος άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς του και μάς ταξίδεψε στα δυο μεγάλα πελάγη, Ιόνιο και Αιγαίο...
καλοκαίρι, έτσι έμαθα να σου μιλώ#18
Δ υ ο π ε λ ά γ η, τ ρ ί α ν η σ ι ά . . .
Κρατώ σαν πολύτιμο θησαυρό τις αναμνήσεις από τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων. Ο πατέρας μου κατάγεται από την Κεφαλλονιά κι η μητέρα μου από την Ικαρία. Κάθε καλοκαίρι επισκεπτόμουν και τα δυο αυτά νησιά, αλλά και την Κέα (Τζια), όπου είχα θείους αγαπημένους και ξαδέλφια. Χρόνια πριν, χωρίς αυτήν την τουριστική "ανάπτυξη" που βλέπαμε να πιπιλούν οι πιο μεγάλοι, θυμάμαι αλώβητα ετούτα τα νησιά. Δε λέω όχι στον τουρισμό, γιατί είναι αναμφίβολα μια κύρια πηγή εισοδημάτων για τους περισσότερους κατοίκους των νησιών μας, αλλά κάθε υποδομή έπρεπε να είχε σχεδιαστεί με όραμα από ανθρώπους με παιδεία και γνώσεις.
Εκείνα λοιπόν τα καλοκαίρια χάρηκα θάλασσες με ελάχιστο κόσμο, δίχως ομπρέλες σε διατεταγμένη παράταξη, χωρίς το φόβο του καλύτερου φίλου του ανθρώπου που τον κάναμε εχθρό μας, του ήλιου! Η τρύπα του όζοντος ανύπαρκτη... Κι ο ουρανός απλωνόταν πέρα ως πέρα μ' ένα βαθύ γαλάζιο που σου' σκιζε την ψυχή. Τώρα δεν είναι παρά γκριζογάλανος με πινελιές χρώματος μπεζ και εκείνο της ερήμου...
Θυμάμαι κάποιες στρωματσάδες παρέα με φίλους και ξαδέρφια έξω στην ύπαιθρο κάτω από τ' αστέρια... Αυτά δεν πρόκειται να τα λησμονήσω ποτέ. Και να σκεφτείτε ότι ήμασταν μακριά από τα φώτα, δεν υπήρχε καν ηλεκτρικό ρεύμα στο νησί κα μπορούσαμε να διακρίνουμε τα πάντα στο βραδινό ουρανό.
Μετά ερχόταν, λέει, και ο έρωτας, ο πρώτος έρωτας που αναστάτωνε την ψυχή...
Θεέ μου, πόσο αλήθεια καλά φυλαγμένα έχω τούτα τα στολίδια μέσα μου...
για το ιστολόγιο Ελληνική Λογοτεχνία - Τέρα Άμου
Γεράσιμος Ανδρεάτος
Ακούστε το τραγούδι "Νωρίς", ένα από τα ομορφότερα και αρτιότερα τραγούδια (στιχουργικά, ερμηνευτικά, μουσικά, ενορχηστρωτικά) που, ελλείψει επίσημου βίντεοκλίπ, το Αερικό ανέλαβε να οπτικοποιήσει, ώστε να υπάρχει τώρα πια και στο youtube για εκείνους που το έψαχναν προκειμένου να ντύσουν μια εγγραφή.
Αερικό, σε ευχαριστώ και πάλι. Είναι το τραγούδι που για μένα τουλάχιστον είναι πολυαγαπημένο...
Προσέξτε τους στίχους, την λεπτομερή αποτύπωση της πλούσιας ενορχήστρωσης και...καλή ακρόαση!
Σήμερα παρελαύνει από το ιστολόγιο η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη. Απολαύστε τις εικόνες που μας μεταφέρει, μπείτε στον κόσμο της γραφής και μιας θάλασσας απέραντης, μιας θάλασσας αγκαλιάς για όλους!!
καλοκαίρι, έτσι έμαθα να σου μιλώ#6
Θ ά λ α σ σ α π λ α τ ε ι ά
Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
Μου έστειλε ένα μήνυμα με προσωνύμιο στο μέιλ του Θάλασσα Πλατειά. Ήταν ο Νίκος Διακογιάννης από τη μακρινή Νίσσυρο, όπου το πέλαγος είναι βαθύ, σκούρο, αγριεμένο, άφιλο, λές και δεν συνορεύει με τις απέναντι ήσυχες ιωνικές ακτές της Μικρασίας.
Και μου ζήτησε να γράψω κάτι για το καλοκαίρι, που για μένα σημαίνει μόνο θάλασσα. Και, πώς να γράψω για τη θάλασσα, που στο νού και στις αναμνήσεις μου μεταλλάσσεται ανάλογα με τους τόπους που περιβρέχει;
Είπα, λοιπόν, ν΄ αρχίσω από τη Λευκάδα μου. Στο σκληρό δίσκο της μνήμης έχει αμετάκλητα εγγραφεί ο Βράχος και το Κύμα, το επικό συμβολικό ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, που απήγγειλα επι σειρά ετών στο δημοτικό και αργότερα στο Γυμνάσιο και Λύκειο με τα χεράκια απλωμένα στη σκηνή του πρόχειρου θεάτρου μας. «Μέριασε βράχε να διαβώ, το κύμα αγριεμένο λέει στην πέτρα του γυαλού θολό μελανιασμένο...»
Αυτή η εικόνα του ακρωτηρίου Λευκάτα συγκλονίζει τις παιδικές μου μνήμες, ο βράχος από όπου έπεσε η λυρική ποιήτρια Σαπφώ στα κύματα του Ιονίου κι εκείνα την παρέσυραν στην αιωνιότητα της αγκαλιάς τους.
Συνάντησα τη θάλασσα στις ακρογυαλιές της πόλης μου, ήρεμη και γαλαζοπράσινη με μια κατάλευκη ζαχαρένια παραλία. Την είδα να αγριεύει στην πλευρά του Καθίσματος και των Εκρεμνών με τα κύματα να υψώνονται πελώρια κι απειλητικά. Την απόλαυσα τυρκουάζ και ολοκάθαρη στο Πόρτο Κατσίκι. Την αγάπησα ολογάλανη στην παραλία του Αη Γιαννιού. Την αττένισα επί ώρες στους Μύλους όταν αποθήκευα δυνάμεις για τις επίπονες μέρες της δυστυχίας.
Γεύτηκα την αρμύρα της στις παραλίες της Μυκόνου, κολύμπησα ανέμελα στις Κολυμπήθρες της Πάρου με τον άνεμο να σαρώνει την άμμο, την γεύτηκα στις πολυποίκιλες ακτές της Σάμου με την Εαρινή Συμφωνία του Ρίτσου να πλανιέται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Χώθηκα στα βαθειά εκεί στο Κρητικό Πέλαγος, ξαφνιάστηκα με το απόλυτο μπλέ ρουαγιάλ βάθος της στα Δωδεκάνησα.
Λάτρεψα τις παραλίες της Κούβας με τις κατάλευκες αμμουδιές της. Κολύμπησα επι ώρες στα σμαραγδένια νερά της. Η θάλασσα αυτή ρούφηξε τα καυτά δάκρυα της αναγγελίας ενός θανάτου.
Θάλασσα πλατειά, σ΄ αγαπώ γιατί η απεραντοσύνη σου τα χωράει όλα: την ασυννέφιαστη παιδικότητα, την ευτυχία του ζευγαρώματος, την ανεμελιά της νιότης κι εσχάτως το ναδίρ μιας μεγάλης αγαπημένης φυγής. Θα σου ανήκω για Πάντα!
![22715[1].jpg](http://tera-amou.pblogs.gr/files/f/213672-22715[1].jpg)
.jpg)
![147323-ka[1].jpg](http://tera-amou.pblogs.gr/files/f/210908-147323-ka[1].jpg)
