«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Σήμερα 7 Μαρτίου 2010 συμπηρώνονται 62 χρόνια από τότε που τα Δωδεκανησα ενσωματώθηκαν στον κορμό της Μητέρας Ελλάδος. πρόκειται για το πιο πρόσφατο κομμάτι ελληνικής γης που από το 1948 αποτελεί τμήμα του ελληνικούκράτους.
Στην πρωτεύουσα του νομού, τη Ρόδο, όπως και σε όλα τα νησάκια, τιμήθηκε η σημερινή επέτειος με εορταστικές εκδηλώσεις, παρελάσεις και παραδοσιακά συγκροτήματα των σωματείων των Δωδεκανησίων.
Φέτος εμείς εδώ στη μικρούλα Νίσυρο είμαστε διπλά χαρούμενοι, επειδή τμήμα του Λυκείου Ελληνίδων της Ρόδου μάς επισκέφθηκε απο την περασμένη Παρασκευή, χόρεψε χθες Σάββατο στο Ζωσιμοπούλειο Θέατρο χορούς από όλη την Δωδεκάνησο και τιμήθηκαν όσοι πρόσφεραν στην ελληνική Παράδοση.
Μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε τις τελευταίες μέρες από την 33ωρη(!!!) διακοπή ρεύματος, όμως η μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστη και με τα παιδιά του σχολείου ξεκινήσαμε για την εκκλησία όπου στις 10 εψάλη πανηγυρική Δοξολογία.
Ακολούθησε κατάθεση στο μνημείο του Ευάγγελου Χατζηευαγγέλου που έπεσε ηρωικά στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, και έπειτα πήραμε το δρόμο για την πλατεία των Ηρώων όπου εψάλή επιμνημόσυνος δέησις υπέρ των προαναπαυσαμένων ημών αδελφών και των ευκλεώς πεσόντων υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.
Ο καιρός άρχισε να χαλάει και ο άνεμος ολοένα δυνάμωνε,
Ακολούθησε η μικρή μας παρέλαση που ειδικά φέτος φάνηκε μεγαλύτερη με τη συμμετοχή των παιδιών που ήρθαν από τη Ρόδο και ήταν ντυμένα με στολές από όλη την Δωδεκάνησο. Πολλοί είχαμε την ψευδαίσθηση πως και τούτα τα παιδιά Νισυράκια ήταν και πως το νησί σφίζει πάλι από ζωή όπως κάποτε, προτού το μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του 60 μας αφήσει όλες κι όλες 900 ψυχές.
Σήμερα ειδικά ήρθαν στην πρωτεύουσα και οι Νισύριοι απο τα άλλα χωριά για να εκκλησιαστούν, αφού ο άλλος ιερέας στους Πάλους πρέπει ακόμη να απέχει κάποιο διάστημα από τα καθήκοντά του μέχρι την πλήρη ανάρρωσή του.
Με συγχωρείτε για τον άσχημο ήχο στα ζωντανά σημεία του βίντεο, όμως κάμερα δεν έχω και ό, τι βλέπετε είναι λήψη από φωτογραφική μηχανή. Όπως και να 'χει οι Νισύριοι που είναι στην Αμερική, την Αυστραλία, τη Γερμανία κι εκείνοι εντός της Ελλάδος, μπορούν να πάρουν μια μικρή γεύση απο τη σημερινή μέρα των εορτασμών.
Λίγο πριν ξεκινήσουμε απο΄το δημοτικό σχολείο για την εκκλησία
στο δρόμο για την Παναγία την Ποταμίτισσα
πολλά παιδιά κοινώνησαν σήμερα
παίρνουμε θέση στην πλατεία του Δημαρχείου,
όπου βρίσκεται η προτομή του υπολοχαγού Ευάγγελου Χατζηευαγγέλου
λίγο πριν ξεκινήσει η παρέλαση,
ο Δημήτρης, ο Χάρης, η Μαρία και η Ευτυχία χαμογελούν στον φακό
το θυμίαμα έχει ανάψει και όλα είναι έτοιμα να αρχίσουν
ο σημαιοφόρος μας ο Αντρέας με μερικές από τις συμμαθήτριές του
τα παιδιά που μας επισκέφθηκαν από το νησί της Ρόδου!
Σας ευχαριστούμε που μας δώσατε τόση χαρά.
μαθητής από την Στ' τάξη καταθέτει στεφάνι
παιδάκια από το νηπιαγωγείο μας καταθέτουν στεφάνι
να και οι... μπόμπιρες του παιδικού σταθμού! Και του χρόνου, παιδάκια!
τα παιδιά πηγαίνουν προς το Ζωσιμοπούλειο θέατρο
όπου ο Δήμος Νισύρου προσέφερε κέρασμα στις Αρχές και τους κατοίκους.
τα κεράσματα άφθονα
η καθηγήτρια μουσικής Πόπη Πάχου παρουσίασε με τα παιδιά της δημοτικής χορωδίας
ένα υπέροχο πρόγραμμα με τραγούδια από όλη την Δωδεκάνησο
Δίπλα από το θέατρο η γειτονιά του Αγίου Ιωάννη.
Ο ουρανός έχει βαρύνει, έρχεται καταιγίδα. Συστολή και στροφή προς τον μέσα κόσμο..
το βίντεο .
Πάμε κι ένα ταξίδι σε όλα τα Δωδεκάνησα που σήμερα γιορτάζουν
ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Εύχομαι με την αρχή της επόμενης χρονιάς να υπάρξει μια καλή συνεννόηση μεταξύ συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και εμάς των δασκάλων του Δημοτικού (μακάρι και το Γυμνάσιο-Λύκειο να ενδιαφερθεί, αν και το βλέπω πολύυυυυυ χλωμό...) να αποκτήσουμε επιτέλους μια στολή για την παρέλαση. Κάθε χρόνο μας θλίβει αυτή η κατάσταση με την εικόνα που παρουσιάζουν τα τμήματα. Λίγη καλή θέληση χρειάζεται. Για να δούμε τι θα γίνει...
Η μέρα σήμερα αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ετοιμασία της κυρα-Σαρακοστής, της γνωστής ανά το πανελλήνιο κούκλας από αλεύρι αλάτι και λάδι. Τα παιδιά έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, αφού προηγουμένως μάθαμε πολλά για τους συμβολισμούς και τα έθιμα ανά περιοχή της Ελλάδας που σχετίζονται με αυτό το μπισκοτένιο ομοίωμα γυναίκας με τα χαμηλωμένα μάτια, τα χέρια σε στάση προσευχής, το ανύπαρκτο στόμα και τα εφτά ποδαράκια.
Η συνταγή μας έγινε για 11 Σαρακοστές. 9 για τα παιδάκια, 1 για την τάξη και 1 για το σπίτι μου.
πρώτα το αλάτι
μετά το νερό, λίγο λάδι και το αλεύρι
αρκετή ποσότητα καλά δουλεμένη
ανοίγουμε προσεκτικά
φροντίζοντας να διατηρείται το ίδιο πάχος στη ζύμη, περίπου λίγο πάνω από ένα εκατοστό
με τη βοήθεια ενός πατρόν κόβουμε΄γύρω γύρω από τη φιγούρα
(το τι τραβάνε τα χέρια με τόσο αλάτι δεν περιγράφεται)
τα παιδιά αναλαμβάνουν να στολίσουν τη Σαρακοστή με ποδαράκια, χέρια και ποδιά.
συνεχίζουμε με χαρά και φαντασία
(ο Μάριος έλειπε, ήταν αρρωστούλης σήμερα... κλαψ κλαψ)
καμαρώστε μας στη λιακάδα έξω από το σχολείο
η μαμά θα μας ψήσει τις Σαρακοστές
Να και μία από κοντά!
και κάθε Κυριακή θα κόβουμε ένα ποδαράκι μέχρι να φτάσει το άγιο Πάσχα!
Αν οι φωτογραφίες είχαν γενέθλια, τότε αυτή εδώ θα έσβηνε τριάντα κεράκια το φετινό χειμώνα.
Νίσυρος 1979. Μια "άλλη" Νίσυρος, μια δύσκολη εποχή για την οικογένειά μου... Από αριστερά εγώ (με το δάχτυλο στο στόμα, ως συνήθως), η αδερφή μου η Βαρβάρα και ο μικρός μας Νεκτάριος, ο όγδοος κατά σειρά γέννησης, βρισκόμαστε στο σπίτι της γιαγιάς της Αλέξαινας. Η φωτογραφία βγήκε με τις τότε σύγχρονες μηχανές που κουβάλαγαν μαζί τους "οι Αμερικάνοι". Ήταν σπουδαίο που κάποιοι μετανάστες ερχόμενοι για λίγο καιρό ξανά στη Νίσυρο, κουβάλαγαν και τις φωτογραφικές τους μηχανές. Στιγμιότυπα από την παιδική μου ηλικία έχω, δυστυχώς, ελάχιστα και τώρα με τουτη τη φωτογραφία νιώθω σαν ένας μικρός άρχοντας! Μη βλέπετε που σήμερα τα παιδιά έχουν ήχο και εικόνα ακόμη και από τη γέννησή τους...
Φυσικά πολλά είναι τα συναισθήματα που μου ξυπνά μια τέτοια φωτογραφία... εγώ πριν τριάντα χρόνια... απίστευτο κι όμως τόσο χειροπιαστό τώρα πια...
Από το εξαίρετο βιβλίο της Βασιλικής Νευροκοπλή που κυριολεκτικά με ταξίδεψε σε μύρια συναισθήματα, το παρακάτω απόσπασμα. Βρείτε αυτό το υπέροχο βιβλίο, ταξιδέψτε με τη συγγραφέα στα συναισθήματα και σε ευρωπαϊκές πόλεις μέσα από τη δική της ματιά! Θα με θυμηθείτε!
Χιονίζει κι ένας αέρας φυσά.
Χριστούγεννα. Φωτάκια παντού. Επίφαση χαράς, πιθανόν κι ευτυχίας. Στα μπαλκόνια, στους δρόμους, στα πάρκα, όπως έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια, φωτάκια. Τώρα πια τα βλέπεις κι έξω από τις εκκλησίες. Όχι τις καινούργιες, που έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς φωτάκια δε σου λένε τίποτα ως αρχιτεκτονήματα, αλλά στις παλιές αρχοντικές εκκλησιές μας, σ' αυτές που αποτελούν πλέον σύμβολα, σ' αυτές που ποτίστηκαν με αίμα και σπάρθηκαν με κόκαλα. Μόνο στα νεκροταφεία δεν έχει φωτάκια. Φαίνεται πως ακόμη δεν το σκ έφτηκαν οι εραστές της ηλεκτρικής ηδονής.
Και με πιάνει μια άγρια διάθεση να γυρίσω όλη την πόλη, βαστώντας μια τανάλια στο χέρι, ή δεν ξέρω τι άλλο πιο κατάλληλο, και να αρχίσω να ξεθάβω τα καλώδια και να τα κόβω ένα ένα μέχρι να σβήσω όλα τα φωτάκια από παντού. Να μας βρουν οι γιορτές στο σκοτάδι μας. Να μας βρει το σκοτάδι μας. Να το βρούμε κι εμείς. Να το δούμε, να το συλλογιστούμε, να το ψηλαφίσουμε. Γιατί τόση σπατάλη απάτης;
Κι όμως είναι κάτι ώρες που κι εγώ γίνομαι μικρό παιδί. Τότε όλα τα ξεχνώ κι όλα πάλι γίνονται χαρούμενα. Όλα αυτά τα φωτάκια που ως ενήλικη και τάχα σοβαρά σκεπτόμενη θέλω να τα εξαφανίσω, όχι μόνο τα χαίρομαι, αλλά τρελαίνομαι να τα βλέπω. Περπατώ τότε στο κέντρο της πόλης και χαζεύω μαγεμένη τις βιτρίνες, τα ψεύτικα αγγελούδια, τους φουσκωτούς Αγιοβασίληδες. Βλέπω τις πορσελάνινες κούκλες με τα δαντελωτά φορέματα, τα αρκουδάκια, τους Πινόκιο, τα παζλ και τα θέλω όλα. Να τα στρώσω στο πάτωμα, να ξαπλώσω πάνω του και να χαθώ στο παιχνίδι που μου έλειψε. Να πλάσω ιστορίες, να φτιάξω διαλόγους παράλογους, να τα ζωντανέψω όλα μεμιάς σαν νεράιδα με το μαγικό μου ραβδάκι, για να ζωντανέψω μαζί τους κι εγώ.
Βασιλική Νευροκοπλή
"Σε τέμπο κόκκινο", εκδόσεις Λιβάνη
Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τη Νίσυρο σήμερα 23 Δεκεμβρίου 2009. Κι εδώ τα τελευταία χρόνια έφτασε το καρακιτς στους φωτισμούς σπιτιών.
Σπίτι τούρτα να το πω; Σπίτι "βάλε μου κι άλλα φώτα" να το πω; Ένα είναι σίγουρο: όπου χάνεται το μέτρο, χάνονται όλα.
Μα σας παρακαλώ! Βάλτε κι άλλα φώτα, δεν πειράζει! Τι κι αν έγινε το πρόσφατα ανακαινισμένο νησιώτικο σπίτι σαν καρνάβαλος; Τι κι αν τρία μέτρα στα αριστερά βρίσκεται η πανέμορφη βυζαντινή εκκλησία του Ταξιάρχη; Τι κι αν τα νεύρα μας δοκιμάζονται άγρια; Βάλτε που σας λέω. Μόνο έτσι δείχνουμε ότι "έχουμε" αυτό που δεν μάθαμε ποτέ να μην έχουμε...
Κάποτε αυτό το φωτεινό "Χρόνια Πολλά" ήταν το μόνο φωτεινό σημείο στο χωριό και προκαλούσε τη χαρά και το θαυμασμό μας, έδινε κάτι παραπάνω, αυτό το οριακά λίγο παραπάνω που χρειάζεται να νοστιμέψει η καθημερινότητα. Φέτος πάρε στα μούτρα κι ένα αστέρι στο μπαλκόνι και δυο εκατέρωθεν, μην παρεξηγηθούν κι οι άδειοι τοίχοι βρε αδερφέ!
Επιτέλους, η όμορφη, απλή φάτνη που αποπνέει ζεστασιά ανακουφίζει τη ματιά των περαστικών.
Μακριά από φώτα και επίδειξη η γειτονιά του Λαγκαδιού, η πιο παλιά του οικισμού, μέχρι κάποια μυαλά να σκεφτούν να την φωταγωγήσουν κι αυτή.
Η εκκλησία του Αγίου Θεολόγου σχεδόν χάνεται, κουρνιάζει στα σκαλιά που οδηγούν στη γειτονιά του Λαπαρδά. Όμορφες γραμμές, δίχως επιτήδευση... κι αν δείτε τον Παπαδιαμάντη να κόβει ένα μανταρίνι από το δέντρο, μην απορήσετε. Αυτά τα τοπία ύμνησε πάντα στη γραφή του...
Πάμε τώρα στα Κάλαντα Κωτυώρων Πόντου
Σας εύχομαι ολόψυχα Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα!
Και μην ξεχνάτε ότι τρέχουν δυο κληρώσεις αυτόν το μήνα με δώρα βιβλία λογοτεχνίας από τις εκδόσεις Ψυχογιός και Πατάκης. Κάντε κλικ εδώ για το βιβλίο "Οι κόρες της λησμονιάς" και εδώ για το βιβλίο "Δεύτερη γέννα"
Ξημέρωσε βροχερή η μέρα εδώ στη Νίσυρο, σήμερα 28 του Οκτώβρη. Πήρα το δρόμο για το σχολείο κι αφέθηκα -όσο ήταν δυνατόν- στην ησυχία και την ομορφιά των εικόνων.
Η εγγραφή έγινε για τους Νισύριους της διασποράς, ώστε να πάρουν μια μικρή γεύση από τους εορτασμούς της μικρής μας πατρίδας. Τα νισύρικα έντυπα μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν όποιο μέρος του υλικού επιθυμούν.
σκοτεινιά, αν και κοντεύει δέκα η ώρα. Η βροχή πέφτει απαλή. Στο βάθος
δεξιά η Παναγία η Σπηλιανή
λίγο πριν ανέβω τα σκαλιά για το δημοτικό, περνώ έξω από το κοιμητήριο.
οι μαθητές στο δρόμο για την μητρόπολη όπου θα γίνει η Δοξολογία χοροστατούντος του δεσπότη Κώου-Νισύρου κ.κ. Ναθαναήλ
έξω από την αρχιεπισκοπή κυλάνε τα νερά που φτάνουν από τη γειτονιά του ¶η Γιάννη. Ο δεσπότης ετοιμάζεται κι εκείνος για τη Μητρόπολη
Ο Μάριος ανάβει κερί
ο κόσμος καταφθάνει
η Καλλιόπη Χασαπλαδάκη, σημαιοφόρος του Δημοτικού Σχολείου για την 28η Οκτώβρη
έξω από το Δημαρχείο ΝΙσύρου όλα έτοιμα για επιμνημόσυνη δέηση και την κατάθεση στεφάνου από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου
η προτομή του υπολοχαγού Χατζηευαγγέλου, ο οποίος έπεσε από τα πυρά των Γερμανών
η βροχή συνεχίζεται. Ο κόσμος παρακολουθεί
προς την πλατεία των ηρώων, όπου και θα τελεστεί ξανά επιμνημόσυνος δέησις
το ψιλόβροχο συνεχίζεται, γι' αυτό και το βήμα μας γοργό
όλα είναι έτοιμα στην πλατεία των ηρώων
θυμίαμα για τους νεκρούς του πολέμου
τα παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου συγκεντρώνονται απέναντι
επιμνημόσυνοσ δέησις... τα νερά της βροχής καθρεφτίζουν μνήμες και συναισθήματα...
κέρασμα στους επισήμους και σε όλους τους Νισύριους από την δημοτική αρχή στο Ζωσιμοπούλειο θέατρο
Ηχαρά μας τη φετινή χρονιά είναι πολλαπλώς εντονότερη. Το βάψιμο του σχολείου εσωτερικά και εξωτερικά, η ανακαίνιση στις τουαλέτες των μαθητών, το καθάρισμα της στέρνας μετά από 16 χρόνια, τα υγρά καθαριστικά για την προσωπική υγιεινή μας καθώς και απολύμανση των χώρων, η άμεση στελέχωση με νέους δασκάλους, τα σχολικά βιβλία που έφθασαν έγκαιρα από την Κω, είναι λόγοι που δικαιολογούν το συναίσθημα αυτό. Για να μην αναφέρω την ικανοποίηση επειδή φέτος ο καιρός έγινε γρήγορα φθινοπωρινός και οι μαθητές θα προσαρμοστούν πολύ ευκολότερα στις απαιτήσεις της σχολικής εργασίας. Δεν θα ξεχάσω πριν δύο χρόνια, τότε που όλη η Ευρώπη πέρασε τον θερμότερο χειμώνα των τελευταίων δεκαετιών, που άκουγα τζιτζίκια έξω απ' την τάξη μου είκοσι μέρες πριν τα Χριστούγεννα!!!
Τώρα που γράφω άρχισε η πρώτη βροχή για τη Νϊσυρο, 43 μέρες νωρίτερα σε σχέση με πέρυσι, γεγονός που θα ωφελήσει πολύ τα ταλαιπωρημένα από το καλοκαίρι δέντρα μας. Η μυρωδιά από νοτισμένο χώμα φτάνει μέχρι εδώ που μένω εγώ, στο γιαλό. Οι δρόμοι ησύχασαν και η γειτονιά μου απαλλάχτηκε κάπως από τη φασαρία των αναίσθητων (έχουμε πολλούς στο χωριό, δόξα τω Θεώ).
Ετοίμασα ένα βίντεο από τη σημερινή πρώτη μέρα, ημέρα του αγιασμού. Οι ελαιοχρωματιστές έχουν σχεδόν τελειώσει, μόνο κάποια παντζούρια μένει να στεγνώσουν.
Καλή κι ευλογημένη, λοιπόν, σχολική χρονιά σε όλους τους συναδέλφους και τα παιδάκια. Τους 9 μαθητές μου μπορείτε να τους δείτε την ώρα που ο ιερέας τους ευλογεί με τον βασιλικό στο 3.30 λεπτό και 3.45. Θα έχω την Β' Δημοτικού, μα θα συμπληρώνω δύο ώρες στην Ε' όπου ανέλαβα το μάθημα της βυζαντινής ιστορίας, για το οποίο είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, αφού θα μπορώ να ξεφεύγω λίγο από τα "εύκολα" της Β' τάξης.
Λίγο πριν αρχίσει ο αγιασμός
ο Θανάσης, ο δάσκαλος του ολοημέρου κι η αφεντομουτσουνάρα μου
Και να μην ξεχνάμε ότι φέτος το σχολείο μας έσβησε το εκατοστό κεράκι του! ;Oσοι δεν είδατε το βιντεάκι που αναρτήθηκε πριν τρεις μήνες περίπου, ευκαιρία να ταξιδέψετε στις μνήμες. Όσοι το είδατε...ε, ΞΑΝΑΔΕΙΤΕ ΤΟ! χχεεεε
Τετάρτη βράδυ 2 Σεπτεμβρίου και η Νίσυρος υποδέχτηκε το χορευτικό συγκρότημα από την όμορφη Λέρο, το οποίο ανήκει στους κόλπους του εκεί Πολιτιστικού Συλλόγου "Η ¶ρτεμις". Νέα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και σκόρπισαν χαμόγελα στο κοινό που είχε από νωρίς συγκεντρωθεί στον προαύλιο χώρο του Ζωσιμοπουλείου Θεάτρου. Τα παιδιά της Νισύρου είχαν αντίστοιχα επισκεφθεί τη Λέρο πριν μερικούς μήνες, όπου παρουσίασαν τον νισύρικο γάμο. Είναι ωραίο να συσφίγγονται οι σχέσεις των μικρών νησιών εδώ στη μεθόριο.
Εκείνο το βράδυ αποφάσισα να πάω κι εγώ στην εκδήλωση, ήθελα τρόπον τινά να αποχαιρετήσω το κλείσιμο των πολιτιστικών εκδηλώσεων για το φετινό καλοκαίρι, οι οποίες ήταν σαφώς λιγότερες σε σχέση με την περυσινή χρονιά, αλλά είχαν ποιότητα. Δε θέλω να θυμάμαι άλλα καλοκαίρια πριν δέκα χρόνια και πλέον, όταν ο κάθε σκυλάς τραγουδιστής (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) έπαιρνε σβάρνα τους δήμους ανά τη επικράτεια και φούσκωνε τον τραπεζικό του λογαριασμό εις βάρος του ταμείου του Δήμου και της άμοιρης αισθητικής που τόσο βάναυσα τσαλακώνεται σ' αυτήν την χώρα. Αξέχαστες συναυλίες τα τελευταία δέκα χρόνια θα μπορούσα να πω με το χέρι στην καρδιά πως ήταν εκείνη του Γεράσιμου Ανδρεάτου και του Βασίλη Σκουλλά, της Ελένης Τσαλιγοπούλου, του Λουδοβίκου των Ανωγείων, της Μελίνας Μποτέλη, της Μελίνας Τανάγρη, του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Ορφέα Περίδη, της Καίτης Κουλλιά, του Μανώλη Μητσιά, της Γλυκερίας, του Νίκου Παπάζογλου (στα 1997, όταν πρωτοτραγούδησε με πανσέληνο στο ηφαίστειο}, κάποια συγκροτήματα ρεμπέτικων και σμυρναίικων τραγουδιών που έβαζαν τα γυαλιά σε εκείνα τα πιο αναγνωρίσιμα των μεγάλων πόλεων.
τα παιδιά ξεκινούν με τον συρτό χορό
παρατηρήστε εκφράσεις προσώπων
και ο χορός καλά κρατεί
με δύναμη στα πόδια
θέλησα να παίξω με τις δυνατότητες της μηχανής, επέλεξα κατηγορία "μουσείο" και ιδού, σαν να φεύγουν περιστέρια στα αριστερά σας. Παρατηρήστε την ασχήμια της κατασκευής που πέφτει σαν πλάκα και ισοπεδώνει τη λαϊκή αρχιτεκτονική.
παρατηρήστε τις καμπύλες της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στο σπίτι απέναντι και την απαράδεκτη κατασκευή. Το νέο πλάκωσε σαν ταφόπλακα ό,τι οι παλιοί γνώριζαν να ζωντανεύουν, δυστυχώς.
Δεκαεφτάχρονος παρακαλώ ο βιολιτζής. Στο χέρι του το βιολί κελαηδούσε.
Το μόνο μελανό σημείο της βραδιάς ήταν αυτοί οι χοντροειδέστατοι και βαμμένοι με σκούρο καφέ πάσσαλοι που στηρίζουν μια απλή κατασκευή με σύρμα όπου θα απλώσουν, λένε τα κλαδιά τους τα αμπέλια που φυτεύτηκαν, ώστε στο πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου να υπάρχει σκιά στους επισκέπτες, να μην τοποθετηθεί ξανά εκείνο το πανί που τους θύμιζε, λένε, τσαντίρι. Κύριοι του Δήμου , εκκλησιαστικοί παράγοντες, είναι καλύτεροι αυτοί οι μόνιμοι πάσσαλοι που ούτε τους χορευτές άφηναν να απλώσουν τα χέρια, ούτε σέβονται την άπλα και ομορφιά της άλλοτε αυλής του Θεάτρου; Για τις ανάγκες μιας μέρας του χρόνου λοιπόν αποφασίσατε να θάψετε κι αυτό το όμορφο κομμάτι του χωριού; Όλος ο καημός ήταν μη μας χαρακτηρίσουν "τσιγγάνους"; Και πέρα από το πανί, αφού δε σας άρεσε, δεν υπήρχε άλλη λύση άραγε που να άφηνε το χώρο ελεύθερο, μετά το πέρας τουπανηγυριού; ¶σε που όταν απλωθούν τα αμπέλια πάνω στη συρμάτινη οροφή θα στήνουν τρελό χορό τα ποντίκια που τώρα απλώς σουλατσάρουν στα χοντρά καλώδια της ΔΕΗ.
Πολλοί Νισύριοι το είπαν "κοτέτσι" αυτό το εξάμβλωμα. Εγώ μόλις το είδα το είπα "Γολγοθά". Τα χοντρά ξύλα, ο μεγάλος τους αριθμός σε μια τόσο μικρή αυλή, μου έφερε κόμπο στο λαιμό. Τόπος μελλοθανατων, αγαπητοί μου! Μπράβο σας. Στο Γολγοθά όμως είχαμε να ελπίσουμε σε μιαν Ανάσταση. Εδώ ούτε να μιλήσεις δεν μπορείς, μη σε χαρακτηρίσουν "αντιδραστικό". Και εις ανώτερα...
.JPG)
