ελληνική λογοτεχνία-Τέρα Άμου

Κι έλεγες πως μ' αγαπάς (Μαρία Χανιώτου)

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010 7:41 μμ |

Ένα ακόμη μυθιστόρημα, αυτή τη φορά από τις εκδόσεις ΕΜΠΕΙΡΙΑ Εκδοτική, σας περιμένει σε τρία αντίτυπα. Στείλετε από σήμερα Σάββατο τις συμμετοχές σας μέχρι το Σάββατο 26 Μαρτίου 2010 στο εμαιλ nikos74tera@pathfinder.gr  και θα αποκτήσετε υπογεγραμμένο ένα αντίτυπο.

Ονομάζομαι ....και μέσω αυτού του μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου θα ήθελα να συμμετάσχω στην κλήρωση του Σαββάτου 26 Μαρτίου 2010, που διοργανώνει το ιστολόγιο www.tera-amou.pblogs.gr και η Εμπειρία Εκδοτική. Παρακαλώ, προσθέστε το όνομά μου στη λίστα γα το βιβλίο "Κι έλεγες πως μ' αγαπάς" της Μαρίας Χανιώτου. Τα πλήρη στοιχεία της διεύθυνσής μου είναι τα εξής: ............

 

Κάντε κλικ εδώ για να δείτε όλα τα βιβλία της συγγραφέως

Και μην ξεχνάτε πως τρέχουν 2 ακόμη προσφορές, η ανθολογία διηγημάτων για το Πάσχα, που προσφέρουν οι εκδόσεις Πατάκη. Κάντε κλικ εδώ για να λάβετε μέρος. Και το μυθιστόρημα "Αυτό που δεν είμαι εγώ" της Λίτσας Καραμπίνη που προσφέρουν οι εκδόσεις Αρμός. Κάντε κλικ εδώ.

Tags: αποκλειστικά, διαγωνισμός, λογοτεχνία, clip

ΤΑ 12ΝΗΣΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ

Κυριακή, 7 Μαρτίου 2010 3:30 μμ |

Σήμερα 7 Μαρτίου 2010 συμπηρώνονται 62 χρόνια από τότε που τα Δωδεκανησα ενσωματώθηκαν στον κορμό της Μητέρας Ελλάδος. πρόκειται για το πιο πρόσφατο κομμάτι ελληνικής γης που από το 1948 αποτελεί τμήμα του ελληνικούκράτους.

Στην πρωτεύουσα του νομού, τη Ρόδο, όπως και σε όλα τα νησάκια, τιμήθηκε η σημερινή επέτειος με εορταστικές εκδηλώσεις, παρελάσεις και παραδοσιακά συγκροτήματα των σωματείων των Δωδεκανησίων.

Φέτος εμείς εδώ στη μικρούλα Νίσυρο είμαστε διπλά χαρούμενοι, επειδή τμήμα του Λυκείου Ελληνίδων της Ρόδου μάς επισκέφθηκε απο την περασμένη Παρασκευή, χόρεψε χθες Σάββατο στο Ζωσιμοπούλειο Θέατρο χορούς από όλη την Δωδεκάνησο και τιμήθηκαν όσοι πρόσφεραν στην ελληνική Παράδοση.

Μπορεί να ταλαιπωρηθήκαμε τις τελευταίες μέρες από την 33ωρη(!!!) διακοπή ρεύματος, όμως η μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστη και με τα παιδιά του σχολείου ξεκινήσαμε για την εκκλησία όπου στις 10 εψάλη πανηγυρική Δοξολογία.

Ακολούθησε κατάθεση στο μνημείο του Ευάγγελου Χατζηευαγγέλου που έπεσε ηρωικά στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, και έπειτα πήραμε το δρόμο για την πλατεία των Ηρώων όπου εψάλή επιμνημόσυνος δέησις υπέρ των προαναπαυσαμένων ημών αδελφών και των ευκλεώς πεσόντων υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Ο καιρός άρχισε να χαλάει και ο άνεμος ολοένα δυνάμωνε,

Ακολούθησε η μικρή μας παρέλαση που ειδικά φέτος φάνηκε μεγαλύτερη με τη συμμετοχή των παιδιών που ήρθαν από τη Ρόδο και ήταν ντυμένα με στολές από όλη την Δωδεκάνησο. Πολλοί είχαμε την ψευδαίσθηση πως και τούτα τα παιδιά Νισυράκια ήταν και πως το νησί σφίζει πάλι από ζωή όπως κάποτε, προτού το μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του 60 μας αφήσει όλες κι όλες 900 ψυχές.

Σήμερα ειδικά ήρθαν στην πρωτεύουσα και οι Νισύριοι απο τα άλλα χωριά για να εκκλησιαστούν, αφού ο άλλος ιερέας στους Πάλους πρέπει ακόμη να απέχει κάποιο διάστημα από τα καθήκοντά του μέχρι την πλήρη ανάρρωσή του.

Με συγχωρείτε για τον άσχημο ήχο στα ζωντανά σημεία του βίντεο, όμως κάμερα δεν έχω και ό, τι βλέπετε είναι λήψη από φωτογραφική μηχανή. Όπως και να 'χει οι Νισύριοι που είναι στην Αμερική, την Αυστραλία, τη Γερμανία κι εκείνοι εντός της Ελλάδος, μπορούν να πάρουν μια μικρή γεύση απο τη σημερινή μέρα των εορτασμών.

Tags: αποκλειστικά, ενσωμάτωσηδωδεκανήσου, νίσυρος, έθιμα, clip, ελλάδα, φωτογραφία

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010 6:32 μμ |

Μια όαση σήμερα στην τάξη κατά τη διάρκεια του γλωσσικού μαθήματος. Το μελοποιημένο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη "Λίγο ακόμα" παρέσυρε τόσο πολύ τα παιδιά, ώστε κι εγώ ο ίδιος να μην μπορώ να το πιστέψω. Οι συγγραφείς του βιβλίου τοποθέτησαν ένα κλωνί μυγδαλιάς στα δεξιά και κάτω ακριβώς προς συμπλήρωση τα ουδέτερα ουσιαστικά σε -ο. Όμως ως διαμαγείας όλα πήγαν περίπατο μετά το άκουσμα του τραγουδιού. Πάνω και πέρα από εικόνες και κανόνες γραμματικής. Το είδα στο βλέμμα των παιδιών που ζητούσαν να πατήσω ξανά το play στο κασετόφωνο.

Κι όλα ξαφνικά έγιναν φως μές στη μαυρίλα που πλάκωσε τη μικρή μας πατρίδα. Τα παιδιά αφουγκράζονται πολλά, τα παιδιά διαισθάνονται τα πάντα.

Κι αντισταθήκαμε. Με ένα χαμόγελο που παράβγαινε με τις γραμμές του Αιγαίου καθώς το βλέπαμε απ' το σχολείο μας ψηλά. Με την ελπίδα πως όλα δε χάθηκαν, πως κάθε εμπόδιο, κάθε αναποδιά κρύβει σπουδαία δώρα. Με την πεποίθηση πως η ζωή ζητάει θεμέλιο άλλο, όχι μονάχα ευμάρεια, οικονομικούς κολοσσούς και τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου.

---

 

 

 

Tags: ποίηση, clip, ανθρωπος, σκέψεις

Μέγα αφιέρωμα για τη μυγδαλιά (Ευέλικτη ζώνη)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010 6:07 μμ |

Από την αρχή κιόλας της φετινής χρονιάς αφιερώνουμε ένα δίωρο Τετάρτης και μία ώρα απο την Πέμπτη στη γνωριμία με έναν μύθο ή λαϊκή αφήγηση που αφορά στις μεταμορφώσεις ανθρώπων σε φυτά  ή ζώα. Έτσι μάθαμε για τον Κυπάρισσο και το πιστό ελάφι, την Αράχνη που τιμωρήθηκε από την Αθηνά, την Χελώνη που βαριόταν να πάει στον Όλυμπο. Την εβδομάδα αυτή την αφιερώσαμε στην αμυγδαλιά. Φέτος οι αμυγδαλιές εδώ στη Νίσυρο άργησαν να ανθίσουν, σημάδι πως ο χειμώνας θα κρατήσει και τον Μάρτιο.

Το υλικό που ακολουθεί δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις επιταγές της νέας προσέγγισης της γνώσης μέσα από την Ευέλικτη ζώνη και προορίζεται για παιδιά Β Δημοτικού που βρίσκονται λίγο μετά το μέσον της διδακτέας ύλης. Διάρκει 3 διδακτικές ώρες (2+1) ή περισσοτερο.

Ξεκινήσαμε με την αφήγηση του μύθου της Φύλλης και του Δημοφώντα.Φυσικά, κάθε τόσο διακόπτουμε για ελάχιστο διάστημα και ζητάμε να προτείνουν τα παιδιά δικές τους λύσεις-προτάσεις για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.  Με τοπέρας της αφήγησης ζητάμε να απαριθμήσουν τα πρόσωπα (πρωταγωνιστές, δευτεραγωνιστές) και να τα χαρακτηρίσουν προφορικά.

 

Ακολουθεί δραματοποίηση του μύθου μια ή δυο φορές, ώστε να ευχαριστηθούν περισσότερα παιδιά αλλά και για να εκδηλωθούν διαφορετικές σκηνικές παρουσίες.

Αν στο σημείο που βρίσκεται το σχολείο υπάρχει δορυφορικό ίντερνετ ή αν η τάξη διαθέτει υπολογιστή με πρόσβαση στο ίντερνετ, μπαίνουμε στο youtube και βρίσκουμε τα βιντεάκια αυτά.

Έπειτα -και αφού καθήσουμε σε κύκλο- δίνουμε σε κάθε παιδί από ένα κλωνί ανθισμένης μυγδαλιάς και ζητούμε να κλείσουν τα μάτια και να πουν τι αισθάνονται ή αν τους θυμίζει κάτι ή κάποιον αυτό το άρωμα (έχουν ήδη την εμπειρία από το δρώμενο και είναι πιο ανοικτά να εκφράσουν συναισθήματα).

Μπορούμε να επεκταθούμε περισσότερο ζητώντας από τα παιδιά να φτιάξουν μια ιστορία μιας αλλιώτικης μέλισσας, της αμυγδαλομέλισσας, ή να εστιάσουν στην έκπληξη που πήρε μια μέλισσα όταν αντίκρυσε πρώτη φορά άνθη μυγδαλιάς. Μπορούμε, επίσης, να δώσουμε στα παιδιά ψίχα αμυγδάλου. Ο συνδυασμός γεύσης, όσφρησης και μνήμης δρώμενου θα κάνουν τα παιδιά να πουν του κόσμου τα θαυμαστά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συνεχίζουμε με το τραγούδι "Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά". Ενώ ακούγεται, μπορούμε να σηκωθούμε και να πάρουμε ένα ανθισμένο κλαδί και να αρχίσουμε να το μαδάμε πάνω από τα κεφάλια των παιδιών, φροντίζοντας παράλληλα να κάνουμε θεατρικές κινήσεις. Εδώ μπορεί ο κάθε εκπαιδευτικός να αυτοσχεδιάσει για άλλη μια φορά. Μπορεί να ζητήσει από ζευγάρια μαθητών να κάνουν το ίδιο στους συμμαθητές τους ή ό, τι άλλο προκύψει εκείνη τη στιγμή.

 

Με απλό, φυσικό τρόπο λέμε ένα δυο στοιχεία για την ιστορία του τραγουδιού αυτού.

Ζητάμε από τα παιδιά να επιστρέψουν στα θρανία και αρχίζουμε τη δεύτερη φωτοτυπία όπου τους ζητείται να βρουν ρήματα και ουσιαστικά μέσα από το κείμενο. έπειτα ακολουθεί η άσκηση με την επανάληψη της προπαίδειας και το πρόβλημα που λύνεταιμε δυο τρόπους.

Ακολουθεί ηπαρουσίαση του βιβλίου "Η μυγδαλιά και το φεγγάρι" της Δήμητρασ Ψυχογιού. Επιμένουμε στο γεγονός ότι και σήμερα οι άνθρωποι συγκινούνται από μύθους, παραμύθια και αναμνήσεις, ώστε δεν είναικαθόλου παράξενο που κυκλοφορούν νέα βιβλία και τραγούδια με θέμα την αμυγδαλιά. Το συγκεκριμένο βιβλίο έχει ένα εξαίρετο cd στο τέλος και ένα τραγούδι που μόνο όταν το ακούσετε θα καταλάβετε πόσο όμορφο είναι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεικανείς το πόσο εύκολα δονεί την παιδική ψυχή. Ζητάμε από τα παιδιά να διαλέξουν ή να ακούν και παράλληλα να διαβάζουντους στίχους, ή μόνο να το ακούν ή να κλείσόυν τα μάτια και ναμείνουν στο άκουσμα της μουσικής. Μπορεί να συνδυαστούν βέβαια αυτοί οι τρόποι.

Δίνουμε τη φωτοτυπία με την ακροστιχίδα και ζητάμε να ανοίξουν το ευρετήριο για να τη συμπληρώσουν με τις πιο δύσκολες ή τις πιο εύκολες (πάντα σύμφωνα με αυτά) λέξεις. Δίπλα καλούνται να συλλαβίσουν σωστά τις λέξεις που επέλεξαν.

Η τελευταία δραστηριότητα αρέσει πολύ στα παιδιά. Γεμίζουν τα γυμνά κλαδιά της μυγδαλιάς με ροζ και άσπρα άνθη!

Μπορούμε προς το τέλος να φέρουμε στην τάξη χαλβά με αμύγδαλα, να κόψουμε μικρές φέτες και να δώσουμε σε κάθε παιδί να γευτεί. Βρίσκουμε την ευκαιρία να συνδέσουμε το γλύκισμα με την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.Ο γλωσσοδέτης που θα τους πούμε με θέμα την αμυγδαλιά, όχι μόνο θα ενθουσιάσει τα παιδιά, αλλά θα τα χαλαρώσει ευχάριστα μετά την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλαν να  ανταπεξέλθουν σε όσα τους ζητήσαμε.

Φυσικά η λίστα με τις δραστηριότητες δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Κάθε υάξη είναι διαφορετική, κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Κι αν κάποιο/α παιδί/ά αρνηθούν μια δραστηριότητα το δεχόμαστε με χαμόγελο και προτείνουμε να λάβουν μέρος σε μια από τις επομενες.

Μπορούμε να φτιάξουμε θήκες για χαρτοπετσέτες, μπορούμε να φέρουμε βρασμένα και ξεφλουδισμένα αμύγδαλα, ώστε κάθε παιδί να γεμίσει τα μέρη μιας απλής ζωγραφιάς σε χαρτί Α4 Άλλα παιδιά μπορεί να θελήσουν να γράψουν το όνομά τους με την ψίχα αμυγδάλου κι έπειτα με μαρκαδόρο ή νερομπογιές να περάσουν τα χρώματα της αρεσκείας τους.

Σε μεγαλύτερες τάξεις, όπως στην τρίτη και τετάρτη μπορούμε να επεκτείνουμε και σε άλλα δίωρα της ευέλικτης ζώνης τηνόλη διαδικασία. Ζητάμε πιο σύνθετες δημιουργίες ή τη συγγραφήμιας ιστορίας με ήρωα ένα αμύγδαλο και το μεγάλο ταξίδι που έκανε σαν έπεσε από το δέντρο (σχετικό κεφάλαιο της Μελέτης Περιβάλλοντος που αναφέρεται στη μεταφορά καρπών με τον άνεμο, τη βροχή ή τα πουλιά)

Εκτός από τον κόσμο του διαδικτύου και τις πολύτιμες μηχανές αναζήτησης, χρήσιμο εγχειρίδιο για κάπιον που θέλει να μάθει περισσότερα για τις μεταμορφώσεις στην ελληνική μυθολογία, είναι το εξαίρετο βιβλίο της Ζωής Βαλάση 

"Ο κήπος των μεταμορφώσεων" από τις εκδόσεις Κέδρος.

Η φίλη και συνάδελφος Σοφία Τσαντά μου το έστειλε από τη Θεσσαλονίκη και από τότε το χσυμβουλεύομαι συνεχώς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτά προς το παρόν. Ελπίζω να βοηθήσουν λίγο τους συναδέλφους μου που έχουν όρεξη για κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα και μουντά μιας τάξης που πνίγεται μες στην καθημερινότητα, προέκταση κι αυτή θαρρείς της δικής μας ζωής που την καταντήσαμε τόσο μα τόσο φορτική πλέον.

Από βδομάδα επιστρέφουμε στις προσφορές βιβλίων και στις βιλιοπαρουσιάσεις. Η επο΄μ ενη εγγραφή θα είναι αφιερωμένη σε αυτό που σας υποσχέθηκα. Στα νέα για το τρίτο μου βιβλίο υπό τη στέγη νέου εκδοτικού οίκου.

Tags: ευελικτη ζωνη, παιδικό βιβλίο, αποκλειστικά, νίσυρος, clip, μουσικη

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΤ 1

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010 9:43 μμ |

Είχαμε μιλήσει για το βιβλίο αυτό καιρό πριν μέσα από αυτό το ιστολόγιο. ήταν τότε που είχα δημιουργήσει 2 βίντεο, επειδή το βιβλίο συνοδευόταν από μουσικό cd και θεώρησα σκόπιμο να πάρετε μια μικρή γεύση για το περιεχόμενό του.

Έμαθα λοιπόν ότι αυτήν την τρίτη 23 Φεβρουαρίού, ο συγγραφέας Θεόδωρος Δεύτος θα παρουσιάσει το βιβλίο στην εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά στην ΕΤ 1. Θα ακουστούν ζωντανά τραγούδια από το εν λόγω cd.

Όσοι δεν είχαν δει την εγγραφή μπορούν να κάνουν κλικ εδώ.

Και μην ξεχνάτεπως τρέχουν 3 κληρώσεις!!! Κάντε κλικ  εδώ για το βιβλίο "Το Τάμα" που προσφέρουν οι εκδόσεις Κέδρος και μπορείτε να λάβετε μέρος μέχρι τη Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου. Κάντε κλικ εδώ για το βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη REWIND που προσφέρουν οι εκδόσεις Καλέντη και λάβετε μέρος μέχρι τις 24 ΦεβρουαρίουΤέλος, κάντε κλικ εδώ για το παιδικό βιβλίο "Η Φανή μαθαίνει αρχαία ελληνικά". Λήξη συμμετοχών 1 Μαρτίου 2010.

Tags: λογοτεχνία, clip, νεα

Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης μιλάει στο ιστολόγιό μας. Περάστε!

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010 8:17 μμ |

Φίλες και φίλοι, η συνέντευξη με τον αγαπημένο συγγραφέα χιλιάδων αναγνωστών Θεόδωρο Γρηγοριάδη, είναι έτοιμη και αναρτάται σήμερα στο ιστολόγιο. Η συνομιλία αυτή ήταν κάτι που περίμενα καιρό και τώρα μια γλυκιά ικανοποίηση στάλαξε εντός μου. Περάστε στο σαλόνι της ελληνικής λογοτεχνίας και κάντε μας παρέα!

 

συνέντευξη με τον συγγραφέα

Θ ε ό δ ω ρ ο    Γ ρ η γ ο ρ ι ά δ η

ιστολόγιο Τέρα Άμου

 

www.tera-amou.pblogs.gr

Κύριε Γρηγοριάδη, σας καλωσορίζω στο σαλόνι του ιστολογίου Τέρα Άμου. Ομολογώ πως η χαρά μου είναι ιδιαίτερη, επειδή καιρό τώρα σκεφτόμουν αυτήν τη συνάντηση, έστω και διαδικτυακή.

 

 

Καλώς σας βρίσκω λοιπόν στο αχανές διαδίκτυο κι εσάς και τους διαβαστερούς φίλους μας.

 

 

Βιβλίο σας πρωτοδιάβασα όταν ακόμη ήμουν φοιτητής και, φυσικά δεν σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να ασχοληθώ με τη συγγραφή κι έκδοση κάποιου δικού μου βιβλίου. Τόσα χρόνια μετά είμαι σε θέση να δω το μέγα βάθος, την κατάδυση στα βαθιά νερά της λογοτεχνίας, ό, τι δηλαδή κόμιζε το εξαίρετο βιβλίο σας «Τα νερά της Χερσονήσου». Σήμερα πληροφορήθηκα ότι είναι το μόνο βιβλίο έλληνα συγγραφέα που απασχολεί συνεχώς τα τμήματα λογοτεχνίας στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι εσείς ο ίδιος κάνατε αυτό το ταξίδι στη Θράκη και την Πόλη των αρχών του εικοστού αιώνα. Μιλήστε μας γι'; αυτό.

 

Έφτιαξα ένα οδοιπορικό για να περιπλανηθώ μαζί με τους ήρωές μου. Δεν μου ήταν γνωστή η διαδρομή από την αρχή. Όμως υπήρχε στο βάθος του μυαλού ένα σχέδιο. Η διαίσθηση και μνήμη ανέλαβαν να ολοκληρώσουν την διαδρομή. «Τα νερά της χερσονήσου» είναι μια επανασύνδεση με το παρελθόν με αφορμή τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας στα Βαλκάνια. Η περιοχή όπου γεννήθηκα χάρη στα γονίδια ενός ντόπιου Παγγαιορίτη και ενός πρόσφυγα από τον Πόντο με έκανε πιο επιρρεπή στην διερεύνηση ιστορικών δεδομένων. Ρίζες, μνήμες, αφηγήσεις. Θέλησα να πω κι εγώ μια ιστορία βαλμένη σε ιστορικό πλαίσιο. Σαν να την χρωστούσα σε αυτούς που με δημιούργησαν. Αλλά και σαν να αφουγκράστηκα τα καρδιοχτύπια που επακολούθησαν. Όταν επέλεγα το 1906 ως αφετηρία του μυθιστορήματος είχα υπόψη μου και το τώρα. Μεταβατικές, ανήσυχες, παρακμιακές περίοδοι. Περίοδοι ανακατατάξεων. 1906. Μου άρεσε αυτό το μεταβατικό στάδιο της ευρύτερης περιοχής την χρονιά που ο παππούς μου στο Παλαιοχώρι θα ήταν τριών ετών. Σε όλη την Θράκη μέχρι βαθιά στην Ανατολή άνθιζαν οι αιρέσεις. Το Κοράνι σε αμφισβήτηση. Ο ένας μου ήρωας ήταν Μουσουλμάνος σπουδαστής στο Ιμαρέτ της Καβάλας που ήταν τότε σχολή χοτζάδων. Ο άλλος μου ήρωας, ο Εγγλέζος δημοσιογράφος από τους Φιλίππους ξεκινάει την καταγραφή των εβδομήντα αγιασμάτων. Και ο τρίτος είναι ο Έλληνας από την παλιά Αγχίαλο που είναι και ο διερμηνέας του Εγγλέζου. Αυτή η κοινή διαδρομή εγγράφεται διαφορετικά μέσα από τα μάτια των τριών οδοιπόρων. Ίσως αυτή η πολλαπλή εστίαση αφήγησης αλλά και ιδεών να άρεσε, μακριά από την μονοφωνία των «ιστορικών» μυθιστορημάτων. Γιατί, «ιστορικό» δεν υπάρχει. Υπάρχει ανασύσταση από το σήμερα.

 

Αν ζητούσα να σταχυολογήσετε κομμάτια της παιδικής σας ηλικίας που επηρέασαν ή εξακολουθούν να σας επηρεάζουν εν τη γενέσει ενός έργου, ποια θα ήταν αυτά;

 

 

Πέρασα καλά την παιδική μου ηλικία σε αντίθεση με εκείνη της εφηβείας, όταν ήμουν στο γυμνάσιο, όταν έξι χρόνια, κάτω από το καθεστώς της χούντας, ήταν τόσο άσχημα, αμόρφωτα και αντιαισθητικά που ακόμη με κατατρέχουν. Από εκείνα τα χρόνια κρατάω τις ώρες μοναχικού διαβάσματος, την θαλπωρή του σπιτιού, τις ατέλειωτες ιστορίες του παππού, τη μάνα μου να τραγουδάει και να την συνοδεύει ο μπαμπάς στην κιθάρα. Στην πραγματικότητα η παιδική μου ηλικία προετοίμαζε την δημιουργική μου εξέλιξη, αφού σύντομα στα δεκατρία μου είχα αρχίσει να γράφω καθημερινά, κάτι που δεν νομίζω ότι σταμάτησε μέχρι σήμερα.

 

Μεγάλο μέρος του έργου σας διατρέχει η αγάπη -η λατρεία για να ακριβολογήσω- προς το υγρό στοιχείο, ποτάμια, λίμνες, ιαματικά νερά και λησμονημένα αγιάσματα, φυσικές κοιλότητες καλά κρυμμένες από τον πολύ κόσμο. Μπορεί άραγε και η λογοτεχνία να ζηλέψει κάποιες φορές την καθαρτική, εξαγνιστική ιδιότητα του νερού και να το υποκαταστήσει;

 

Το νερό τελικά είναι και το ζωδιακό μου στοιχείο. Άραγε είναι τυχαίο ότι είμαι Καρκίνος και ότι βρέθηκε από τα βουνά ναύτης στα πέλαγα; Είναι η Μαύρη θάλασσα που άφησε πίσω μου ο συνονόματος παππούς; ΄ όσο για την λογοτεχνία δεν ξέρω αν λειτουργεί ιαματικά πια σε μένα, γιατί είναι μια καθημερινότητά μου. Δεν μου προέκυψε. Για κάποιους άλλους ίσως και ένα άλλο βιβλίο να επιδράσει καταλυτικά στη ζωή τους και έχω ακούσει αρκετές φορές τη φράση για ένα βιβλίο: «μου έσωσε τη ζωή».

 

Άλλο σημείο που χαρακτηρίζει τους ήρωές σας είναι το θέμα της ταυτότητας και πώς αυτή μπορεί να οριστεί πληρέστερα δια μέσου της Φύσης, της Ιστορίας ή του σεξουαλικού προσανατολισμού. Σήμερα που πλέον η έννοια της ταυτότητας -προσώπου ή ολόκληρου έθνους- είναι πιο εύπλαστη από ποτέ, τι θέση θα μπορούσε να είχε ένας Γιουνούς ή ο δάσκαλος που διορίζεται στο ακριτικό χωριό της Μέρτυρας;

 

Βάζετε ένα ερώτημα που από μόνο του αποτελεί ήδη πανεπιστημιακό κλάδο σπουδών. Πράγματι το θέμα της ταυτότητας με απασχόλησε σε πολλά βιβλία μου. Στους «Κρυμμένους» ήταν η εθνική ταυτότητα, στα «Νερά» η θρησκευτική αλλά και η ερωτική, στο «Παρτάλι» καταπιάστηκα ίσως για πρώτη φορά στην ελληνική μεταπολεμική λογοτεχνία με την παρενδυσία. Ποτέ δεν πίστεψα στις αρραγείς ταυτότητες. Μου φτάνει η αμοιβαία αγάπη και η επικοινωνία με έναν άνθρωπο για να τον δεχθώ για πάντα δικό μου, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκείας. Το ίδιο εύκολα θα προσεταιριζόμουν έναν καινούργιο τόπο, μια ξένη γλώσσα.

 

Αφού αναφέραμε την Μέρτυρα, ας μείνουμε στο πρώτο βιβλίο σας, «Κρυμμένοι άνθρωποι» που φέτος γίνεται είκοσι ετών! Οι κάτοικοι του μυστηριώδους, χαμένου ανάμεσα σε δυσθεόρατα όρη χωριού, μου έφεραν συνειρμικά στο νου τους Άμις της αμερικανικής Ηπείρου όπως επίσης τους Καλάς, απόγονους του Μέγα Αλεξάνδρου. Πόσο εφικτή πλέον φαντάζει στον καιρό μας η διατήρηση εκείνων των χαρακτηριστικών που δεν ορίζουν μόνο την ταυτότητα μα και την έννοια της διαφορετικότητας;

 

Δύσκολοι καιροί για μοναχικές ταυτότητες, όπως είπαμε και πριν. Όμως αν προσέξουμε γύρω μας, στις δημοκρατικές κοινωνίες, στις ανύπαρκτες γειτονιές μας, οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε τόσο περιχαρακωμένοι, που μοιάζουνε να ανήκουμε σε μικρές κοινότητες χωρίς όμως ιδανικά και όνειρα, φοβούμενοι την διαφορετικότητα, ακόμη λιθοβολώντας την παρέκκλιση.

 

Σε άλλο σημείο του ίδιου βιβλίου ένιωσα κατάπληξη στη σελίδα όπου ο δάσκαλος επισκέπτεται το σπίτι του Στέργιου κι ακούει το σιγανό τραγούδι - μουρμουρητό της γριάς που τραγούδαγε το ...; προφορικό γενεαλογικό δέντρο της φαμίλιας τους! Χρόνια τώρα αυτό περνιέται από γενιά σε γενιά με τον ίδιο τρόπο, ώστε να μένει ζωντανή η μνήμη των εκλιπόντων. Η γριά αφήνει έναν αναστεναγμό τον οποίο εσείς αποκαλείτε «ιστορικό». Τι ευρηματικό, αλήθεια! Άραγε για ποια άλλα σημαντικά του βίου μας θεωρείτε ότι αξίζουν να βγουν οι «ιστορικοί αναστεναγμοί;»

 

Το πρώτο μας κλάμα που δεν το θυμόμαστε, την πρώτη αγάπη με το κλάμα που δεν ξεχνιέται, τον θάνατο που μετά δεν θα προλάβουμε τον αναστεναγμό του.

 

Στα «Νερά της Χερσονήσου» οι γείτονές μας αποκαλούνται με την αντωνυμία «εκείνοι». Μια τόση δα λεξούλα μπορεί να δονεί το κείμενο, όμως μήπως είναι από τις στιγμές που γράφοντας κανείς θέλει -ή οφείλει- να διαπραγματευτεί προσεκτικά με θέματα που αφορούν στο διαφορετικό, το παράξενο ή το ξένο, που κατά μια έννοια είναι και άγνωστο;

 

 

Ως συγγραφέας οφείλω να κάνω βουτιές σε άγνωστα και διαφορετικά πεδία με όλο το κόστος που συνεπάγεται αυτό. Δεν το φοβήθηκα ποτέ και γι αυτό στα βιβλία μου συνυπάρχει το φανταστικό, το ονειρικό, ο μαγικός ρεαλισμός, το θρίλερ.

 

Έχω την αίσθηση ότι οι «Κρυμμένοι άνθρωποι» είναι το πρώτο μέρος μιας άτυπης διλογίας και «Τα νερά της Χερσονήσου» η δεύτερη ευκαιρία να καταδυθείτε εκ νέου στις ψυχές των ηρώων που βρίσκονται εν μέσω υδάτων, ανιμιστικής φύσης και ιστορικών συγκυριών. Μυστηριώδες χωριό στα σύνορα του Βορρά από τη μια, μυστηριώδης παρέα ταξιδιωτών ξανά στα μέρη της Βόρειας Ελλάδας, πολύ νερό και στα δυο μυθιστορήματα, αλλαγή ονομάτων, αναβάπτισμα σε μια νέα πιο γνήσια ζωή. Φυσικά θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλα στοιχεία. Πόσο ορθή μπορεί να είναι μια τέτοια δική μου εντύπωση;

 

Είναι αναζητήσεις το ίδιο στον χρόνο όσο και στο άχρονο. Γράφτηκαν κάτω υπό συνθήκες που μπορώ να τις εκλογικεύσω, ποσώς μάλιστα να τις εκθέσω εδώ. Είναι κείμενα προφανώς μυητικά που ακόμη και εμένα με παραξενεύουν κάθε φορά που τα σκέφτομαι.

 

Στο αφοπλιστικό και οξείας σύλληψης διήγημα «Ο αρχαίος φαλλός» φαίνεται καθαρά το πόσο ανέτοιμοι ήταν οι κάτοικοι του χωριού -και κατ'; επέκταση η ελληνική κοινωνία- να αποδεχτούν ένα άγαλμα που διέφερε από εκείνα που η κατευθυνόμενη εκπαίδευσή μας μπορούσε να αντέξει. Είναι πάντα νομοτελειακό ένα φριχτό τέλος, όταν το όποιο «παράξενο» ή τολμηρό» θέλει να χυθεί σαν οξύ επάνω στη σκληρή κρούστα τού «γενικά αποδεκτού»

 

Στον αρχαίο φαλλό η δασκάλα παίρνει μαζί της τουλάχιστον το αντικείμενο του πόθου της. Το μη αποδεκτό έχει να κάνει με τις ενοχές του καθενός, αλλά δυστυχώς με τα χρόνια βλέπω αύξηση του συντηρητισμού, της μη ανεκτικότητας και άλλων συναφών συμπεριφορών. Έχω πολλές ανησυχίες για την θρησκόληπτη και ρατσιστική εικόνα μιας μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων.

 

Πριν λίγους μήνες προτείνατε στο αναγνωστικό κοινό την νουβέλα «Δεύτερη Γέννα», μια άκρως επιτυχημένη εκδοτική προσπάθεια, αν σκεφτεί κανείς πόσο δύσκολα αποφασίζει ένας οίκος να εκδώσει νουβέλες. Πόσο εφικτό μπορεί να είναι για έναν άντρα να εισέλθει στη γυναικεία ψυχολογία μιας μάνας που πρέπει να κάνει ένα μακρύ εσωτερικό ταξίδι μέχρι να καταφέρει να δει την αλήθεια κατάματα και να πιστέψει πως η κόρη της δεν βρίσκεται πια στη ζωή; Βασίστηκε εν μέρει σε αληθινά γεγονότα τούτη η ιστορία;

 

Ο συγγραφέας λογικά επωμίζεται το φύλο των ηρώων του. Αν γράφει μόνον ως γυναίκα ή άντρας ή απευθύνεται αποκλειστικά σε συγκεκριμένους αναγνώστες ή κατευθύνεται από τα κελεύσματα της αγοράς, μάλλον δεν θα έχει καμία δημιουργική εξέλιξη. Έγραψα ως μάνα με την ίδια άνεση που περιέγραψα τον ανέραστο εργένη το «Έξω από το σώμα» και τον παρενδυτικό στο «Παρτάλι», την πολυγαμική «Αλούζα» ή διατηρώντας τα τρία προσωπεία στα «Νερά της χερσονήσου». Αυτό μου στοιχίζει σε αναγνώστες και κριτικές-ανάλογα με το βιβλίο κάθε φορά, αλλά εγώ γράφω έχοντας δικά μου προσωπικά πλάνα. Γι'; αυτό και έβγαλα την νουβέλα των εκατό σελίδων. Ο εκδότης μου θα μου εξέδιδε ακόμη και ένα φυλλάδιο, τον ενδιαφέρει τι παράγει λογοτεχνικά ένας «συγγραφέας πορείας» .

 

Παρατήρησα πόσο καλά πειραματιστήκατε με κάποιες λέξεις που σε μια πρώτη μονοεπίπεδη ανάγνωση διαφεύγουν της προσοχής. Παρατήρησα πώς οι λέξεις «Heaven» και «Helen» συμπράττουν και δονούν το θυμικό του αναγνώστη, όταν έκπληκτος διαπιστώνει πως η αρχική υποψία του επαληθεύεται. Ακόμη και η παρουσία της Μαρίλης, της κοπέλας που ενώ είναι 15 ετών μοιάζει μόλις οχτώ λόγω μιας σπάνιας ασθένειας, αρχίζει να προετοιμάζει το σκηνικό για την τελευταία πράξη του έργου. Προς την ίδια κατεύθυνση κινείται και το μαρμάρινο τραπεζάκι στο μπαλκόνι με τη σκουριά που το πότισε και το λιωμένο κερί χυμένο στην επιφάνειά του. εικόνα θανάτου, μάρμαρου από ταφόπλακα Έχω την αίσθηση πως στα πρώτα σας έργα δεν ήταν φανερή αυτή η διάσταση στη γραφή. Είναι κάτι που έτυχε ή σκοπεύετε να το ακολουθήσετε και στο μέλλον;

 

Το ύφος επιβάλλεται από το θέμα κάθε βιβλίου. Υπάρχει και κάποια διαφοροποίηση αλίμονο αν δεν υπήρχε- από βιβλίο σε βιβλίο. Στο μεταξύ φορτίζεσαι με τόσα καινούργια πράγματα και όσο μεγαλώνεις το θέμα της απώλειας, του χαμού, του θανάτου αρχίζει και σε απασχολεί περισσότερο. Μην ξεχνάς ωστόσο ότι εκείνο που ακόμη συντηρεί τη μάνα στη «Δεύτερη γέννα» είναι ο έρωτάς της για τον σύζυγό της, κι ας είναι χωρισμένοι από καιρό.

 

 

Έχετε στα σκαριά κάποιο νέο βιβλίο ή μεταφορά παλιότερου τίτλου στον οίκο που τώρα σας στεγάζει;

 

 

Ετοιμάζω μέσα στο 2010 ένα μυθιστόρημα, μαζεύω τα σκόρπια μου διηγήματα, έχω άλλες δύο νουβέλες στα σκαριά, που θα αποτελέσουν ένα είδος τριλογίας με την «Δεύτερη γέννα» και θα επανεκδώσω τα πρώτα μου βιβλία στον ΠΑΤΑΚΗ. Καλά να είμαστε. Στο μεταξύ γράφω και πράγματα που δεν είναι για έκδοση, κάτι που κάνω συστηματικά από φοιτητής με αποτέλεσμα αρκετούς τόμους προσωπικών γραπτών που ξεφεύγουν όμως από την λογική του απλού ημερολογίου. Αυτό το υλικό άλλωστε δεν προορίζεται για έκδοση.

 

Με τις παρακάτω λέξεις ή μέρος αυτών θα ήθελα να σκαρώσετε ένα κείμενο μικρό μέχρι 100 - 150 λέξεις. Οι λέξεις είναι :

πηγή, οπλίζομαι, τώρα, ηδονή, μέλι, αίμα, μακρύς-ιά-ύ, γάλα

 

 

«Προτιμώ να κρατήσω μόνον τις λέξεις «πηγή ηδονής» και να απορρίψω το οπλίζομαι, ένα ρήμα που δεν θα ήθελα να χρησιμοποιήσω   ποτέ στη ζωή μου»

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Γρηγοριάδη. Εύχομαι κάθε επιτυχία και στο μέλλον.

 

 

Εγώ σας ευχαριστώ.

 

 

 

Κλείνουμε με ένα εκπληκτικό βίντεο των era

 

 

 

 

 

Tags: αποκλειστικά, συνεντεύξεις, clip

Μου το 'στειλαν και με ενθουσίασε

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010 1:12 μμ |

Μου το 'στειλάν προχθές, κοντά μεσάνυχτα.

"Ακόμη ένα βιντεο στο youtube" θα μου πείτε Κι όμως η χρονική συγκυρία ήταν τέτοια που όλα ησύχασαν μέσα μου, κάθε δισταγμός ή απορία έγιναν μονομιάς σκόνη που χάθηκε στον άνεμο.

Δείτε αυτό το βίντεο. Αφεθείτε στα μηνύματά του. Στάθηκαν η αιτία να αποφασίσω ευκολότερα το όνομα του επόμενου εκδοτικού οίκου στον οποίο θα εμπιστευτώ το τρίτο μου βιβλίο. Και τον βρήκα! Έτσι όπως τον φαντάαστηκα: με ανθρώπους χαμογελαστούς που εργάζονται με μεράκι, σέβονται τον μόχθο κάθε συγγραφέα, σε κάνουν να αισθάνεσαι πως είσαι σπίτι σου. Δε θα σας αποκαλύψω ακόμη το ονομά του. Θα σας ζητήσω μόνο να μοιραστούμε κι άλλες εγγραφές, να μείνουμε μαζί στην μπλογκόσφαιρα και να ομορφαίνουμε τη διαδικτυακή ζωή, ζωρίς ποτέ να ξεχνάμε ή να παραμελούμε την αληθινή ζωή.

Εις το επανιδείν, λοιπόν, σε λίγες μέρες με μια ακόμη βιβλιοπροσφορά!

Μείνετε συντονισμένοι.

Υ.Γ: Λένα, Λίτσα, Ονήσιμε, Σπύρο, σας ευχαριστώ πολύ! Να σας έχει ο Θεός γερούς!

 

Και μην ξεχνάτε πως τρέχουν 3 κληρώσεις!!! Μέχρι τις 8 Φλεβάρη μπορείτε να λάβετε μέρος στην κλήρωση για την Λωξάντρα της Μαρίας Ιορδανίδου! Κάντε κλικ εδώ να μάθετε περισσότερα και εδώ για το βιβλίο "Το Τάμα" που προσφέρουν οι εκδόσεις Κέδρος και μπορείτε να λάβετε μέρος μέχρι τη Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου. Κάντε κλικ εδώ για το βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη REWIND που προσφέρουν οι εκδόσεις Καλέντη και μπορείτε να λάβετε μέρος μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου

Tags: λογοτεχνία, clip, νεα, ανθρωπος, σκέψεις