Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Στο ιστολόγιο της Μαριέτας φιλοξενήθηκα ένα απόγευμα και ιδού η κουβέντα που είχαμε μαζί.
30/10/2007
Οι περισσότεροι απο εμάς τον ξέρουμε, έχουμε κάποια στιγμή επισκεφτεί το ιστολόγιο του. Ήρθε ο καιρός να μας μιλήσει λίγο περισσότερο για τον εαυτό του και το βιβλίο του.
Περίγραψε μου, Νίκο, μέσα σε λίγες γραμμές. Ποίος είσαι, με τι ασχολείσαι.
Γεννήθηκα σε μια μικρή γωνιά του Αιγαίου, στη Νίσυρο, όπου κι έμεινα μέχρι τα 15 χρόνια. Ανήκω σε πολυμελή οικογένεια, είμαστε οκτώ αδέλφια κι εγώ είμαι ο έβδομος κατά σειρά. Τη μητέρα μου δεν τη θυμάμαι καθόλου, αφού τη χάσαμε όταν ήμουν 18 μηνών και ο μικρότερος αδερφός μου μόλις 6. Με υιοθέτησε όμως ένα ζευγάρι που τύχαινε να είναι κουμπάροι των γονιών μου κι έτσι έμεινα στον ίδιο τόπο με τα υπόλοιπα αδέρφια μου. Στην Κω τέλειωσα το Λύκειο και το 1993 πέρασα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στο τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης. Στη Ρόδο εκτός από φοιτητής πέρασα και το διάστημα της στρατιωτικής μου θητείας. Πρωτοδιορίστηκα ως δάσκαλος πια στους Φούρνους Ικαρίας και τα τελευταία έξι χρόνια μένω μόνιμα στη λατρευτή μου Νίσυρο.
Τον περασμένο Δεκέμβριο, άρχισες διστακτικά τις πρώτες σου εγγραφές στο blog ... Ποιο ήταν αλήθεια το κίνητρο για τη δημιουργία του;
Από τον Οκτώβριο που εγκρίθηκε το μυθιστόρημά μου απ' τις εκδόσεις Αρμός, μου έλεγε μια φίλη να κάνω ιστολόγιο, να μάθω πολλά από τον υπέροχο κόσμο της ιστιόσφαιρας. Με την τεχνολογία είχα άριστες σχέσεις και έτσι με δειλά βήματα όπως κι εσύ ανάφερες, άρχισα να δημιουργώ τη σελίδα. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με την παράθεση αποσπασμάτων από βιβλία που είχα διαβάσει μέχρι τότε και ήμουν γεμάτος περιέργεια να δω τι ανταπόκριση θα είχε η πρώτη αυτή προσπάθεια. Με τον καιρό άρχισα να σκέφτομαι τον τρόπο που θα έκανε τη σελίδα αυτή πιο θελκτική και πιο πρωτότυπη. Άρχισα να φωτογραφίζω τον τόπο μου και να «παντρεύω» μαζί του κείμενα λογοτεχνίας. Αποφάσισα έπειτα να δώσω ως δώρο μερικούς τίτλους βιβλίων που είχα διαβάσει κι έτσι τους παράγγειλα εις διπλούν. Αναθάρρησα από την ανταπόκριση του κόσμου και επικοινώνησα με εκδοτικούς οίκους, ώστε να φέρω κοντύτερα τους αναγνώστες με τον κόσμο του βιβλίου. Μετά ακολούθησαν οι συνεντεύξεις που μου πρόσφεραν ιδιαίτερες στιγμές συγκίνησης. Πάντως, αν δεν είχε εγκριθεί προς έκδοση η Τέρα Άμου, δε θα ξεκινούσα ποτέ το ιστολόγιο, για να μη φανεί ότι σκοπός μου μοναδικός ήταν η προώθησή του και τίποτ' άλλο ή η επικοινωνία, κοινώς γλείψιμο, με συγγραφείς και εκδότες, μήπως και φιλοτιμηθεί κάποιος να με προωθήσει. Τώρα με την παράθεση βίντεο κλιπ και δικές μου εγγραφές περνάω καλά όπως και οι αναγνώστες. Το μέλλον δεν ξέρω τι άλλο θα φέρει.
Έπαιξαν για σένα ρόλο στο να το διατηρήσεις η άνοδος της αναγνωσιμότητας και τα σχόλια;
Όχι, καθόλου. Μου ήταν υπεραρκετό που είχα αρχίσει να γνωρίζομαι με τα πρώτα 8-10 άτομα με τα οποία είχαμε έντονη ψυχική επαφή, κι ας ήμαστε μακριά, σε άλλες πόλεις και νομούς. Ζούσα σε ένα όνειρο. Ο χειμώνας εκείνος του 2006 περνούσε πιο δημιουργικά, κάποιοι μάλιστα δε δίστασαν να μου στείλουν δωράκια κι εγώ με τη σειρά μου ό,τι μπορούσα. Θυμάμαι ακόμη τον πρώτο καιρό που γνώρισα τη Γιώτα και το διάσημο καφενείο της, τον Νίκο τον Περάκη, τη Μενεξεδιά, τον Τάκη τον Τσαντήλα, την Ηλιαχτίδα, τον Γρηγόρη και ξαφνικά μία ωραία πρωία το Αερικό από την Κρήτη. Θυμάμαι πόσο πολύ την είχε συγκινήσει μια φωτογραφία που παρουσίαζε μια γριούλα σκυφτή να βγαίνει από ένα κάτασπρο ξωκλήσι της Νισύρου. Τότε σκέφτηκα και είπα στον εαυτό μου «Νίκο, αφού μία φωτογραφία έκανε ευτυχισμένο έναν άνθρωπο, αξίζει η όλη προσπάθεια με την ιστοσελίδα». Φυσικά, να μην ξεχάσω και τον Σπύρο, τον λεγόμενο Lockheart, με τον οποίο άρχισε επίσης να μας δένει κάτι ωραίο και πνευματικό. Χαιρόμουν που υπήρχε τόση νεολαία και άνθρωποι που αισθάνονταν νέοι, παντού στην μπλογκόσφαιρα. Άρχισα να πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν είναι αυτό που μας πλασάρουν τα τηλεοπτικά κανάλια.
Πριν είπες ότι σκέφτηκες τρόπους που θα έκαναν το blog σου πιο θελκτικό και πρωτότυπο. Τώρα, μου αναφέρεις ονόματα, κάποιους από τους αναγνώστες σου. Δε νομίζεις ότι πέφτεις σε κάποια αντίφαση; Είπες «όχι, καθόλου», πρώτα από όλα στη προηγούμενη ερώτηση&
Εννοούσα ότι ακόμη και αν με επισκέπτονταν αυτά τα δέκα άτομα θα ήμουν το ίδιο ευτυχισμένος. Κατά μια έννοια είναι πολύ καλύτερο αυτό το γεγονός από μόνο του. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ να εκτοξεύεται η επισκεψιμότητα στα ύψη, να έχω καθημερινά 100 ή 200 σχόλια στα οποία πρέπει να απαντήσω και παράλληλα να επισκέπτομαι αυτά τα 100 ή 200 ιστολόγια των άλλων. Δεν μπορεί η ζωή να κινείται μόνο μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή. Τότε θα γινόταν σκλαβιά το διαδίκτυο. Όσο για την ανάγκη μου να είναι θελκτικό ένα ιστολόγιο έχει να κάνει καθαρά με την δική μου ανάγκη για άψογη αισθητική. Αυτό δε σημαίνει ότι η αισθητική από μόνη της «φέρνει κόσμο», αν αυτός ο κόσμος έχει άλλου είδους αισθητική απλώς θα προσπεράσει. Το ιδανικό θα έλεγα ότι θα ήταν να παραμείνει η αναγνωσιμότητα ως έχει και να συσφίξω τη σχέση με αυτά τα 10 - 20 άτομα.
Λίγο καιρό μετά, και παράλληλα με την ενασχόληση σου στο ιστολόγιο, κυκλοφόρησες το πρώτο σου βιβλίο, "Τέρα Άμου". Πόσο καιρό σου πήρε να το ολοκληρώσεις;
Όλα άρχισαν με μια μικρή δεσμίδα φύλλων, δέκα περίπου, που βρήκα στο ντουλάπι όπου φυλάω μικρά κομμάτια προσωπικών μου αναμνήσεων. Μια δύναμη γεννήθηκε μέσα μου, μια πίστη ότι μπορώ να γράψω κάτι που να συγκινήσει εκατό ανθρώπους. Ξεκίνησα πολύ διστακτικά την άνοιξη του 2005 και το πρώτο γράψιμο της ιστορίας τέλειωσε επτά μήνες μετά. Ακολούθησαν οι λεγόμενες σκούπες της Λογοτεχνίας, οι συνεχείς αναγνώσεις, οι διορθώσεις, οι μετατροπές και ούτω καθεξής. Ειλικρινά πιστεύω ότι η επαφή μου με τα εξαίρετα κείμενα πολλών bloggers με βοήθησε όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Ερχόμουν βλέπεις σε επαφή με τον γραπτό λόγο παιδιών των μεγαλουπόλεων ή της επαρχίας, αφουγκραζόμουν τα θέλω τους, τα όνειρά τους. Ήταν αρκετές οι φορές που έσβησα κάτι από την Τέρα Άμου ή πρόσθεσα μετά την ανάγνωση κειμένων της ιστιόσφαιρας.
Τι σε ώθησε να το γράψεις;
Αν πω απωθημένο θα ήταν η μισή αλήθεια και όχι μάλλον η καλύτερη δυνατή αιτία για να ξεκινήσει κανείς.. Δε γράφεις απλώς για να εκτονωθείς. Αυτό θα ήταν άκομψο. Έγραψα γιατί ένιωσα μέσα μου να ωριμάζει κάτι πολύ γρήγορα, ένιωσα πως θα ' θελα να μοιραστώ κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις με αναγνώστες της γενιάς μου κυρίως, κι ας γνώριζα από την αρχή ότι η ιστορία του βιβλίου θα άγγιζε περισσότερο τους άνω των σαράντα ετών. Και θα σου εξομολογηθώ κάτι: όταν τέλειωσε όλο το βιβλίο, όταν αποφασίστηκε από κοινού με τον εκδότη ο τελικός τίτλος του, τότε συνειδητοποίησα κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα καταλάβει. Ξεκίνησα δηλαδή με σκοπό να πω όσα με προβληματίζουν για τη μικρή κοινωνία της Νισύρου, να ενσωματώσω στοιχεία λαογραφικά που ίσως ενδιέφεραν κάποιους αναγνώστες και τελικά δεν έκανα τίποτα άλλο από το να αναζητώ τη μητέρα μου! Τη μητέρα που δε γνώρισα ποτέ. Και αφού «μαμά» δεν είπα ποτέ μου, είπα τουλάχιστον κι εγώ Μητέρα μου ή Τέρα Άμου όπως το είπε η ηρωίδα&.
Ένας συγγραφέας πιστεύεις ότι γράφει για τον εαυτό του, ή για το ενδεχόμενο κοινό του; Ή αλλιώς ένας συγγραφέας θα έγραφε βιβλίο, που δεν υπήρχε περίπτωση να διαβαστεί και να αγαπηθεί έστω και από έναν;
Ένας συγγραφέας γράφει γιατί πάνω από όλα αν δεν το κάνει θα νιώθει κενός, θα αισθάνεται λιγότερο ελεύθερος ίσως. Δε γράφουμε απλώς για να πούμε πως είμαστε συγγραφείς ή δε γράφουμε για να χαρούμε απλώς ένα βιβλίο στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου. Γράφουμε γιατί αν δεν το κάνουμε κουτσουρεύουμε την ψυχή μας, η οποία απαιτεί τρόπους να αγγίξει το πάνω από τον κόσμο τούτο και το παραμέσα της ψυχής των άλλων. Αυτό από μόνο του απαντάει και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Όταν και μόνο ένας συγγραφέας καταφέρει να μπει στη βαθύτερη ουσία ενός ήρωα, όταν ο ίδιος ο ήρωας παίρνει τον συγγραφέα από το χέρι και τον οδηγεί στην εξέλιξη του μύθου, τότε αυτό από μόνο του είναι κέρδος. Κι ας μην έχει αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο. Θέλω να πω ότι το γράψιμο είναι και θεραπεία εκτός από μοίρασμα εμπειριών και ενδοσκοπήσεις των άλλων.
Αν ένας συγγραφέας θέλει μόνο να θεραπευτεί και όχι και να τον διαβάσουν, γιατί δε γράφει κάτι, χωρίς να το δημοσιεύσει;
Μα απλούστατα επειδή κάτι που απασχολεί έναν άνθρωπο μπορεί κάλλιστα να απασχολεί ακόμη μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες. Ένας ήρωας, ιδωμένος βαθιά και κινούμενος πολλές φορές στα όρια της υπερβολής, μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς σε εκείνον τον αναγνώστη που θα βρει κοινά σημεία με τον ήρωα αυτό. Η ιστορία διδάσκει ότι πολλοί άνθρωποι μπόρεσαν και είδαν αλλιώς τα πράγματα, μπόρεσαν και εμβάθυναν, συνέκριναν τις δικές τους σκέψεις προβληματισμούς με κάποιον ήρωα. Βρήκαν ίσως απαντήσεις σε ερωτήματα. Πολλοί μιμήθηκαν κάποιους ήρωες. Με τη βοήθεια μάλιστα του ιστορικού μυθιστορήματος αρκετοί αναγνώστες παρακινήθηκαν να ασχοληθούν έπειτα με τη μελέτη της Ιστορίας.