ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 010 - ΑΝΔΡΕΑΤΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008 8:56 πμ | 25 σχόλια
Φίλοι μου, έφτασε η στιγμή να σας μεταφέρω τη συνομιλία που είχα με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο πριν μια βδομάδα. Δεν ήξερα πως να προλογίσω τούτη τη συνέντευξη. Το' φερα από δω, το' φερα από κει και κατέληξα μονάχα σ' αυτό: ανοιξτε τα παραθυρόφυλλα της ψυχής σας, ακουμπήστε μια γλάστρα βασιλικό στο περβάζι της και αφουγκραστείτε τις σιγανές φωνές.
Γεράσιμος Ανδρεάτος
συνέντευξη στον Νίκο Διακογιάννη
Γεράσιμε, λίγο μετά το πέρας της συναυλίας, εδώ στο λιμάνι της Νισύρου, θα' θελα να σε καλωσορίσω με λόγια δάνεια απ' το τραγούδι «Νωρίς». Καλωσόρισες λοιπόν «στις άκρες της Ανατολής μας, με πλοίο άγονης γραμμής ...». Σ' ευχαριστώ που δέχτηκες να συνομιλήσεις για τους αναγνώστες του ιστολογίου www.tera-amou.pblogs.gr και, φυσικά, του περιοδικού «Ο Διαβάτης της Νισύρου».
Με μεγάλη μου χαρά, Νίκο.
«Σε κάθε δρόμο πάντα υπάρχει ένας γκρεμός», λέει ένα τραγούδι του Μ. Χατζιδάκι. Εσύ πόσους γκρεμούς συνάντησες στην μέχρι τώρα πορεία της καριέρας σου και πώς, αλήθεια, τους αντιμετώπισες;
Ανά πάσα στιγμή είμαστε όλοι υποψήφιοι να πέσουμε σε ένα γκρεμό, εξάλλου συνεχώς παρουσιάζονται μπροστά μας διλήμματα και πρέπει να κάνουμε τη σωστή επιλογή. Αυτό όμως δε θα 'λεγα ότι θα έπρεπε να μας τρομάζει, ούτε υπάρχει κάποια συνταγή για να αποφύγεις τις κακοτοπιές. Ίσα ίσα εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχει πέσει σε κακοτοπιές, γιατί από αυτές μαθαίνεις πώς θα κινείσαι σε αντίστοιχες που θα φέρει το μέλλον. Έχω κάνει πολλά λάθη και από κει έχω μάθει ό, τι έχω μάθει μέχρι τώρα και μπορώ να πω ότι χαίρομαι, ακόμη κι όταν, κοιτώντας πίσω, έχω πονέσει. Τώρα βλέπω με αγάπη τα σημάδια επάνω μου, μικρές πληγούλες, οι οποίες όμως με έχουν κάνει έτσι όπως είμαι.
Ίσως και το γεγονός ότι έγινες ευρύτερα γνωστός σε μεγαλύτερη ηλικία από ό, τι το star system επιβάλλει, να έπαιξε σημαντικό ρόλο στη στάση σου απέναντι στη δόξα, στην όποια τελοσπάντων δόξα μπορεί να έχει κανείς. Ακόμη και η επιτυχία μετά την τηλεοπτική σειρά του mega channel δεν μπόρεσε να αλλοιώσει τον Γεράσιμο που εξακολουθούμε να αγαπάμε μέχρι σήμερα.
Όντως, το βλέπω κι εγώ θετικά ότι δεν ξεκίνησα νωρίς. Αλλά το ότι δεν ξεκίνησα νωρίς πάλι ήταν αποτέλεσμα του ότι δεν είχα βιασύνη στη ζωή μου, αισθανόμουν καλά, πήγαινα σιγά σιγά βλέποντας πού αισθάνομαι καλά. Σαφώς όλοι μας όταν είμαστε νέοι έχουμε την αγωνία να πετύχουμε, να κάνουμε κάτι. Το είχα κι εγώ αυτό το συναίσθημα, αλλά περίμενα κάτι καλό να μου τύχει για να προχωρήσω. Και μου έτυχαν πάρα πολύ ωραία πράγματα, όπως η συνεργασία στη σειρά «Λόγω τιμής» με τον συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο δίσκος με τον Βαγγέλη Κορακάκη, που ήταν κι εκείνος όπως εγώ άγνωστος. Έπειτα το 'φεραν οι συγκυρίες και τραγούδησα στο «Χάραμα» δίπλα στη Δήμητρα Γαλάνη, η οποία με βοήθησε πάρα πολύ, συστήνοντάς με σε ένα κοινό ευρύτερο. Ε, ήρθε και ένα βίντεο κλιπ μετά για το τραγούδι «Στη σκέψη της τρελής» και όλα αυτά τελικά βοήθησαν, ώστε να με γνωρίσει ο κόσμος αρκετά. Ξέρεις, τώρα που αναπολώ, μπορώ να πω ότι τότε πετούσα στα σύννεφα, αλλά δεν είχα καβαλήσει το καλάμι... Ήμουν έτοιμος να κάνω χίλια λάθη (γελάει).
«Δυο αλήθειες» τιτλοφορείται μια από τις δισκογραφικές σου δουλειές. Ποιες δυο σου αλήθειες δε θα διαπραγματευόσουν ποτέ;
Οι δυο αλήθειες για μένα είναι δυο ζωές. Η μια είναι η ζωή του Γεράσιμου του οικογενειάρχη, έχω φτιάξει με τη γυναίκα μου την εστία μας και έχω τρία παιδιά που τα λατρεύω και προσπαθώ συνέχεια να είμαι καλός στο ρόλο μου, ως πατέρας και σύζυγος. Η άλλη αλήθεια μου έχει να κάνει με τον Γεράσιμο ως καλλιτέχνη, που όσο κι αν το προσπαθεί δε γίνεται να μην αφήνεται στην ανάγκη να εκφραστεί μέσα απ'; τη μουσική και να επικοινωνήσει με τον περισσότερο κόσμο.
Στο δίσκο «πικρό φιλί» και συγκεκριμένα στο τραγούδι «Στη σκέψη της τρελής», ο Γεράσιμος έμεινε «με τ'; άστρο της αυγής» για το χατήρι ενός Έρωτα. Με ποια αφορμή θα ξαναέμενες σήμερα ξάγρυπνος μέχρι να φανεί ξανά αυτό το άστρο της αυγής;
Με την αφορμή εκείνη που αισθάνομαι ότι τώρα ζω, έχω μπροστά μου μια ομορφιά και θα την απολαύσω, θα τη ρουφήξω μέχρι την τελευταία σταγόνα. Για οτιδήποτε τέτοιο θα βλέπω το αστέρι της αυγής.
Θα' θελα Γεράσιμε να μοιραστείς μαζί μας τα συναισθήματα που ένιωσες όταν κλήθηκες να ερμηνεύσεις το τραγούδι «Νωρίς», ίσως το πιο ιδιαίτερο τραγούδι σου μέχρι σήμερα.
Κοίτα τι συμβαίνει με αυτό το τραγούδι. Καλά κάνεις και με ρωτάς, γιατί και για μένα, αλλά και κάποιους άλλους φίλους είναι πολύ ιδιαίτερο. Είναι ίσως το μοναδικό τέτοιας μουσικής αισθητικής που έχω τραγουδήσει. Πιστεύω ότι έχει πολύ δυνατό νόημα, είναι όμορφο μουσικά, όμορφα ενορχηστρωμένο. Κάποιοι το λατρεύουν και κάποιοι άλλοι, δυστυχώς οι περισσότεροι το αγνοούν. Εγώ κάθε τόσο το υποστηρίζω σε κάποια προγράμματα που κάνω. Σήμερα δεν το συμπεριέλαβα, αλλά είπα το άλλο εξίσου υπέροχο τραγούδι «Το σκάκι».
Είναι από εκείνα τα τραγούδια που προσφέρουν πολλές ακουστικές «θεάσεις» με την έννοια ότι κάποιος μπορεί, ακούγοντάς το, να απομονώσει μόνο την ενορχήστρωση στο μυαλό του και να θαυμάσει τον τρόπο και την ευαισθησία, τον πλούτο των μουσικών οργάνων. Είναι μαγική η στιγμή όταν και τα τέσσερα σώματα ενός τραγουδιού (ερμηνευτής, στίχος, μουσική, ενορχήστρωση) βρίσκονται σε τέτοια αρμονική και επικοινωνιακή σχέση.
Το σημείο που λέει «κι απ' τους υπόλοιπους κανείς, δεν πήρε είδηση κανείς απ' τις πληγές της ηδονής σου...» με συγκινεί πάντα, οι στίχοι είναι του Σταμάτη Μεσημέρη βέβαια και όλο αυτό το συναίσθημα έχει να κάνει με αυτά που λέγαμε πριν, για τις πληγές, τα λάθη, τους γκρεμούς ...
Είναι από τα τραγούδια που σφράγισες με τη δική σου φωνή και δύσκολα θα το ακούγαμε από άλλον καλλιτέχνη.
Σε ένα άλλο τραγούδι λες πως τα πολύτιμα, έναν έρωτα ας πούμε, μια εμπειρία που μας έβαλε φτερά, δεν τα αγγίζουμε. Όμως, Γεράσιμε, δεν έρχεται κάποια στιγμή που η ανάγκη μας υπερβαίνει την αρχική αυτή θέληση;
Αν χρειαστεί να ξανασυζητήσεις με κάποιο από τα πολύτιμα, όχι με σκοπό απλώς να το αναπολήσεις και να πάρεις λίγη από τη γλύκα που βίωσες τότε, αλλά με σκοπό να αναθεωρήσεις τη γνώμη σου για αυτό το πρόσωπο ή την κατάσταση, σημαίνει ότι υπάρχει υλικό για επεξεργασία, για ξεκαθάρισμα, άρα δεν είναι τυχαίο ότι το φέρνεις πάλι στην επιφάνεια και το ξαναδουλεύεις. Ίσως δηλαδή δεν είναι τόσο πολύτιμα όσο νόμιζες. Οπότε, καλώς κατά τη γνώμη μου, κάνει κάποιος και επεξεργάζεται τα βιώματα, γιατί, αν θέλουμε να προχωρήσουμε γεμάτοι ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας πρώτα απ' όλα, πρέπει να ξέρουμε τι μας γίνεται ακριβώς. Πρέπει σαφέστατα να τα ψάχνουμε όλα αυτά.
Να περάσουμε τώρα στα ερωτήματα που έθεσαν οι αναγνώστες του ιστολογίου και ξεκινάμε με την κοπέλα με το ψευδώνυμο Dreamers. Ρωτάει λοιπόν η Ελένη: «Γιατί το έντεχνο τραγούδι είναι σχεδόν πάντα συνυφασμένο με την απαισιοδοξία και την άρνηση. Θα μπορούσε η έντεχνη μουσική να έχει χρώμα;
Μα τι θα πει επιτέλους «έντεχνο;». Εγώ δεν τραγουδάω έντεχνο. Μα και μόνο ότι τα τραγούδια αυτά του έντεχνου, μ' ό, τι τέλος πάντων σημαίνει αυτή η λέξη, σκαλίζουν τα βαθιά ανθρώπινα αισθήματα αυτό είναι από μόνο του χρώμα. Εκεί είναι το χρώμα, πού αλλού; Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλει να πει η Ελένη. Κάποτε οι αδερφοί Κατσιμίχα είπαν κάτι που μ' άρεσε. Τους είχανε ρωτήσει γιατί τα τραγούδια τους είναι λυπημένα και είπαν ότι όταν είμαστε καλά δεν έχουμε ανάγκη το τραγούδι, όταν είμαι στα δύσκολα είναι που το χρειάζομαι.
Το Αερικό από την Κρήτη, η οποία μάλιστα θα αναλάβει να οπτικοποιήσει το τραγούδι «Νωρίς», ρωτάει δανειζόμενη στίχους που ερμήνευσες. «Ποιος κερδίζει τελικά το στοίχημα της ζωής και ποιος απολαμβάνει το τίμημα; Εκείνος που αφήνεται στην ουσία του μεσημεριού της σιωπής ή αυτός που διαβάζει στην παλάμη της την γλυκαγκαθιά της αλήθειας;
Ένα πρόσωπο είναι αυτό τελικά. Με απασχολούν και μένα τέτοια ερωτήματα. Για παράδειγμα όταν έρθει η ώρα να αναχωρήσω, ποια ερώτηση θα κάνω στον εαυτό μου; Αυτό σκέφτομαι. Πιο παλιά αναρωτιόμουν τι δεν πραγματοποίησα από αυτά που ήθελα να κάνω, αλλά τώρα πολύ τελευταία, κατάλαβα ότι αυτό που έχει αξία -και αυτήν την ερώτηση θα κάνω στον εαυτό μου- είναι αυτά που είχες, Γεράσιμε, τα χάρηκες; Εκεί είναι το μυστικό. Σκέφτομαι αυτή την ώρα τι μου λείπει ή σκέφτομαι αυτά που έχω και πόσο πιο πολύ μπορώ να τα χαρώ; Ξέρεις, Νίκο, πάντα κάτι θα μας λείπει, αλλά σίγουρα αν ψάξει ο καθένας μας βαθιά, θα ανακαλύψει άπειρα πράγματα που έχει. Δηλαδή, αντί να σπαταλούμε ενέργεια στο πώς θα αποκτήσουμε περισσότερα, να ζήσουμε, να χαρούμε, να αξιοποιήσουμε αυτά που έχουμε, ώστε εν τέλει να μπορέσουμε να τα μοιραστούμε και να βοηθήσουμε κι άλλους ανθρώπους να γίνουν κι αυτοί ευτυχισμένοι.
Η Ηπιόνη ρωτάει να μάθει ποια ήταν η μέχρι χθες σχέση σου με τη Νίσυρο και πιο το συναίσθημά σου τώρα.
Μέχρι χθες η Νίσυρος ήταν ένα μυθικό νησί για μένα, απομακρυσμένο, άγονης γραμμής, που ήθελα πάντα να επισκεφθώ και ήμουνα σίγουρος ότι θα είναι ονειρικό. Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να την επισκεφτώ έτσι όπως θα ήθελα, δεν πρόλαβα να την χαρώ, αφού ήρθα μεσημέρι και φεύγω αύριο χαράματα σχεδόν. Έκανα μια βόλτα και είδα λίγο τη Χώρα, το Μαντράκι, και είπα ότι αφού η πρωτεύουσα είναι τόσο όμορφη, φαντάζομαι ότι το υπόλοιπο νησί είναι ο παράδεισος. Εγώ ήμουν πάντα υπέρμαχος της ιδεολογίας να μην πειράξουμε τίποτα, να σεβαστούμε τον κόπο εκείνων που προηγήθηκαν και έφτιαξαν το λαϊκό πολιτισμό. Η Ελλάδα καταστρέφεται από την κακώς νοούμενη «ανάπτυξη» και «αξιοποίηση». Ο Θεός να μας φυλάει όχι από τους πολιτικούς μας, αλλά από τις επιλογές που εμείς οι ίδιοι κάνουμε, απ' την αυτοκαταστροφική μας τάση.
Πολύ ωραία. Περνάμε στον Δημήτρη από την Αθήνα που αναρωτιέται πόσο εύκολο ήταν να ξεπεράσεις την επιτυχία του κλασικού πλέον «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια».
Ρε, φίλε, Δημήτρη, ήταν και είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ένα τραγούδι που αγαπήθηκε τόσο, κι εγώ βέβαια το λάτρεψα, και αφού με έκανε γνωστό στον κόσμο, μ' έχει στηρίξει, αλλά που όσο περνάνε τα χρόνια και παλιώνει, παλιώνω κι εγώ μαζί του και ψάχνω να βρω άλλα τραγούδια να παίξουν έναν αντίστοιχο ρόλο στο σήμερα. Κάποια στιγμή με δυσκόλεψε πάρα πολύ αυτή η ιστορία. Τα τρία τελευταία χρόνια, όσοι με παρακολουθούν με αγάπη από πολύ κοντά, εννοώ αυτοί που νοιάζονται πράγματι για μένα, ίσως έχουνε προσέξει μια κρίση που πέρασα και η οποία δε φάνηκε πολύ, αλλά σου είπα πως κάποιος που με ξέρει το καταλαβαίνει. Πέρασα δύσκολα, αλλά μου' κανε καλό... είπαμε όμως ότι οι δυσκολίες μας στριμώχνουν για να βρούμε δρόμο. Αυτό έκανα κι εγώ κι αισθάνομαι καλύτερα, γιατί ακριβώς έκανα αυτό που σου είπα πριν. Έδωσα δηλαδή πολύ μεγάλη σημασία σε αυτά που έχω και όχι σε αυτά που δεν έχω. Και γι' αυτό πιστεύω ότι θα κάνω ακόμη ωραιότερα πράγματα στο μέλλον. Είναι πολύ εύστοχος ο Δημήτρης, το έχει πιάσει το θέμα και χαίρομαι γι' αυτό.
Τέλος ο Δημήτρης από την Πάτρα προτείνει να χαρίσεις πέντε υπογεγραμμένα σι ντι στους αναγνώστες του ιστολογίου. Πόσο εφικτό είναι αυτό;
Μα είναι πάρα πολύ εύκολο. Θα σου στείλω τα πέντε σι ντί υπογεγραμμένα κι έπειτα εσύ θα τα στείλεις εκεί που πρέπει.
Σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, Γεράσιμε. Εύχομαι να είσαι καλά και να τα ξαναπούμε κάποια μέρα.
Εγώ σε ευχαριστώ, Νίκο καθώς και τα παιδιά που έθεσαν τα ερωτήματα. Να'στε όλοι καλά.
Ήταν κοντά τρεις τα χαράματα όταν πήρα το δρόμο του γυρισμού και η άφατη χαρά μου δε χωρούσε πουθενά. Θα κρατήσω τα δικά μου πολύτιμα από την παρουσία αυτού του ανθρώπου και αφιερώνω τούτη τη συνομιλία σε όλους εσάς που επισκέπτεσθε το ιστολόγιο σχεδόν είκοσι μήνες τώρα.
