ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ, έρωτας στην ομίχλη, εκδ. Ψυχογιός
Δύο χρόνια
μετά την έκδοση του βιβλίου "Για την αγάπη των άλλων", η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη επιστρέφει με τον 'Έρωτα στην ομίχλη", ένα μυθιστόρημα που εδράζει την ιστορία του στο Μακριδένδρι, ορεινό χωριό του νομού Πέλλης, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70.
Κεντρική ηρωίδα η Αμαλία, νεοδιόριστη δασκάλα, η οποία προτιμά αυτόν τον διορισμό στα ορεινά παρά να χρησιμοποιήσει πολιτικό μέσο προς ευμενέστερη μετάθεση. Η απόφασή της αυτή, πέραν της δήλωσης ενός ακέραιου χαρακτήρα, ενδυναμώνεται από την ανάγκη της να αποκοπεί απ' τη μητέρα και το ασφικτικό περιβάλλον στο οποίο επιθυμεί να την περιορίσει η τελευταία.
Το μυθιστόρημα ανοίγει με τη σκηνή στο λεωφορείο και τις περιγραφές των έξω και έσω τοπίων. Εικόνες από ελληνική επαρχία εκείνης της εποχής, άνθρωποι στιβαγμένοι σε οχήματα που αγκομαχούν στους δύσβατους κι επικίνδυνους δρόμους, γυναίκες της συστολής και της ηθικής βάσει άγραφων νόμων, αποτελούν τα πρώτα υλικά στα χέρια της συγγραφέως. Κι έπειτα ο έρωτας στο πρόσωπο του Αρίστου, γόνου του Αριστοτέλη Αγριππίδη, ο οποίος στα 1916, χρονιά της γενοκτονίας των Ποντίων από τους Τουρκους, αφήνει την πατρίδα του, την Ίμερα του Πόντου, για να βρεθεί στην αχανή αμερικανική ήπειρο από όπου, πλούσιος πια, επιστρέφει στην Ελλάδα για να γίνει ο ευπατρίδης, εκείνος που θα χτίσει σχολειό και μεγάλη εκκλησιά.
Αν η ιστορία έμενε μόνο σε αυτά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ακόμη προσπάθεια να ειπωθούν θέματα χιλιοειπωμένα και μάλιστα έχουν γυριστεί ως ταινίες τότε που ο ελληνικός κινηματογράφος όδευε προς την παρακμή του (βλ. Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά). Το γνωρίζει αυτό η συγγραφέας, γι' αυτό -αν και κάπως αργά στη δομή του βιβλίου- φροντίζει να ανεβάσει τον πήχυ, να μας κλεισει το μάτι με μια συνέχεια που βρίθει κρυμμένων μυστικών. Οι ανατροπές παίρνουν τον πρώτο λόγο και είναι τέτοιες που δεν μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης, ακόμη κι αν τα λόγια μιας τσιγγάνας έχουν ρίξει τον πρώτο σπόρο των μελλούμενων.
Έν τέλει, έγνοια της συγγραφέως φαίνεται να μην είναι η πρωτοκαθεδρία του έρωτα -κι ας έχει λάβει καίρια θέση στον τίτλο του μυθιστορήματος- όσο οι μικρές ιστορίες των κατοίκων του Μικροδενδρίου και ουσιαστικά της κάθε μικρής, αποκομμένης από τα του κόσμου κοινωνίας, εκεί όπου η ομερτά είναι ο κανόνας. Ιστορίες που σαν δίνες γυρνούν γύρω από τη θάλασσα των δυο ερωτευμένων, Αρίστου και Αμαλίας. Οι μορφές της Ασπασίας, της Ευγενίας και της μητέρας του μικρού Στέλιου παραπάνω από καθηλωτικές, δοσμένες με αληθοφάνεια και έκδηλη αφοσίωση από τη συγγραφέα, η οποία δε διστάζει να καυτηριάζει κάθε τόσο τη νοοτροπία εκείνη που κράτησε και εξακολουθεί σε ορισμένα μέρη να κρατά δέσμιες τις ανυπεράσπιστες ψυχές. Η Ευγενία, με την ένταση που φέρνει στα γεγονότα, τα καθιστά σαν έναν χάρτη πολύ ενδιαφέροντα των συναισθημάτων. Όσο για την σπιτονοικοκυρά της Αμαλίας, την κυρία Ευθαλία, ναι, είναι αυτή που -όχι τυχαία η επιλογή ονόματος- έχει το θάλος να προβεί στην ανόσια πράξη της μόνο και μόνο για να μη μάθει στο χωριό κανείς τίποτα. Είναι αυτή που θα κρίνει σκληρά άλλους μα για την δική της πράξη δε βρίσκει τίποτα το μεμπτό, την έχει μάλιστα αναδείξει σε πρέπουσα και αρεστή στον Θεό!
Κι αν σε κάποιους τέτοιες ιστορίες φανούν υπερβολικές για τα τέλη της δεκαετίας του 70, αυτό δεν μπορεί να ισχύει, αφού και σήμερα έρχονται στο φως ίδιες και ακόμη πιο ττραγικές με θύματα άλλοτε παιδιά, άλλοτε γυναίκες μα και οικογένειες που προτίμησαν να ρίξουν βαριά την πλάκα της λήθης από το να ανοίξουν δρόμους στα μέλη τους που τόσο πολύ διψούν για αυτούς.
Η αγάπη της συγγραφέως προς την Ελλάδα διατρέχει υπογείως το σώμα του μυθιστορήματος, ένας πικρός καημός για όσα πέρασε αυτό το έθνος στον εικοστό αιώνα, τις φορές που το πρόδωσαν και ζήτησαν επί πίνακει την κεφαλήν του. Μόνιμος κάτοικος του Καναδά -επί εικοσαετίας και πλέον- η ίδια, δεν μπορεί παρά να δονείται ταυτόχρονα και από τη δεινή θέση της πατρίδας μας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα με την Κατοχή της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η κυρία Φραγκούλη τονίζει περισσότερο την ηθική ακεραιότητα της Αμαλίας (μακάρι να υπήρχαν σήμερα πολλές τέτοιες δασκάλες) όπως και του ηλικιωμένου διευθυντή της που φροντίζει το σχολείο ωσάν να ήταν δικό του παιδί! Οι σελίδες όπου παρελαύνουν στίχοι από τον Γιάννη Ρίτσο, οι αναφορές σε έργα κλασικά και μεγάλα πνεύματα της ελληνικής πεζογραφίας, όπως αυτό του Καζαντζάκη, αυτή τη γραμμή έρχονται να υπηρετήσουν. Τέλος, σε ορισμένες μονάχα περιπτώσεις, βρήκα τις περιγραφές εσωτερικών χώρων ή τρόπου ντυσίματος αρκετά εξεζητημένες ή αχρείαστες τη δεδομένη στιγμή.
Το τέλος του βιβλίου ομολογώ πως δεν το περίμενα. Ίσως κατά μια έννοια να είναι καλύτερη μια τέτοια έκβαση, αφού δίνει άλλο τόνο στην ιστορία.
Εν κατακλείδι, ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που θέτει καίρια ζητήματα των ανθρώπων που η ζωή δεν τους τα έφερε όλα βολικά, Ένα βιβλίο - ύμνος προς εκείνους που με το υστέρημά τους ή την μεγάλη περιουσία τους είχαν πάντα κατά νου κάτι να διασώσουν από το σώμα της πατρίδας, κάτι να γιατρέψουν, μια ανάγκη να καλύψουν.
Το βιβλίο τυπώθηκε σε 8.000 αντίτυπα. Εύχομαι και σε πολλά περισσότερα. Καλοτάξιδο να είναι, κυρία Φραγκούλη.
Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της συγγραφέως κάνοντας κλικ εδώ
Επισκεφθείτε τις εκδόσεις Ψυχογιός κάνοντας κλικ εδώ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ



Νίκος
RSS Feed για αυτό το θέμα 21
Γιώτα a: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 4:17 μμ
Στέκομαι λιγάκι στο πρώτο σκέλος του σχολιασμού σου..... Γιατί, θέλω να πιστεύω, παρ΄όλες τις ομοιότητες με πολλά κινηματογραφικά έργα ή και λογοτεχνικά ακόμη, πως οι ζωές μας, έστω και μυθιστορηματικές, έχουν κοινά στοιχεία αλλά και διαφέρουν στη διαδρομή τους! Μοιάζουμε αλλά δεν είμαστε ίδιοι! Αυτή δεν είναι η ομορφιά και το μεγαλείο συνάμα του Ανθρώπου; Ενδιαφέρον βιβλίο..... ακόμα περισσότερο για όσους απο μας παραμένουμε ρομαντικοί σε πείσμα των καιρών....! Καλό απόγευμα Νικόλα....
Τέρα Άμου: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 4:34 μμ
Καλησπέρα, Γιώτα. Ναι, υπάρχουν ομοιότητες, άλλοτε άθελά μας κι άλλοτε ομολογώντας τις επιρροές μας από έργα -βιβλία ή ταινίες- που μάς επηρρέασαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Χαίρομαι που βρήκες κομμάτια να σε αγγίξουν. Καλό βράδυ από τη Νίσυρο που περιμένει πώς και πώς τις αυριανές βροχές.
Ιουστίνη Φραγκούλη: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 5:02 μμ
Νίκο αγαπημένε άγνωστε, Ομολογώ πως η κριτική σου είναι τόσο μεστή, άμεση, του μέτρου και της ευθύνης πάνω στην ανάγνωση. Φαίνεται πως δασκάλα μου άγγιξε την πιό ιδιαίτερη χορδή σου, καθώς εσύ κάπως έτσι ρομαντικά συνεχίζεις να διδάσκεις στο σχολείο της μικρής πατρίδας. Πολλές φορές όταν διαβάζω για τις σχολικές εκδηλώσεις στη Νίσυρο, μούρχεται να πάρω το αεροπλάνο, το πλοίο και νάρθω να σας απολαύσω. Οπως γνωρίζεις είμαι κόρη της Νισύρου πλέον και θα είμαι για πάντα. Υποκλίνομαι στην εξαιρετική κριτική σου -όχι επειδή ήταν θετική για το έργο μου- αλλά επειδή χωρίς πλατιασμούς άγγιξε τα κύρια σημεία. Φιλί του Μόντρεαλ. Ισως μια μέρα να κάνουμε παρουσιάσεις χιαστί!
Τέρα Άμου: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 5:26 μμ
Ιουστίνη, επειδή νιώθω πολύ παρόμοια πράγματα με την ηρωίδα σου, γι' αυτό και ταυτίστηκα μαζί της τις φορές που της φαίνονταν όλα τόσο παρακμιακά, τόσο παράταιρα προς τον υπόλοιπο κόσμο. Η σκηνή στην οποία η ηρωίδα προσηλώνει το βλέμμα στο παράθυρο, λυπημένη, επειδή κανένας (αν είναι δυνατόν!) γονιός δεν πήγε στην χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, θα τη θυμάμαι πάντα. Ένιωσα σφίξιμο στην καρδιά, κι ας μην συμβαίνει αυτό εδώ στη Νίσυρο. Αντιθέτως, μια παράσταση αποτελεί ΤΟ γεγονός (εγώ τις κάνω πάντα στο Ζωσιμοπούλιεο θέατρο, κόντρα σε συναδέλφους που προτιμούν πλέον την μεγάλη αίθουσα του σχολείου που μοιάζει με αποθήκη) . έχει άλλη ομορφιά η παράσταση τις βραδυνές ώρες και ας βρίσκεται εκτός του ωραρίου ενός δασκάλου.
Οσο για τις παρουσιάσεις χιαστί δεν μπορώ να το γνωρίζω, αφού ανήκουμε σε διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους. Εκτός κι αν τα φέρει έτσι και βρεθώ στον Ψυχογιό εγώ ή εσύ στις εκδόσεις Καλέντη! Ουδείς γνωρίζει.
Σ' ευχαριστώ για το πέρασμά σου και εύχομαι κάθε καλό στην οικογένειά σου.
Τέρα Άμου: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 5:29 μμ
Και να πω επίσης, πως στο ιστολόγιό σου εδώ και χρόνια δεν μπορώ να αφήσω σχόλιο, επειδή δεν έχω λογαριασμό στο blogspot. Μπορείς να αποφύγεις την κατηγορία "άγνωστος", εάν ενεργοποιήσεις έστω εκείνη που απαιτείς να αναγράψει ο άλλος το ιστολόγιό του. Είναι η επιλογή "Όνομα/Διεύθυνση URL". Κλείνοντας, να σου αναφέρω πως το εξώφυλλο του προηγούμενου βιβλίου σου μαζί με το δικόμουκαι άλλα δυο θα βρίσκονται για πάντα στη δεξιά μπάρα του ιστολογίου, να καταδεικνύουν τα έργα της πεζογραφίας που έχουν ως κεντρική τους θεματική το νησί της Νισύρου. Μόνον έτσι βρήκα τρόπο να αντισταθώ σε εκείνους που το φετινό καλοκαίρι δεν συμπεριέλαβαν κανέναν από τους τέσσερίς μας στον κατάλογο των εκδοθέντων ως σήμερα βιβλίων που αναφέρονται στη Νίσυρο. Φρόντισαν να προσθέσουν δεκάδες τίτλους -έργων εκδοθέντων ιδίοις αναλώμασι- και δεν είχαν τι να απαντήσουν όταν τους ρώτησα ποια ήταν η φιλοσοφία μιας τέτοιας κίνησης. Είχαν κατηγορίες πλείστες στη λίστα, εκκλησιαστικά, πατριωτικά, ποιητικά, αρχιτεκτονικής, μελέτες κλπ ΜΑ ΟΧΙ πεζογραφία!!! Αυτά και προς δική σου πληροφόρηση, αν φυσικά δεν έφτασε ήδη στα αυτιά σου η είδηση αυτή. Κρίμα για την Εταιρία Νισυριακών Μελετών. Κι ούτε μια εξήγηση ακόμη, μια συγγνώμη...
Ελένη Κοτσιρούλα: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 6:16 μμ
ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΕΙΣ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΣΦΟΡΑ;;;;;;;;;;; ΘΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΩ ΣΙΓΟΥΡΑ. ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΣΤΗ ΝΙΣΥΡΟ............
Τέρα Άμου: Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011 6:19 μμ
Ελένη μου, είναι τόσα τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν που ντρέπομαι να γίνομαι βάρος στους εκδοτικούς. Άλλα βιβλία τα παρουσιάζω, άλλα τα δίνω προσφορά δίχως παρουσίαση, σε άλλα φτιάχνω απλώς βιντεάκι. Καλό βράδυ εύχομαι. Πρόσεχε εκεί στη Μυτιλήνη τα επικίνδυνα καιρικά που έρχονται από αύριο βράδυ!
Κατερίνα: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 0:03 πμ
Ωραία παρουσίαση Νίκο , όπως πάντα ! Καλοτάξιδο το βιβλίο , μ'αρέσει και το εξώφυλλο πολύ ! Καλό βράδυ και ελπίζω η ΕΜΥ να επαληθευτεί και να δούμε βροχές !
Ιουστίνη Φραγκούλη: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 7:01 πμ
Αγαπημένε Νίκο, Ηθελα να σου πώ ότι τα χιαστί προβλέπονται ακόμη κι αν ανήκουμε σε διαφορετικούς οίκους, πχ να παρουσιάσουμε στη Νίσσυρο ο ένας το βιβλίο του άλλου με φόντο το νησί της λάβας. Η κάποιο άλλο σενάριο αυτής της λογικής. Κι εγώ θεωρώ κορυφαία τη σκηνή που δεν ήρθε κανένας γονιός στη σχολική γιορτή, άλλωστε γι αυτό την ανέπτυξα σε ολάκερο κεφάλαιο για να δείξω πόσο ασυγκίνητο ήταν το χωριό γιά τη μάθηση. Εσύ είσαι τυχερός που βρίσκεσαι στο νησί σου και όλοι σέβονται την πρωτοτυπία και τον ενθουσιασμό σου, αν βρισκόσουν ίσως σε κάποιο άγνωστο χώρο θα είχες τις δυσκολίες της δυσπιστίας των μικρών τόπων. Οσον αφορά στην Εταιρεία Νισυριακών Μελετών, ειλικρινά δεν πήρα μυρωδιά ότι δεν μας περιέχουν στη βιβλιογραφία τους, προπάντων εσένα ένα γιό της Νισύρου, που ξεκίνησες να γράφεις βουτώντας στις μνήμες της πατρίδας σου. Θα τους συγχωρήσουμε όμως, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Τέλος, έχω επιλέξει στο Γούγλη να μπαίνουν επώνυμα σχόλια καθώς χρησιμοποιώ τη δημσοιογραφική μου ταυτότητα και πολλές φορές γίνομαι αυστηρή. Δεν θέλω να έχω ανέπάντεχους καλεσμένους. Μου κάνειε ντύπωση που δε μπορείς να μπείς από το δικό σου μπλόγκ, άλλοι φίλοι το κάνουν. Πάω για ύπνο, έγειρα από την υπέροχη κούραση του φθινοπώρου. Φιλί του Μόντρεαλ
Τέρα Άμου: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:25 πμ
Δε γνώριζα ότι είθισται να γίνονται χιαστί εκδηλώσεις. Υπέθεσα ότι στους μεγάλους εκδοτικούς υπάρχει όρος στο συμβόλαιο που να δεν βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση. Όπως και να 'χει μια χαρά μου φαίνεται μια συμπαρουσίαση για τη Νίσυρο.
Όσο για το θέμα της Εταιρίας, μη φανταστείς ότι φώναξα ή αισθάνθηκα σαν "την κάτω πέτρα του μύλου"! Όχι, ίσα ίσα που πλησίασα πολύ διακριτικά το θέμα κινούμενος μόνο από την απορία. Κι εκεί έμεινα, στην μη απάντηση από μέρους του συντάκτη της λίστας αυτής. Είναι μια λίστα που βρίσκεται σε ένα έντυπο ολιγοσέλιδο το οποίο προσφέρθηκε φέτος ως δώρο και απαραίτητο συμπλήρωμα του 19ου τόμου των Νισυριακών. Έτσι ο όποιος μελετητής των θεμάτων της Νισύρου μπορεί ανά πάσα στιγμή να ψάξει το θέμα που θέλει και περιέχεται στους 19 τόμους. Εκτός από εσένα σκέφτηκα κυρίως την Καλλιόπη Καρπαθάκη που έφυγε τόσο γρήγορα από κοντά μας στα 59 της χρόνια αφήνοντάς μας ένα μόνο έργο. Αν έλειπε ένα βιβλίο από τα 4, τότε, ναι, να πούμε ότι ο δαίμων του τυπογραφείου έκανε τη δουλειά του ή επρόκειτο απλώς για παράλειψη. Λείπουμε όμως και οι 4! Παράταιροι ίσως; Δεν το έψαξα παραπάνω και συνέχισα με το να δώσω αγάπη τοποθετώντας τα εξώφυλλα στη δεξιά μου μπάρα. Ελπίζω να βοηθήσει την πορεία των βιβλίων μια τέτοια κίνηση.
Τέρα Άμου: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:28 πμ
Καλώς την Κατερίνα μας! Εύχομαι να είσαι καλά και να απολαύσεις το φθινόπωρο που έφτασε επιτέλους και εδώ στον Νότο. Σήμερα τα ξημερώματα έκανε μια σύντομη μπόρα και τώρα φτάνει ίσαμε εδώ που μένω -στο γιαλό- το άρωμα του νοτισμένου χώματος! Περιμένουμε πολύ μεγάλα ύψη βροχής από αύριο και μέχρι την Τετάρτη πρωί. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Δε θα σηκώσω κεφάλι από τη συγγραφή! χεχεχχεε
Anna: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:38 πμ
....Αυτο το βιβλίο θέλω σίγουρα να το διαβάσω.... Αγγιξες ευαισθητες χορδες...Καλημερες απο το νοτο....Το φθινόπωρο ακόμα να ερθει εδω
Τέρα Άμου: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:46 πμ
Καλημέρα, συναδέλφισσα. Πραγματοποιείται αμέσως η επιθυμία σου! (τζίνι εγώ γαρ... χεχεεε) Για τη γιορτή σου στις 9 Δεκεμβρίου θα φροντίσω να λάβεις δώρο ένα αντίτυπο του βιβλίου! Δεν θέλω αντιρρήσεις! Διεύθυνση έχω, τα πάντα έχω. Εύχομαι να έρθει κι εκεί στον Νότο της Κρήτης το φθινόπωρο. Εδώ έχουμε 3 μέρες που φοράμε ζακέτα ακόμη και το μεσημέρι.
Anna: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:53 πμ
Αχ βρε Νικο...Σε ευχαριστω παρα πολύ!!!Αλήθεια...
Τέρα Άμου: Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011 8:57 πμ
Ε βέβαια, αλήθεια! Υπήρχε περίπτωση να ήταν ψέματα; χεχεχχεεε Χαίρομαι με τη χαρά σου, Άννα.
Γιάννα/Κύπρος: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 12:42 πμ
Καλό μεσημέρι φίλε μου. Ενδιαφέρουσα υπόθεση ...ακούγεται!!! Δε έχω διαβάσει κανένα βιβλιο της κας Φραγκούλη αν και ομολογώ ότι παρακολουθώ το site της στις εκδόσεις Ψυχογίος. Θα το βάλω στα υπόψην!!!! Καλοτάξιδο να της ευχηθούμε.....
Τέρα Άμου: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 4:28 μμ
Καλησέρα, Γιάννα. Βροχερή Νϊσυρος εδώ! Απίστευτα όμορφη και ρομαντική. Οι βάρβαροι λείπουν από τη γειτονιά του γιαλού και ο χόνος γύρισε σαν στη δεκαετία του ογδόντα.
Το βιβλίο να το διαβάσεις. Είναι παράξενα γοητευτικό και έχει ένα τέλος που δεν το περιμένει ο αναγνώστης.
iLiAs: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 7:05 μμ
ενδιαφερον βιβλιο φαινεται...θα το δω κι απο κοντα και θα αποφασισω...
καλο ξημερωμα και καλη βδομάδα Νικοδημε!
Τέρα Άμου: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 9:13 μμ
Μακάρι να είχα χρήματα να αγοράζω όλα τα βιβλία που θα ήθελα να διαβάσω. Τώρα με τις περικοπές μισθών δυσκολεύομαι πολύ. Ευτυχώς που δεν καπνίζω και δεν πίνω! Καλό ξημέρωμα και σε σένα, Ηλία.
maria xaniwtou: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 10:07 μμ
Καλοτάξιδο το βιβλίο της κ.Φραγκούλη.
Τέρα Άμου: Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011 10:24 μμ
Καλησπέρα, Μαρία μου. Κάθε ακλό και σε σένα. Τώρα μπήκα στο ίντερνετ, γιατί άρχισαν λόγω βροχής οι περίεργες διακυμάνσεις στην τάση ρεύματος.
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ