Μικρό απόσπασμα από το νέο βιβλίο μου
Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 6:25 μμ |
Χάθηκα στο δάσος με τα αγάλματα. Άγρια, σαρκώδη, σκιές τεράτων στο σεληνόφως, μπήγουν βαθιά τις ρίζες στη γη από μάρμαρο. Μεγάλοι υπόγειοι ποταμοί κυλούν αντίστροφα, ψάχνουν να βρουν περάσματα, χαρακιές στην ουτοπία. Όλα αλλόκοτα, όλα εκουσίως αντεστραμμένα, γιατί μονάχα έτσι μπορείς να πιστέψεις πως όλα τελικά είναι δρόμος, πως όλα υποκύπτουν μπροστά στο αναπάντεχο.
Τα αγάλματα έγιναν φίλοι με τους ποιητές, αφουγκράζονται την ανάσα των απελπισμένων, μικραίνουν, ταπεινώνονται, μένουν αιώνες στη βροχή, το κρύο, ριγούν κάτω απ' τη σκιά των βέβηλων χεριών που ήρθαν με λοστούς να τα πάρουν μακριά.
Κι αν νιώθουμε μόνοι, λειψοί δίχως την εικόνα των δικών μας γλυπτών, μάθαμε να κάνουμε χώρο στην ψυχή, να βρίσκει χώρο το όνειρο, να μένει ζωντανή η ελπίδα της επιστροφής τους.
Τα αγάλματα φορούν κάποτε τα καλά τους και μας επισκέπτονται. Μας παίρνουν απ' το χέρι ή φορές πάλι μας ανεβάζουν στους δυνατούς ώμους τους. Έπειτα εμείς μικραίνουμε, γινόμαστε μια σταλιά, κομμάτια μαρμάρου, κομμάτια ακατέργαστων εμβρύων. Στα αυτιά μας ακόμη ηχούν νανουρίσματα αρχαίων μελωδών, ήχοι βαρείς, πλάγιοι. Θηλάζουμε αθανασία.
Από σήμερα λέω να αφήσω άπλα στην ψυχή μου, να ρχονται θνητοί, ημίθεοι παρέα με αγάλματα κι αγίους. τόσο δικοί μου, τόσο δικοί μας γνώριμοι. Κι εκεί στις υγρές απ' την υγρασία πτυχώσεις των πέπλων τους θα σκαλίζω τα νέα ταξίδια, το έξω και το μέσα του κόσμου.
Τώρα το ξέρω καλά! Τα αγάλματα σε κοιτούν. Μας κοιτούν. Αρχαίοι κι εμείς μαζί τους μα και τόσο νέοι. Βασιλείς ή πένητες... Θεοί κι άνθρωποι...
Είναι η πρώτη φορά που αναρτώνται δημόσια αυτά τα αποσπάσματα, παρμένα από το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου. Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για τον πρωταγωνιστή, γι' αυτό και η αίσθηση της ποίησης στα γραφόμενα.
Ελπίζω να βρήκατε λέξεις να δονήσουν και τη δική σας ψυχή.
RSS Feed για αυτό το θέμα 52
από ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 6:55 μμ
τα αγάλματα είναι τόσο ζωντανά..οι φλέβες δεν έχουν όμως αίματα, έχουν τα χρονια που κυλησαν και κυλουν και μας μεταφέρουν απο την ανατολή στη δύση της γνώσης.. καλησπερα Νίκο..εύχομαι ό,τι καλύτερο και γρήγορη έκδοση.. θάνος
από Γιώργος Καραγιαννιός | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 7:33 μμ
Καλησπέρα Νίκο. Έκπληξη, μπορώ να πω, το μικρό δείγμα γραφής του τρίτου σου βιβλίου. Όντως, βγάζει μια ποιητικότητα. Εμένα μου θυμίζει κάτι από την "Τέρα Άμου". Βέβαια, ακόμα, ούτε να το αξιολογήσω μπορώ, ούτε να το προσεγγίσω σωστά. Εύχομαι να έχεις σύντομα την απάντηση που περιμένεις (και περιμένουμε κι εμείς μαζί σου). Πιο μεγάλη έκπληξη όμως ήταν όταν έμαθα ότι ξεκίνησες το τέταρτο βιβλίο σου. Τι να πω; Μπράβο! Ειλικρινά χαίρομαι πάρα πολύ.
από Μαρία Μαζαράκου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 7:55 μμ
Καλησπέρα!Νίκο
... Από σήμερα λέω να αφήσω άπλα στην ψυχή μου, να ρχονται θνητοί, ημίθεοι παρέα με αγάλματα κι αγίους. τόσο δικοί μου, τόσο δικοί μας γνώριμοι. Κι εκεί στις υγρές απ' την υγρασία πτυχώσεις των πέπλων τους θα σκαλίζω τα νέα ταξίδια, το έξω και το μέσα του κόσμου.
Ταξίδια που θα ζωγραφίσουν με ανεξίτηλα χρώματα δρόμους επιστροφής...μα και δρόμους με ιστορικά στοιχεία αναχώρησης... Αγαπητέ μου φίλε,Το μικρό απόσπασμα του καινούριου βιβλίου σου μ'εντυπωσίασε!
από Μαρία Μαζαράκου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:07 μμ
Μου άρεσε πάρα πολύ! Φυσικά όχι ότι περίμενα κάτι λιγότερο από εσένα...Αλλά εκείνο που έχω να σχολιάσω είναι πως μου μοιάζει περισσότερο ποιητικό από τα προηγούμενα βιβλία σου...Εύχομαι από καρδιάς να είναι ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ! Και ν'αγαπηθεί δυνατά-αληθινά-απόλυτα!!! Συγχαρητήρια!καλέ μου φίλε Καλό βράδυ! Την αγάπη μου!
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:09 μμ
Καλησπέρα, Θάνο. Τι όμορφο κι αυτό που μοιράστηκες μαζί μας! Σ' ευχαριστώ. Μαθαίνω ότι η κρίση η οικονομική έχει επηρεάσει πολύ το χώρο του βιβλίου και θλίβομαι. Μακάρι όλα να πάνε καλά.
από Ηπιόνη | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:09 μμ
Το διάβασα με μια ανάσα "η αίσθηση της ποίησης στα γραφόμενα"αυτή και η δική μου αίσθηση...άρα στο πήρανε το βιβλίο για να δημοσιεύεις αποσπάσματα...καλό βράδυ!
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:11 μμ
Καλησπέρα, Γιώργο μου κι από εδώ. Ναι, έχεις δίκιο, από ένα μικρό απόσπασμα με ποιητική διάθεση δεν μπορεί να καταλάβει πολλά ο αναγνώστης, πόσο μάλλον όταν το βιβλίο αυτό είναι ένα μεταφυσικό θρίλερ και τα λόγια αυτά κάθε άλλο παρά σε θρίλερ παραπέμπουν. Όσο για το τέταρτο βιβλίο, τι άλλο να έκανα. Κοιμόμουν και άρχισαν ξανά οι ήρωες να έρχονται και να ζητούν υπόσταση.
από Katerina karizoni | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:12 μμ
Είναι καθαρή ποίηση .Μπράβο .Αν είναι γραμμένο έτσι όλο το βιβλίο θα είναι ένα αριστούργημα.
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:12 μμ
Μαρία μου, σ' ευχαριστώ κι εσένα για το πέρασμά σου. Μ' αρέσει που συνέχισες όπως ο Θάνος τη δική μου σκέψη και καταγραφή στο χαρτί. ΠΟλλά φιλιά από την παγωμένη Νϊσυρο.
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:14 μμ
Λίγα τα κομμάτια τα ποιητικά, αφού η ίδια η υπόθεση του βιβλίου απαιτούσε άλλη γλώσσα, άλλους εκφραστικούς τρόπους και, φυσικά, περιγραφή σκηνών που σόκαραν κι εμένα όταν το έγραφα.
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:17 μμ
Καλησπέρα, Ηπιονούλα. Αυτή η ποιητική αίσθηση με ανακούφιζε γράφοντας τον "Χειμέριο Ύπνο". Ειλικρινά "έζησα" στιγμές που δεν πίστεψα ποτέ ότι θα τις κατέγραφα σε ένα βιβλίο. Και το κέρδος είναι ότι δεν θα πιστεύει κανείς ότι αυτό το βιβλίο γράφτηκε από τον ίδιο συγγραφέα της Τέρα Άμου και των Καθρεφτών στο χώμα. Σου στέλνω μια αγκαλιά αγέρηδες να αφεθείς μαζί τους...
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 8:19 μμ
Πω πω! Εγώ τι να πω τώρα, όταν μια ποιήτρια τα λέει αυτά; Ένα μεγάλο ευχαριστώ, Κατερινάκι, γιατί ήσουν τόσο δίπλα μου από τα πρώτα κιόλας δειλά βήματα στον σκληρό χώρο των εκδόσεων. Καλή επιτυχία και στην δική σου παρουσίαση στην Αθήνα. Κάθε καλό!
από Αθανασία | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 9:12 μμ
Απλά υπέροχο Νίκο!!! Με συγκίνησες για άλλη μια φορά για όσα υπέροχα πράγματα κρύβει η ψυχούλα σου...Καλή επιτυχία και συνέχεια στην έμπνευση.
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 10:17 μμ
Καλησπέρα, Αθανασία μου. Χαίρομαι που σου άρεσε το απόσπασμα. Εύχομαι να είσαι καλά και όλα να πηγαίνουνε πρίμα στο σχολείο με τα μικρά σου!
από Κώστας Καστρινός | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 11:20 μμ
Έχω περάσει εδώ και ώρα Νίκο μου, και είδα ότι είναι ένα σκέτο ποίημα το απόσπασμα από το νέο βιβλίο
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010 11:22 μμ
Καλησπέρα, Κώστα. Είναι ίσως το πιο ποιητικό μέρος του βιβλίου, κάτι σαν οαση μέσα σε τόση ένταση, φόβο και αγωνία που διατρέχουν το υπόλοιπο κείμενο. Απαραίτητες τέτοιες οάσεις. Για μένα και τον αναγνώστη... Καλό μας ξημέρωμα!
από Όλγα | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 10:28 πμ
Ουπς! Εγώ που είμαι;;;!!!! Καλά, βάζεις απόσπασμα και δεν αναφέρεται κάν η πρωταγωνίστρια;!!!! Αααααααα....
Πέρα απ'την πλάκα, Νίκο μου, πάλι άγγιξες την ψυχή μου... Αναμένω με αγωνία την έκδοση!
από Τέρα Άμου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 10:34 πμ
χχχαααα Μην ανησυχείς, Ολγάκι. Θα μπει και απόσπασμα με σένα! Προς το παρόν θεώρησα αυτό το ποιητικό μέρος καλύτερο για μια πρώτη επαφή. Όταν θα έχω απαντήσεις από τους εκδοτικούς κι επιλέξω τον έναν, τότε θα ξέρω και ημερομηνία έκδοσης. Προς το παρόν έφτασε ένα όχι κι ένα ναι. Απομένουν 5 ακόμη εκδοτικοί.
από Σοφία Κου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 1:38 μμ
εύχομαι να χει την εξαιρετική τύχη που του αξίζει!!
από Τέρα Άμου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 1:42 μμ
Από το στόμα σου και στου Θεού τ' αυτί, Σοφία μου. Σ' ευχαριστώ για το πέρασμά σου. Ήθελα σήμερα να αφήσω κι εγώ ένα μηνυματάκι, όμως για λόγους ευνόητους δεν μπόρεσα. Στην επόμενη λοιπόν.
από Γιάννα/Κύπρος | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 4:00 μμ
Η βροχερή Κύπρος σε χαιρετά! Είσαι σίγουρος ότι είναι το τελευταίο κεφάλαιο που είναι έτσι ποιητικά γραμμένο ή θα σε διαβάζω 2 και 3 φορές για να σε καταλάβω!!!(χι, χι, χι!!!) Πολύ ποιητικό αλλά και πολύ συγκινητικό.....έβαλε την φαντασία μου να δουλέψει...γιατί έχει μείνει στάσιμη εδώ και πολλύ καιρό!!! Ότι καλύτερο για το νέο σου βιβλίο και φρόντησε να έρθει προς Κύπρο μεριά,αν θες και συ...είσαι ευπρόσδεκτος!!!!!
από Τέρα Άμου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 4:42 μμ
χαχχααα Γεια σου, Γιάννα, που την Κχύπρον. Είναι ελάχιστα αυτά τα ποιητικά κομμάτια, μην ανησυχείς. Η εξέλιξη φρόντισα να είναι καταιγιστική. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!
από μαρια χανιώτου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 11:01 μμ
Γέμισα συναισθήματα με ένα μικρό απόσπασμα, αναρωτιέμαι πού θα φτάσω όταν θα έχω στα χέρια μου to βιβλίο και θα χάνομαι σαν αερικό στο πέταγμά μου από άγαλμα σε άγαλμα. Ποιο θα μου χαμογελάσει, ποιο θα είναι μελαγχολικό και ποιο θα σκύψει ν΄ανέβω στα φτερά του να με πάει ένα ταξίδι στο κόσμο του. Εσύ Νίκο κατέθεσες ψυχή για μια φορά ακόμα, απομένει να μιλήσουν τ΄αγάλματα....
από Τέρα Άμου | Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010 11:12 μμ
Καλησπέρα, Μαρία μου. Μόλις είδα το μήνυμά σου, επειδή ασχολήθηκα σήμερα αρκετά με την αλλαγή στην αισθητική του ιστολογίου. Ήθελα περισσότερο φως. Να δεις που θα σου αρέσει η υπόθεση του βιβλίου, μόνο που δεν ξέρω αν με μαλώσεις στο τέλος, που θα σε έχω ταξιδέψει και σε σκληρές σκηνές... Να αγοράσω καλού κακού την πανοπλία από τώρα
χεχχεχεεε
από Αριστόδημος | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 5:05 μμ
Καλοτυχο και καλοταξιδο να ειναι το νεο σου πόνημα Νικόδημε... Περιμένουμε να το καλοδεχτούμε.
Αρης
από Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 6:14 μμ
Είσαι λογοτέχνης!!! Σου το έχω ξαναπεί. Θυμάσαι;
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 6:28 μμ
Αριστοδημάκο, καλησπέρα! Σε ευχαριστώ που ενώ διέκοψες, (προσωρινά πιστεύω) τις εγγραφές σου στο ιστολόγιο, περνάς από τα μέρη μας. Μέχρι στιγμή έχω ένα ναι κι ένα όχι λάβει, οπότε περιμένουμε ακόμη 4 εκδοτικούς να απαντήσουν.
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 6:29 μμ
χχαχααα καλησπέρα, βρε Αγγελικούλα! Τι ναπω τώρα εγώ; Να 'σαι καλά. έλαβα και το μήνυμά σου και θα τα πούμε.
από Όλγα | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:30 μμ
Ξαναπέρασα να σου πω, πως η ευχή σου να ντυθεί το Πήλιο στα ολόλευκα, έπιασε πριν καν κλείσει εικοσιτετράωρο! (Θα σ'έχω στα υπ'όψιν μου, χεχε!). Χιονισμένες καλησπέρες απ'το λευκοντυμένο βουνό των Κενταύρων!
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:35 μμ
Α, αυτά είναι νέα! Βγάλε φωτογραφίες να απολαύσουμε εμείς οι του Νότου. Από μεθαύριο έρχονται ξανά νοτιάδες και πολλές βροχές. Ίσως ο Φλεβάρης φέρει και στο βουνό μας χιόνι. Τελευταία φορά που είχαμε χιόνι επί τρεις μέρες εκεί ήταν το 2003, αν θυμάμαι καλά.
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:36 μμ
Άλλαξα και την αισθητική του ιστολογίου αρκετά. Πώς σου φάνηκε;
από μαρια χανιώτου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:56 μμ
Ό,τι κάνεις καλώς καμωμένο είναι.Έχεις μεράκι και φάινεται.
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 9:58 μμ
Τη χρειαζόταν και τη χρειαζόμουν την αλλαγή. Κι όταν την ξαναβαρεθώ, εδώ είμαστε!
από Όλγα | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 10:05 μμ
Έβγαλα λίγες το πρωί και τις έβαλα στο φιρίκι. Τώρα, όμως, έχουμε πολύ περισσότερο! Άντε, και στα δικά σας!!!
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 10:09 μμ
Α, έρχομαι στο δικό σου, δεν το ήξερα. Κάνε αίτηση να τη δεχτώ για να ενημερώνομαι έγκαιρα όποτε κάνεις εγγραφή.
από Όλγα | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 10:16 μμ
Τί αίτηση;; Φιλιάς; Αφού έχω δεχτεί τη δική σου.. Υπάρχει κι άλλη;
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 10:22 μμ
Δικό μου λάθος. Κάτι πείραξα με την ανακαίνηση του μπλογκ. Τώρα το έφτιαξα και είσαι ξανά στη λίστα. Ευτυχώς.
από Τέρα Άμου | Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010 10:22 μμ
Δικό μου λάθος. Κάτι πείραξα με την ανακαίνηση του μπλογκ. Τώρα το έφτιαξα και είσαι ξανά στη λίστα. Ευτυχώς.
από Μαρία Τζιρίτα | Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010 6:59 μμ
Πολύ όμορφο Νίκο! Μου θύμισε τις συζητήσεις που κάναμε όσο το έγραφες... Ναι, διαφορετικό, αλλά είσαι εσύ και η γραφή σου μου αρέσει πάρα πολύ, το ξέρεις. Σου στέλνω κι από δω τις καλύτερες ευχές μου για την έκδοσή του, να πέσει σε καλά χέρια για να απογειωθεί όπως του αξίζει! Τα φιλιά μου!
από Τέρα Άμου | Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010 9:04 μμ
Είναι από τα λίγα αποσπάσματα του βιβλίου όπου κυριαρχεί η ποιητικότητα. Σ' ευχαριστώ για τις ευχές. Θέλησα να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό, να ανοιχτώ σε άλλα θέματα, γι' αυτό και γνωρίζω ότι είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό ένα τέτοιο εγχείρημα. Δόξα τω Θεώ έχω ένα "ναι" ήδη και περιμένω τους υπόλοιπους εκδοτικούς να απαντήσουν. Με προβληματίζει η μεγάλη κρίση που χτύπησε το 80% των εκδοτικών οίκων. Καλό ξημέρωμα, Μαρία.
από γρηγόρης στ. | Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010 10:12 πμ
"Θηλάζουμε αθανασία", λέξεις δυνατές! Νίκο, εύχομαι γρήγορα να βρεθεί στέγη (εκδοτική).
από Τέρα Άμου | Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010 1:00 μμ
Για να δούμε, Γρηγόρη! Θέλω να προλάβω προτού η κρίση χτυπήσει ακόμη περισσότερο. Αν δεν είσαι γνωστός συγγραφέας, με δυσκολία πλέον λέει το "ναι" κάποιος εκδοτικός, πόσο μάλλον όταν δεν είναι κολοσσός.
από Σοφία: Η φίλη σου από το βορρά | Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010 9:58 πμ
Νίκο μου, είναι γεγονός ότι με οτιδήποτε 'καταπιαστείς' το αποτέλεσμα είναι ονειρεμένο. Η διαπίστωση αυτή απορρέει από τα τόσα χρόνια που καταφέραμε να επικοινωνούμε και να ανταλλάσσουμε απόψεις χωρίς καθόλου να αποτελέσει τροχοπέδη η απόσταση των 300 μιλίων και βάλε... Καλή επιτυχία σου εύχομαι από την καρδιά μου, αναμένω την τελική του έκδοση γιατί η αγωνία κάποιου που διαβάζει αυτό το μικρό απόσπασμα, κορυφώνεται!!!
από Τέρα Άμου | Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010 1:05 μμ
Γεια σου, Σοφάκι, από το Βορρά. Σε ευχαριστώ για το πέρασμά σου και όταν έρθει η ώρα να αποφασίσω ποιος εκδοτικός θα το πάρει το νέο βιβλίο θα το ανακοινώσω από το ιστολόγιο. Μέχρι τώρα έχω στη "συλλογή μου" ένα όχι κι ένα ναι. Όπως λέει και ο Λουδοβίκος σε ένα του τραγούδι "το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι!" χχεχεχεεε Φιλιά από τη Νίσυρο στην Μαρία και τον Βαγγέλη και τη γλυκύτατη μαμά σου!!!
από γρηγόρης στ. | Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 9:39 πμ
Νίκο, τους βλέπει κανείς και τους κολοσσούς να κείτονται σκονισμένοι στα ράφια παρά την όποια και υπερβολική προβολή. Αν είναι από δω και πέρα να εκδίδονται μόνο οι γνωστοί "κολοσσοί" (μαζί με το βιβλίο προσφορά ένα cd και άλλα δώρα), ας μην αναρωτιέται κανείς γιατί ο νεοέλληνας δεν διαβάζει και να μην παραπονιούνται οι εμπλεκόμενοι αρμόδιοι, ότι η αγορά του λογοτεχνικού βιβλίου βρίσκεται σε καθοδική πορεία. Έργα κλασικής λογοτεχνίας επανεκδίδονται (και αν...) με το σταγονόμετρο, νομίζει κανείς πως δεν υπάρχουν νέοι ποιητές και όταν ψάχνεις να βρεις και να δεις τι νέο κυκλοφορεί βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι χάρτινα τούβλα αμφιβόλου περιεχομένου (στην αισθητική δεν αναφέρομαι καθόλου), αλλά καλής ποιότητας πάντως για να στηρίξεις το τραπεζάκι που γέρνει.
από Τέρα Άμου | Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010 1:08 μμ
Η περίοδος εκείνη όπου βιβλία της Νέας εποχής είχαν κατακλύσει την αγορά άρχισε να περνάει πια όσοι Μπράουν ή τύπου Μπράουν κι αν εκδοθούν από δω και στο εξής. Για τα κλασικά έργα είναι παρήγορο που δίνονται και από τις εφημερίδες, μόνον που δεν ξέρω αν τα διαβάζει κανείς. Καταλαβαίνεις πως δεν είναι καθόλου αρκετό να βρίσκονται αραδιασμένα στις βιβλιοθήκες των σπιτιών μας μόνο και μόνο ια να καμωνόμαστε τους κουλτουριάρηδες. Η αγορά έχει πια απ' όλα, διαλέγεις και παίρνεις. Το κακό υπεισέρχεται όταν τα μέσα με όχημα τη διαφήμιση κατευθύνουν προς τα μη ποιοτικά, αφού πρώτα έχουν φροντίσει να νεκρώσουν σχεδόν την αντίληψή μας. Καλό απόγευμα, Γρηγόρη.
από σταγόνα | Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010 0:22 πμ
ααα εμένα πώς μου ξέφυγε αυτή η ανάρτηση?? πώς να μη μου ξεφύγει.. μαύρη πέτρα ε'ιχα ρίξει τωρα τελευταία στην μπλογκογειτονιά.. μα κιεσύ φίλε μου δεν ήξερες να έρθεις να μου χτυπήσεις την πόρτα?? αφού ήξερες ότι με αγωνία το περίμενα.. τι όμορφη γραφή!!! υποψιάζομαι ότι θα είναι εντελώς διαφορετικό το ύφος και το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου σε σχέση με των προηγούμενων.. το περιμένω με αγωνία!!! και το βινετάκι καταπληκτικό!!
από Τέρα Άμου | Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010 7:32 πμ
Καλά κάνεις και δεν είσαι προσκολλημένη στην μπλογκόσφαιρα. Η ζωή είναι έξω από την οθόνη των υπολογιστών. Χαίρομαι που σου άρεσε το απόσπασμα. Ναι, είναι εντελώς καινούργιο ύφος. Το απόσπασμα αυτό είναι από τα πιο ποιητικά του βιβλίου, όμως μην ξεχνάς ότι πρόκειται για μεταφυσικό θρίλερ...
από onisimos onisimos | Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010 11:45 πμ
Μια "δουλειά" με αρκετό κόπο που είμαι σίγουρος ότι μόλις βγει από το εκδοτικό λιμάνι θα ανοίξει πανιά στις πιο πλατειές θάλασσες των αναγνωστών!!! Πάντα με την αγάπη μου!!!
από Τέρα Άμου | Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010 5:08 μμ
Ονησιμάκο, σε ευχαριστώ πολύ. Μακάρι όλα να πάνε κατ' ευχήν. Όσο για τον κόπο που αναφέρεις, ναι, κόπος πολύς μα ωραίος κόπος και το ξέρεις καλύτερα από μένα πόσα δώρα φέρνεί και δίνει νόημα στη ζωή μας. Καλό βράδυ από την ήσυχη και βροχερή Νίσυρο.
από Σταύρος Χ | Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010 0:37 πμ
... φίλε Νίκο, σου εύχομαι την καλύτερη δυνατή πορεία μέσα από τον νέο εκδοτικό οίκο ... ... κι ας μείνουν όλοι αγάλματα, από την ευχάριστη έκπληξη που τους επιφυλάσσεις με τη νέα δουλειά σου ... ... τα καλύτερα Νίκο, τα καλύτερα ... ... έρρωσο ...
από Τέρα Άμου | Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010 0:41 πμ
χαχχαχααα "να μείνουν όλοι αγάλματα!" Γεια σου, Σταύρο με τα ωραία σου! Σε ευχαριστώ για το πέρασμα. Ξέρω πως και σ' αυτό το νέο βήμα, στο ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ βιβλίο, θα είστε κοντά μου.
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ