Μάτια μου...
Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009 1:49 μμ |
Το 2009 μπήκε με καταιγισμό νέων λογοτεχνικών τίτλων, τόσο που αισθάνομαι πελαγωμένος. Θέλω να διαβάζω καθημερινά όσο μπορώ περισσότερο. Είναι, βέβαια, και η σκέψη του τρίτου βιβλίου που άρχισε να με επισκέπτεται έντονα, οι ήρωες άρχισαν να παίρνουν σιγά σιγά σάρκα και οστά και να ζητάνε ώρες να περάσω μαζί τους. Κατάφερα και τους ημέρεψα λίγο, μέχρι να διαβάσω όσα βιβλία αγόρασα μετά το πρόσφατο ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη.
Ένα από αυτά τα βιβλία είναι και το "Μάτια μου" το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Βιβλίο- αντικείμενο: Ωραίο, "καλοκαιρινό" εξώφυλλο, η απόχρωση της βανίλιας λειτουργεί σαν μικρή υπόσχεση. Τα χέρια που ενώνονται στο εξώφυλλο είναι ανάγλυφα, επιχρισμένα με βερνίκι. Η πόλη που εμφανίζεται είναι το Τολό, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ναύπλιο, τόπος καταγωγής ΄της κας. Τζιρίτα. Για άλλους το εξώφυλλο μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά, γιατί επικεντρώνεται στο χιλιοειπωμένο θέμα του Έρωτα. Αν αναλογιστεί κανείς τον άτσαλο τρόπο που κατά καιρούς πλησίασαν ένα τόσο σοβαρό θέμα οι μεξικάνικες σαπουνόπερες και η συν αυτές αισθητική τους, τότε έρχεται αυτομάτως ο ίδιος συνειρμός και για το βιβλίο αυτό. Δόξα τω Θεώ αυτό δε συμβαίνει με το "Μάτια μου"!
είδος χαρτιού: φιλικό προς το περιβάλλον, όπως όλα σχεδόν του εκδοτικού οίκου Ψυχογιός
γραμματοσειρά: Επελέγη μετά από πρόταση της ίδιας της συγγραφέως η ίδια γραμματοσειρά με εκείνη του πρώτου της βιβλίου, ανάλαφρη, τύπου garamold.
τιμή: 19,90 ευρώ
σελίδες 472
χιλιάδα κυκλοφορίας 18η. Από τα κεντρικά του Ψυχογιού πληροφορήθηκα ότι μόλις τυπώθηκε η τρίτη σειρά των 6.000 αντιτύπων.
Σ τ α ε ν δ ό τ ε ρ α τ η ς γ ρ α φ ή ς
Διαβάζοντας κανείς μονάχα το κείμενο στο οπισθόφυλλο, θα έλεγε ότι πρόκειται για μια απλή ιστορία, σχεδόν προβλέψιμη, όμως η αλήθεια είναι ότι οι ζωές των ηρώων είναι περισσότερο πολυκύμαντες και η συγγραφέας, με τα εφόδια της επιστήμης της ψυχολογίας, φτάνει σε μεγάλα βάθη των ψυχών. Η κ. Τζιρίτα καταπιάνεται αυτή τη φορά με το πολύ σοβαρό θέμα της τύφλωσης και μάλιστα εδράζει την ιστορία της μερικές δεκαετίες πίσω, όταν ακόμη ήταν πολύ έντονη η αδιαφορία της κοινωνίας προς αυτά τα άτομα,όταν για τον περισσότερο κόσμο η τύφλωση ισοδυναμούσε με τη ζωή ενός ζωντανού νεκρού, μακριά από τις χαρές της ζωής, τη χαρά ενός γάμου και μιας οικογένειας. Ό, τι τέλος πάντων ορίζει και καθορίζει τη ζωή των "φυσιολογικών" ατόμων. Χάρηκα πολύ που η κεντρική ηρωίδα, η Λένα, παρόλο που μένει τυφλή σε ηλικία 6 μηνών (αφού ακούμπησε σε ένα φυτοφάρμακο και έτριψε μετά τα ματάκια της) συνεχίζει με πάθος και δύναμη τη ζωή της. Ευτυχώς η συγγραφέας δεν αναλώθηκε σε συγκινητικές σκηνές ώστε να μας προκαλέσει τον οίκτο. Αντίθετα! Πολλές φορές εκπλησσόμαστε όταν διαβάζουμε πως η Λένα και περπάταγε μόνη σε όλο το χωριό, και ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε και έφερε στον κόσμο ένα παιδί, τον Κωνσταντίνο. έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν δυναμικό, ανεξάρτητο ως προς το πνευματικό μέρος άνθρωπο και αυτό είναι που θα οδηγήσει την εξέλιξη του μύθου σε σημεία που δεν το περίμενα. Το άνοιγμα της ιστορίας τόσο στην Αθήνα όσο και στα υπερπόντεια ταξίδια μέχρι τη Χιλή, προσφέρουν πλούσιο υλικό στη συγγραφέα να πειραματιστεί και με έναν τρόπο γραφής ιδιαίτερο, όπως απαιτεί παραδείγματος χάριν η νοοτροπία και ο ψυχισμός των ναυτικών.
Από τους ήρωες η Λένα, η αδερφή της η Κατίνα και ο Κωνσταντίνος είναι αυτοί που με κέρδισαν πολύ περισσότερο. Ιδίως η Κατίνα που θα μετεξελιχθεί σε Κατρίν, διάσημο μοντέλο αρχικά κι έπειτα ηθοποιός καταξιωμένη, μου υπενθύμησε πόση χολή μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος, πόση ματαιοδοξία, μα και πού οδηγούμαστε, όταν δεν σκύβουμε επάνω από τα προβλήματά μας, επάνω σε όλα εκείνα που αν τα θεωρούσαμε ως υπαρκτά, θα είχαμε λιγότερο υποφέρει...
Φυσικά, μην περιμένετε να πω περισσότερα από ό,τι αποκάλυψε και η Λένα η Μαντά στην παρουσίαση της. Θα χάσετε την αίσθηση του ταξιδιού στην ιστορία της συγγραφέως.
Όλες τις σελίδες των πρώτων κεφαλαίων με τη γρήγορη πλοκή και τις εικόνες από την ελληνική επαρχία.
Το ταξίδι του Λουκά στη Χιλή. Εκεί ξέχασα ότι το βιβλίο το έγραφε γυναίκα.
Η αγωνία που δημιουργείται σταδιακά όταν μετά από 30 χρόνια, ο Λουκάς θα συναντήσει τη Λένα κι εκείνη δεν το γνωρίζει καν!
Οι σελίδες όπου δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω, να χαστουκίσω ή να συμπονέσω την Κατρίν.
Τα τρία κεφάλαια πριν το τέλος, το αναπάντεχο τέλος.
Η παράθεση, στο τέλος του βιβλίου, του κειμένου του Βαγγέλη Αυγουλά, ο οποίος αναφέρεται μέσω ενός "οδηγού" στο πώς να συμπεριφερόμαστε όταν βρεθούμε με έναν τυφλό.
Το έχω ξαναπεί. Είμαι υπέρ των πιο σύντομων έργων. Αντιθέτως κάποιοι άλλοι μπορεί να ζητούν μονάχα τις μακροσκελείς ιστορίες.
Στη μέση περίπου του βιβλίου αισθάνθηκα ότι 2-3 κεφάλαια θα μπορούσαν να είναι πιο σύντομα ή να συγχωνευθούν με κάποιο τρόπο.
Όπως και να' χει εύχομαι ό, τι καλύτερο και γι' αυτό το δεύτερο συγγραφικό ταξίδι που ετοίμασε για όλους μας η Μαρία Τζιρίτα, το Μαράκι της μπλογκογειτονιάς του blogspot. Στο τηλέφωνο μού είπε ότι έχει καταπιαστεί ήδη με το τρίτο, τώρα που ηρέμησε από το πρόγραμμα βιβλιοπαρουσιάσεων.
Εκείνο το απόγευμα, κάθονταν στο μόλο, πάνω στα δίχτυα των ψαράδων. Της είχε προτείνει ο Λουκάς να καθίσουν να απολαύσουν το ηλιοβασίλεμα. Η Λένα μύριζε τον αέρα, ανάσαινε την αλμύρα της θάλασσας και ρουφούσε τα λόγια του με ακόρεστη δίψα. "Μακάρι να μπορούσες να το δεις, Λενιώ ..." "Το βλέπω, Λουκά. Το βλέπω μέσα από σένα. Εσύ είσαι τα μάτια μου". Ο Λουκάς και η Λένα, η τυφλή φίλη του, αγαπιόνταν από παιδιά. Ονειρεύονταν να παντρευτούν και να ζήσουν ευτυχισμένοι στο χωριό τους. Αλλιώς, όμως, τα 'φερε η τύχη ... Τριάντα χρόνια αργότερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιόμορφες συνθήκες, σε διαφορετικούς ρόλους αυτή τη φορά. ¶ραγε, άντεξε στο χρόνο εκείνη η αγάπη; Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου.
INTERNET LINKS ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
http://www.mariatzirita.gr
http://mariatzirita.psichogios.gr
Μαρία, καλή επιτυχία, ήδη το βιβλίο κινείται πολύ γρήγορα στην αγορά, κι εύχομαι ακόμη ψηλότερα. Μην σταματάς ποτέ να χαμο γελάς. Και το αυθόρμητο του χαρακτήρα όσο κι αν βάλλεται στις μέρες μας, για μένα είναι θησαυρός μέγας! Σε φιλώ.
