Τέρα Άμου, μητέρα μου...

Τον Ιωάννη τον πρωτοσυνάντησα τον περασμένο μήνα στο βιβλιοπωλείο του Ιανού της Θεσσαλονίκης. Μήνες πριν τη συνάντηση περνοδιάβαινα στο εξαίρετο από πολλές απόψεις ιστολόγιό του και έψαχνα ανάμεσα στις όμορφες εγγραφές του εκείνες που θα ταιριαζαν πιο πολύ με τη δική μου αισθητική. Ο καιρός πέρασε, ωρίμασε σαν φρούτο καλοκαιρινό κι έγινε ένα μικρό καλαίσθητο βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις πριν ένα μήνα από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος κι εγώ το απόκτησα μέσω ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου. Και μόνο ο τίτλος του που παίζει με τη ορολογία της βυζαντινής Μουσικής είναι αρκετός να κάνει τον αναγνώστη να το πάρει στα χέρια του και να το ξεφυλλίσει. Η ματιά πέφτει αμέσως σε εικόνες και αισθήματα που πραγματεύονται την απώλεια του έρωτα, τις νεφοσκεπείς μέρες της Θεσσαλονίκης που γίνονται αφορμή για ποιητικές εξάρσεις, στον έρωτα που χωρίς ένα ρούχο μοιάζει τόσο αγοραίος! Επαναλαμβανόμενα μοτίβα ειδωμένα από διαφορετικό πρίσμα. Ο έρωτας μπορεί να είναι λυτρωτικός, μπορεί αιτία καταστροφής, μπορεί και ανολοκλήρωτος, μα πάντα σε πάει παραπέρα, πιο κοντά στην ελπίδα πως η ζωή έχει πολλά γυρίσματα, λίγο παρακάτω ένας άλλος άνθρωπος περιμένει να γίνει τοάλλο μισό της ψυχής σου. Ο Ιωάννης δεν απελπίζεται σε σημείο να οδηγεί την ποίηση σε εγκλεισμούς και δωμάτια υγρά, δίχως προοπτική ενός παραθύρου. Καταφέρνει - μέσα από τον πόνο της απώλειας- να μάς δώσει την ώθηση, το ξανάνιωμα, την αίσθηση ότι δε θέλει και πολύ να μάθεις να πετάς ξανά με τα δυο τσακισμένα από το χρόνο φτερά σου! Διαβάζεις για τα έρημα σπίτια και παρακάτω σε περιμένει μια σφιχτή αγκαλιά και αμέσως ξεχνάς όσα σε πληγώνουν.

Επηρεασμένος σαφέστατα από τα χρόνια που έζησε στο νησί της Σάμου, την τιμά ιδιαίτερα όπως και τις εικόνες των δικών του ανθρώπων με τους οποίους "έκλεισε στο χαρτί λίγες λέξεις για τον καθένα" όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην αρχή κιόλας του βιβλίού. Εννιά κεφάλαια θα λέγαμε ότι απαρτίζουν το πρώτο του βιβλίο τα οποία αναπτύσσονται σε επιμέρους σύντομες ποιητικές καταθέσεις που φέρουν αντί για τίτλο τον λατινικό τρόπο αρίθμησης. Τα πρώτα ποιήματα δημοσιεύτηκαν στον "Απόπλου" των Σαμιακών Γραμμάτων πριν μερικά χρόνια.

Για εσάς διάλεξα πέντε αποσπάσματα που με αγγιξαν περισσότερο, κι ας δυσκολεύτηκα πολύ, αφού  τούτο το βιβλίο έχει στις σελίδες του τόπους καταφυγής, τόπους να συνομιλήσεις παρέα με ένα φίλο που ήρθε από τα παλιά..

Μάταιο να περνάς απ΄ το σπίτι

δεν έχω τίποτε να σε φιλέψω

απομείναν άδεια ντουλάπια

απλήρωτοι λογαριασμοί

δίχως ρεύμα, οι συσκευές δε δουλεύουν

δύο φέτες μονάχα ψωμί μουχλιασμένες

μαρτυρούν

πως μόνο υγρασία υπάρχει σε τούτο το σπίτι.

Αγέρας λυσσασσμένος είμαστε

μέσα σε καμμένα δέντρα,

σε νερά που κύλησαν ατάραχα

και ξύπνησαν τις παιδικές επιθυμίες.

Κ' ίσως όπως νυχτώνει εντός μας η μέρα

να ξυπνούν  οι Ερινύες

που μας κατατρώγουν το φεγγάρι μέσα στο στήθος.

Δε θυμούμαι τι έγινε και γέρασα,

θυμούμαι μονάχα

πως ήταν κόκκινο το μέσα μου φαγωμένο φεγγάρι.

Μη γδύνεσαι το ρούχο του έρωτα

μοιάζει φτωχό το υπέροχο κορμί σου

μικρά τα μάτια σου

που ταξίδευα τα καράβια μου,

μη γδύνεσαι το ρούχο του έρωτα

κάνεις δύσκολη την πράξη

μίσθιο το άγγιγμα.

Επέλεξα τη σιωπή

να μην  ηχώ σε δρόμους σκοτεινούς,

να μην παραμιλώ

τ' όνομά σου να μη φωνάζω.

επέλεξα τη σιωπή

μήπως κερδίσω κάποτε

τη βασιλεία των ουρανών.