Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το μυθιστόρημα της συγγραφέως Γιώτας Φώτου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Γνωστή στο χώρο της λογοτεχνίας για παιδιά, με διακρισεις πολλές, μάς προσφέρει το τρίτο βιβλίο της στην κατηγορία της λογοτεχνίας ενηλίκων. Η υπόθεση του μυθιστορήματος στηρίζεται σε δυο βασικές παραμέτρους. Από τη μια βρίσκονται τα μυστικά μιας οικογένειας στην ελληνική ύπαίθρο των μέσων του εικοστού αιώνα κι απ' την άλλη οι απανωτές αποκαλύψεις που σαρώνουν τις ζωές των εμπλεκομένων στα μυστήρια.

Κεντρική ηρωίδα η Μηλίτσα Χαριτίδη, μια δυναμική γυναίκα που θα τολμήσει να μάθει τι επιτέλους συνέβη όταν ήταν μόλις τριάμησι ετών και την ακολουθεί ως σήμερα σαν βαριά σκιά. Δεν είναι μόνο σκληρό να ανακαλύπτει κανείς, ενήλικος πια και λίγο πριν τη μέρα του γάμου, ότι κάποιοι άλλοι όρισαν καταπώς επιθυμούσαν τη ζωή του. Είναι και απάνθρωπο να ανακαλύπτει πως μήτε το ονοματεπώνυμο που φέρει είναι αληθινό! 

Μισή ζωή; Ψεύτικη ζωή; Για πάντα ανούσια ή αφορμή για νέα πορεία; Ποιοι ήταν αυτοί που πούλησαν ένα μικρό κορίτσι και γιατί; Κι αν ήταν δικοί της άνθρωποι πώς προέβησαν σε μια τέτοια πράξη; Γι' αυτό η Μηλίτσα Χαριτίδη επισκέπτεται χρόνια μετά το χωριό των 58 κατοίκων. Κανείς όμως δεν πρέπει να μάθει το παραμικρό. Μια δικαιολογία, ένα καλοστημένο ψέμα και το δόλωμα βρίσκει το σκοπό του. Φιλοξενείται αρχικά στο σπίτι του Νάκου Παπχρήστου, ο οποίος, χήρος ων, ζει με τα παιδιά του. Η Μηλιτσα καταφέρνει να κερδίσει τους πάντες με την απλότητα, τους καλούς τρόπους, την ευθύτητα και τρομερή εξυπνάδα της. Κάποια στιγμή γίνεται το αντικείμενο του πόθου τόσο του Νάκου όσο κι ενός άλλου χωριανού του Μενέλαου. Εκείνη όμως δεν θα ενδώσει και θα τραβήξει το σχοινί μέχρι τέλους προκειμένου να πετύχει να έρθουν στο φως όλα και οι δυο άντρες ενώπιον ενός αόρατου δικαστηρίου που θα τους επιβάλλει την τιμωρία των τύψεων για το υπόλοιπο της ζωής τους. 

Η φιλία με τη μεγάλη κόρη του Νάκου είναι το μέσον που η συγγραφέας επέλεξε για να γνωρίσει ο αναγνώστης τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή αυτής της άγνωστης γυναίκας προτού πάρει την απόφαση να επισκεφθει ξανά το ορεινό χωριό. Ένα βράδυ, καθώς της ανοίγει την καρδιά της, θα αρχίσει να μιλάει για τη Θεσσαλονίκη, το σπίτι όπου μεγάλωσε, για τους κινδύνους που καραδοκούσαν εκεί όταν κάποια στιγμή, για να μην πεινάσουν, οι γυναίκες άρχισαν να δέχονται άντρες για την πληρωμένη ηδονή.

Από το άθλιο κι άκρως επικίνδυνο για ένα δωδεκάχρονο κορίτσι περιβάλλον θα τη σώσει μια πλούσια οικογένεια που χρειαζόταν οικιακή βοηθό. Οπότε από κει και πέρα η ιστορία προχωρά μέχρι την ενηλικίωση της Μηλίτσας και το πρώτο σκίρτημα του έρωτα στο πρόσωπο του Αντρέα. Τρελά ερωτευμένος μαζί της, ξεκάθαρος και δοσμένος στην αλήθεια, δε θα της αρνηθεί τίποτα, ακόμη και να θέσει σε εφαρμογή το παράτολμο σχέδιό της προκειμένου να μάθει τα πάντα, όσα έλαβαν χώρα σε εκείνο το ορεινό χωριό.

Με γλώσσα απλή και καθόλου ποιητική διάθεση, η συγγραφέας ενδιαφέρεται κυρίως για την αγωνία, που η δυναμική μεγάλων μυστικών προσφέρει. Άρα ένας έντεχνος καταμερισμός και η συνετή διαχείριση του παρόντα χρόνου της αφήγησης, έχουν εξασφαλίσει το απαιτούμενο για τον αναγνώστη κρεσέντο.

Σκηνές που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο νου είναι η εξαφάνιση του μικρού κοριτσιού στα χειμαδιά, καθώς και η εικόνα ενός μικρού φερέτρου που δεν θα ανοιχτεί ποτέ. Έπειτα η σκηνή στο σπίτι των αδερφών Χαριτίδη όταν ένας άντρας τολμά να δει ερωτικά την δωδεκάχρονη Μηλίτσα! Τα γεγονότα του 1955 στην Κωνσταντινούπολη έρχονται να ενσωματωθούν στην ιστορία και να καθορίσουν την τύχη των ηρώων. Δε γίνεται παρά να συγκλονιστεί ο αναγνώστης αναλογιζόμενος τι δεινά πέρασε ο ελληνικός λαός από τις βουλές των βαρβάρων...

Τέλος, οι περιγραφές της ζωής των κτηνοτρόφων οι οποίοι υπό δύσκολες συνθήκες πάλευαν για τον επιούσιο είναι από τις πλέον αξιομνημόνευτες.

Σβησμένα φεγγάρια. Ένα βιβλίο για τα λάθη, τα πάθη, τις παραλείψεις που στιγματίζουν ζωές. Ένα βιβλίο για τη θέληση, την ανάγκη για φως εκεί που οι άλλοι ήθελαν κυρίαρχο μόνο το σκοτάδι.

«Για μεγάλο διάστημα μετρούσα τα χρόνια με σβησμένα φεγγάρια, ελπίζοντας παράλληλα για το φωτεινό πρόσωπο της ζωής. Οι δικές μου μέρες έλαμψαν όταν γνώρισα την αληθινή αγάπη. Όσα πέρασα στο παρελθόν με έκαναν δυνατή, ανθεκτική στον πόνο. Τον δύσκολο δρόμο δεν τον φοβάμαι. Το σκοτάδι δεν αντέχω, αυτό που με αποπροσανατολίζει από τον προορισμό μου. Και είμαι έτοιμη να κάνω ό,τι χρειαστεί για να φέρω πάλι το φεγγάρι ολόγιομο στον δικό μου ουρανό».

Η ξαφνική εμφάνιση της Μηλίτσας Χαριτίδη σ' ένα μικρό χωριό το Νοέμβρη του 1958 ταράζει τα νερά της κλειστής κοινωνίας. Ο Νάκος Παπαχρήστος και ο Μενέλαος Παρίσης, δύο άντρες που τους ενώνει ένα σκοτεινό παρελθόν, την ερωτεύονται παράφορα. Η κοπέλα παίζει μαζί τους, ενώ παράλληλα στρέφεται στη Φιλιώ, την κόρη του Νάκου, και κερδίζει τη συμπάθειά της.Οι δύο γυναίκες εκμυστηρεύονται η μία στην άλλη τα τραγικά γεγονότα που τις σημάδεψαν. Και όταν σταδιακά αποκαλύπτεται η ζωή τους, έρχεται στο φως ένα συγκλονιστικό μυστικό πουθα τις ενώσει για πάντα.
Η ιστορία μιας κοπέλας που τόλμησε να αψηφήσει τα σκοτάδια της ζωής της και να κατακτήσει το φως της αλήθειας.

στιγμιότυπο από την παρουσίαση του βιβλίου στη Λάρισα. Δίπλα στη Γιώτα Φώτου η Πασχαλία Τραυλού με το δικό της νέο βιβλίο "Τα ρόδα της σιωπής"

Βιογραφικό της συγγραφέως

Η ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ γεννήθηκε στο Δροσάτο Καρδίτσας και μεγάλωσε στη Λάρισα, όπου σπούδασε αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές της στο ΑΠΘ και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Εργάζεται ως Σχολική Σύμβουλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της για ενηλίκους ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΔΡΑΣ και ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΥ, καθώς και τα μυθιστορήματά της για παιδία: Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛ, ΜΙΑ ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ (και τα δύο τιμήθηκαν με το Βραβείο Μυθιστορήματος από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και βρέθηκαν στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Παιδικής Λογοτεχνίας), Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΝΕΡΑΪΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ, ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΥΓΟ ΤΗΣ ΓΑΒΡΙΕΛΑΣ, ΜΑΣΑΣ ΦΥΣΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΑΣ και ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΓΑΒΡΙΕΛΑΣ, ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΓΡΑΒΡΙΕΛΑΣ και ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΥΠΝΟΣ.

Επισκεφθείτε το ιστολόγιο της συγργαφέως κάνοντας κλικ εδώ

Επισκεφθείτε τη σελιδα του βιβλίου στο facebook κάνοντας κλικ εδώ

Επισκεφθείτε τη σελίδα του βιβλίου στις εκδόσεις Ψυχογιός κάνοντας κλικ εδώ

@ Για τα τρία (3) αντίτυπα του βιβλίου ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ της Πένυς Παπαδάκη  που προσφέρουν οι εκδόσεις Ψυχογιός κάντε κλικ εδώ

Βιβλιοπροσφορών συνέχεια!

Οι εκδόσεις Τετράγωνο έχουν αυτή τη φορά σειρά και προσφέρουν τρία (3) αντίτυπα του μυθιστορήματος του Χρήστου Σπύρου ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑ.

Η διαδικασία παραμένει η ίδια. Αντιγράφετε, επικολλάτε το παρακάτω κείμενο στον λευκό χώρο του e mail  σας, συμπληρώνετε τα κενά πεδία και το αποστέλλετε στο gramm@ekdoseistetragono.gr

Ευχαριστώ πολύ την κυρία Μαρία Καλλιοντζή, υπεύθυνη επί των δημοσίων σχέσεων καθώς και τον ίδιο τον εκδότη, τον Νίκο Μουρατίδη.

συμμετοχές 24 Ιανουαρίου -  23 Φεβρουαρίου 2012

κείμενο για αντιγραφή κι επικόλληση

@ Για τα τρία (3) αντίτυπα του βιβλίου ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ της Πένυς Παπαδάκη  που προσφέρουν οι εκδόσεις Ψυχογιός κάντε κλικ εδώ

Λογοτεχνικά περιστέρια #28

Η Εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ είναι ένα εκθαμβωτικό κινηματογραφικό ταξίδι από έναν θαρραλέο και καινοτόμο παραμυθά, καλλιτέχνη και συγγραφέα. Ο Μπράιαν Σέλζνικ περιγράφει το βιβλίο του ως εξής: «Oύτε μυθιστόρημα, ούτε εικονογραφημένο βιβλίο, ούτε κόμικ, ούτε γκράφικ νόβελ ή ταινία, αλλά μάλλον ένας συνδυασμός όλων αυτών». Με 284 σελίδες αυθεντικών εικόνων και συνδυάζοντας στοιχεία από εικονογραφημένο βιβλίο, κόμικ και κινηματογράφο, ο Σέλζνικ παραβιάζει την κλασική δομή του μυθιστορήματος για να δημιουργήσει μια τελείως νέα εμπειρία ανάγνωσης.
Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε 29 γλώσσες και πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Στη νέα έκδοση από τις Εκδόσεις Πατάκη αξίζει να τονιστεί η εξαιρετική μετάφραση από τη συγγραφέα και μεταφράστρια Αργυρώ Πιπίνη.
Επίσης έχει γυριστεί σε ταινία από τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη Μάρτιν Σκορτσέζε και θα κυκλοφορήσει από τη Sony Pictures τον Φεβρουάριο του 2011. Η ταινία, που θα κυκλοφορήσει με τον τίτλο Hugo, απέσπασε ήδη τη Χρυσή σφαίρα για τη σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορτσέζε.

@ Για τα τρία (3) αντίτυπα του βιβλίου ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ της Πένυς Παπαδάκη  που προσφέρουν οι εκδόσεις Ψυχογιός κάντε κλικ εδώ

Συνέντευξη της Αλκυόνης Παπαδάκη

στην Μικέλα Χαρτουλάρη, εφημερίδα TA NEA

(αναδημοσίευση)

Είναι η φετινή βασίλισσα της βιβλιαγοράς καθώς το μυθιστόρημά της «Τι σου είναι η αγάπη τελικά» που κυκλοφόρησε τον Μάιο έκανε το ρεκόρ των πωλήσεων του 2011 φθάνοντας τα 75.000 αντίτυπα. Κρητικιά, γεννημένη σε ένα παραδοσιακό σπίτι, έζησε αντισυμβατικά, ανήκει στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς και έχει γράψει δεκαπέντε ψυχολογικά μυθιστορήματα, αλλά δηλώνει ρητά: «Δεν είμαι διανοούμενη»

«Υπάρχει χώρος για όλους στη λογοτεχνία. Και για τα εμπορικά βιβλία. Δεν είναι πάντοτε "σκουπίδια", δεν είναι πάντοτε άχρηστα». Η 67χρονη Αλκυόνη Παπαδάκη δεν αισθάνεται μειονεκτικά απέναντι στους «ποιοτικούς συγγραφείς», που αντιμάχονται τα στερεότυπα και τον κοινωνικό κομφορμισμό. Η σοβαρή κριτική πρόσεξε μονάχα το πρώτο, νεανικό μυθιστόρημά της, το αυτοβιογραφικό «Κόκκινο σπίτι», για το οποίο είχαν γράψει ο Τάσος Βουρνάς αλλά και η συντηρητική «Καθημερινή». Το είχε εκδώσει στα είκοσί της με δικά της έξοδα στα μέσα του '60, και της άνοιξε την πόρτα να δουλέψει για μια τριετία ως μαχόμενη δημοσιογράφος. Επειτα από αυτό, καμιά μεγάλη υπογραφή δεν ασχολήθηκε με τα δεκατέσσερα μυθιστορήματα που έγραψε από τα τέλη του '80 μέχρι σήμερα, σαρώνοντας στις πωλήσεις πολύ πριν εμφανιστούν στην αγορά η Μάρα Μεϊμαρίδη ή η Λένα Μαντά. Η Παπαδάκη γράφει ψυχολογικά μυθιστορήματα και διαφέρει ως συγγραφέας (και το ξέρει) τόσο από τις ιέρειες της λεγόμενης ροζ λογοτεχνίας όσο και από τις ψαγμένες συμπατριώτισσές της, τις Κρητικές Γαλανάκη, Γιαννακάκη, Δούκα, Καρυστιάνη και γενικώς από τους εκπροσώπους της «απαιτητικής λογοτεχνίας» που καλλιεργούν τον πολιτικοκοινωνικό προβληματισμό. «Η επίσημη ελληνική γραμματεία με έχει ολίγον τι χεσμένη», λέει χωρίς ντροπή. «Κάποτε αυτό με πίκραινε, αλλά το έχω ξεπεράσει πια. Μπορεί να μην έχω τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, έχω όμως κερδίσει τον έπαινο του Κοινού και αυτό μου δίνει δύναμη». Πράγματι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα μυθιστορήματά της - όλα από τις εκδόσεις Καλέντης - δεν πουλάνε ποτέ λιγότερο από 80.000 αντίτυπα με κορυφαίο το «Στο χρώμα του φεγγαριού» που από το 1995 έχει φτάσει τα 350.000 αντίτυπα και έχει γίνει σίριαλ στον Ant1 όπως έγινε σίριαλ (στο Star) και το «Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα».

Το όπλο της Αλκυόνης Παπαδάκη είναι ο άκρατος λυρισμός, που μπορεί ως στυλ να είναι ντεμοντέ, περνάει όμως σε ένα πλήθος αναγνωστών, οι οποίοι αναζητούν στα βιβλία της την παρηγοριά. Στα περισσότερα μυθιστορήματά της διακόπτει την πλοκή με «ιντερμέτζα» εσωτερικής αναζήτησης, όπου συνομιλεί λ.χ. ένα δένδρο με ένα αστέρι, ή όπου οι αγαπημένες της κάργιες συζητούν τα ανθρώπινα. «Εγώ δεν κάνω τον ψυχοθεραπευτή του αναγνώστη. Γίνομαι το φιλαράκι του», λέει. «Δεν πάω να τον αναλύσω ούτε να τον κρίνω, αλλά προσπαθώ να τον κάνω να αισθανθεί ότι είμαι κοντά του στο λάθος του, στην τρέλα του, στην υπέρβαση, στην απόγνωση ή στη χαρά του». Η μεγάλη διαφορά της από τους περισσότερους έλληνες συγγραφείς της εμπορικής λογοτεχνίας είναι ότι τα μυθιστορήματά της δεν κλείνουν με «χάπι εντ». Κλείνουν όμως «με μια ελπίδα, μια φωτεινή αχτίδα για τη ζωή που συνεχίζεται». Στο πρόσφατο «Τι σου είναι η αγάπη τελικά» αφηγείται την ιστορία των δίδυμων κοριτσιών, που είναι δεμένα με εσωτερική επαφή και μεγαλώνουν μαζί σε ένα ίδρυμα, μέχρι που τις υιοθετούν δυο τελείως διαφορετικές οικογένειες. Θα περίμενε κανείς να διαμορφώσουν από εκεί και πέρα καινούργιους, ανεξάρτητους χαρακτήρες. Ωστόσο όταν ύστερα από πολλές περιπέτειες ξαναβρίσκονται, αποδεικνύεται ότι η παλιά σχέση τους δεν έχει σβήσει. «Δεν πιστεύω στον δεσμό του αίματος», διευκρινίζει η συγγραφέας. «Πιστεύω στην ανάγκη του ανθρώπου να έχει κάποιον πλάι του».

Η προσωπική της ιστορία είναι τραγική και αισιόδοξη, όπως τα μυθιστορήματά της. Κόρη δασκάλου με παράσημο από τον πόλεμο της Αλβανίας, γεννήθηκε σε ένα αστικό σπίτι στο Νιο Χωριό κοντά στα Χανιά και ήταν μόλις πέντε χρονών όταν η ζωή της αναποδογύρισε. Ο πατέρας, η μάνα, η γιαγιά και ο παππούς της οδηγήθηκαν στη φυλακή προκειμένου να εκβιαστεί ο άλλος αδελφός της μητέρας της, ονομαστός αντάρτης τον οποίο είχαν επικηρύξει οι εθνικόφρονες, ώσπου κάποιος τον κατέδωσε (ο απόηχος υπάρχει στο μυθιστόρημα «Η μπόρα»), τον εκτέλεσαν και περιέφεραν το κομμένο κεφάλι του. Τότε αποφυλακίστηκε η οικογένειά της, αλλά η μάνα της αρρώστησε από το ψυχολογικό σοκ και ο παππούς της πέθανε από τη στενοχώρια του. Η μικρή Αλκυόνη μεγάλωσε με τη δυναμική γιαγιά της, μιλώντας για συντροφιά στα δένδρα και τις κάργιες και λαχταρώντας να φύγει από το μαυροντυμένο σπίτι της, όπου μπαινόβγαιναν οι γιατροί. Γι' αυτό και στο γυμνάσιο πήγε εσωτερική στη γαλλική σχολή Saint Joseph των Χανίων και έπειτα έφυγε στην Αθήνα, δήθεν για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο. Ετσι, κατάφερε να αυτονομηθεί και να κάνει απανωτές προσωπικές επαναστάσεις. Παρακολούθησε δημοσιογραφικά μαθήματα στην Ελληνοαμερικανική Ενωση, ενώ παράλληλα έγραφε το «Κόκκινο σπίτι», και έστειλε επιστολή ζητώντας δουλειά στον Χρήστο Λαμπράκη. Ετσι βρέθηκε μαθητευόμενη του Νίκου Κακαουνάκη στα «ΝΕΑ» και έπειτα, με πρόσκληση του Βουρνά, στην «Αυγή». Εκεί άρχισε να κάνει ελεύθερο ρεπορτάζ, ενώ διαμόρφωνε αριστερή συνείδηση και παράλληλα συζούσε με έναν δημοσιογράφο, τον οποίο ακολούθησε στο Παρίσι εξαιτίας της χούντας και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα της πήραν το διαβατήριο επειδή είχε φάκελο. Στις αρχές του '70 συνάντησε τον σημερινό σύντροφό της, παντρεύτηκε, αφοσιώθηκε στο σπιτικό και στον γιο της, χώρισε, τα ξαναβρήκαν, απέκτησε εγγονάκι. Στο μεταξύ όμως κόλλησε με τη λογοτεχνία, «γιατί η οικογενειακή ζωή δεν μου έφτανε». Κι έτσι από τα 45 της, κάθε δεύτερο χρόνο εκδίδει από ένα μυθιστόρημα. Ολα γραμμένα στο χέρι, με ένα μαρκαδοράκι σε κόλλες αναφοράς!

«Βαρκάρισσα της χίμαιρας», «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή», «Στο ακρογιάλι της ουτοπίας» ...; Οι τίτλοι των μυθιστορημάτων της είναι καμιά φορά γλυκανάλατα ρομαντικοί, αλλά η ματιά της φιλοδοξεί να είναι ρεαλιστική όσον αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις. «Δεν πιστεύω στην έμπνευση», εξηγεί. «Δεν είναι κάτι που "έρχεται", αλλά κάτι που είτε υπάρχει μέσα σου είτε δεν υπάρχει. Εμπνευση σημαίνει για μένα να περπατάς στον δρόμο και το μυαλό σου να δουλεύει σαν κάμερα. Αυτό κάνω εγώ. Παρακολουθώ τους ανθρώπους πώς αντιδρούν στα γεγονότα της ζωής και ψάχνω τι υπάρχει από πίσω, στα σκοτεινά. Ποιο είναι το σχήμα που παίρνει η ψυχή τους».
Σήμερα η Αλκυόνη Παπαδάκη ζει στη Σαλαμίνα, σε ένα σπίτι με κήπο που απέκτησε χάρη στην τηλεοπτική διασκευή των βιβλίων της. «Ξυπνάω στα Σελήνια», λέει, «και βλέπω κάθε μέρα 150 ανθρώπους που δεν είναι ζητιάνοι, να περιμένουν φαΐ από τον ναύσταθμο. Νιώθω θυμό, διότι μας έβαλαν στη φάκα ενός λάιφ στάιλ και τώρα θέλουν να έχουμε ενοχές. Ομως δεν είμαστε Γερμανοί. Ούτε θα γίνουμε. Θα βρούμε άλλους τρόπους να ξεπεράσουμε την κρίση!».

ΕΙΠΕ
Με ενδιαφέρει να αποκαλύπτω τι κρύβεται στις σχέσεις των ανθρώπων πίσω από την καρτ-ποστάλ

@ Για τα τρία (3) αντίτυπα του βιβλίου ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ της Πένυς Παπαδάκη  που προσφέρουν οι εκδόσεις Ψυχογιός κάντε κλικ εδώ

@ Για τα τρία (3) αντίτυπα του βιβλίου Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΒΟΡΙΝΗΣ ΚΟΥΖΙΝΑΣ της Ελένης Γκίκα που προσφέρουν οι εκδόσεις Καλέντη κάντε κλικ εδώ